السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ، يَا أُمَّ الْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ.
این خانه نیست، قتلگهِ همسر من است
این خانه نیست، قتلگهِ همسر من است
صاحب‌عزای خانهٔ من، دختر من است
با احترام پای در این آستان نهید
اگرچه خیلی‌ها با بی‌احترامی اومدن و رفتن…
با احترام پای در این آستان نهید
زیرا که قتلگاهِ گلِ پرپر من است
کی گفته بعدِ فاطمه تنها شده علی؟
کی گفته بعدِ فاطمه تنها شده علی؟
هر شب مزار مخفی او در بَرِ من است
از شبی که خانمش رو دفن کرد، فرمود: «وَأَمَّا حُزْنِي فَسَرْمَدٌ، وَأَمَّا لَيْلِي فَمُسَهَّدٌ».
بیست و پنج سال بعد، ابن‌عباس تو جنگ صفین گفت: «آقاجان! محاسنت رو نگاه کردی یا نه؟ همه‌ش سفیده؛ چرا خضاب نمی‌کنی؟ الْخِضَابُ زِينَةٌ». فرمود: «ابن‌عباس درست گفتی؛ سنت پیغمبره، زینت مرده (الْخِضَابُ زِينَةٌ)، أَمَّا نَحْنُ قَوْمٌ فِي مُصِيبَةٍ؛ منِ علی هنوز داغدارم…» الله اکبر!
هر شب می‌آمد سر مزار خانمش، می‌گفت:
«نَفْسِي عَلَى زَفَرَاتِهَا مَحْبُوسَةٌ / يَا لَيْتَهَا خَرَجَتْ مَعَ الزَّفَرَاتِ»
ای کاش با این نفس کشیدنِ علی، جانِ علی از تن بیرون می‌اومد…
«لَا خَيْرَ بَعْدَكِ فِي الْحَيَاةِ وَإِنَّمَا / أَبْكِي مَخَافَةَ أَنْ تَطُولَ حَيَاتِي»
بعدِ تو دیگه خیری تو زندگانی نیست؛ همهٔ گریه‌ها برای اینه مبادا بعدِ تو زیاد زنده بمونم…
بعد می‌فرمود: زهرا جان! «وَلَوْلَا غَلَبَةُ الْمُسْتَوْلِينَ عَلَيْنَا لَاخْتَرْتُ الْمُقَامَ»؛ اگه علی نگران این نبود قبرت نمایان بشه، کنار مزارت می‌ماندم؛ حتی فرمود همین‌جا معتکف می‌شدم («لَجَعَلْتُ الْمُقَامَ عِنْدَ قَبْرِكِ مَعْكِفاً»). چه‌جوری گریه می‌کردم؟ «عَوِيلَ الثَّكْلَى»؛ مثل مادرِ بچه‌مرده برات زار می‌زدم…
از همین‌جا ببرمت کربلا؛ اینجا امیرالمؤمنین این‌جوری داره حرف می‌زنه با مزار خانم، کربلا هم زینب کبری روز یازدهم کتک‌زنان می‌بردنش، صدا زد: داداش! اگه اختیار به من بود که بمونم یا برم («لَوْ خُيِّرْتُ بَيْنَ الْمُقَامِ عِنْدَكَ أَوِ الرَّحِيلِ»)، «لَاخْتَرْتُ الْمُقَامَ»؛ کنار بدنت می‌موندم! اما چه کنم؟ هرچی توقفم طولانی بشه، بچه‌هات رو می‌زنن… حسین…
این خانه نیست، قتلگهِ همسر من است
">