ای مادر حسین و حسن دیده باز کن

ای مادر حسین و حسن دیده باز کن

حال علی ببین سپس خواب ناز کن

در کار من ز مرگ تو افتاد مشکلی

لطفی کن، از کار علی عقده باز کن

سجادهٔ نماز تو افکند زینبت

با پهلوی شکسته بیا و نماز کن

هر طوری بود بدن رو آوردن، می‌خوان میان خانهٔ قبر بذارن. معمولاً روضه‌خون‌ها این‌جوری روضه می‌خونن: باید دو نفر باشن، هر دو هم محرم باشن؛ یکی بدن رو بگیره، یکی هم بدن رو میان قبر بذاره.

اما من می‌خوام جور دیگه بگم. این پیکری که مثل شبح شده، چیزی ازش باقی نمونده، اصلاً به پیکر هجده‌ساله شباهتی نداره، نیازی نیست دو نفر باشن. بدن خانمش رو تو کفن بغل گرفت. همهٔ غم‌ها به دل علی سرازیر شد. دید دو دست پیغمبر نمایان شد.

یه جمله می‌گم و می‌نشینم. همهٔ مقاتل رو که زیرورو کنیم، اشاره به ضرب‌وجرح بی‌بی داره؛ اما این روضه ای که امیرالمؤمنین دیشب هنگام دفن اشاره کرد، هیچ لغتی نمی‌تونه ترجمه کنه.

فرمود: «یا رسول‌الله! … فَأَحْفِهَا السُّؤَالَ».

من از خانمم سؤال نکردم؛ تو فاطمه‌ت رو سؤال‌پیچ کن.

«وَسَتُنَبِّئُكَ ابْنَتُكَ بِتَضَافُرِ أُمَّتِكَ عَلَى هَضْمِهَا».

نه ضربِها، نه لطمِها؛ «عَلَى هَضْمِهَا»! یعنی یه جوری زده بودنش که دیگه زهرا، زهرا نمی‌شد…

یا زهرا!