نسخه چاپی متن از سایت محراب
"متن توسط هوش مصنوعی پیاده و تنظیم شده است"
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ. وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ ۚ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ. رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي. إِلٰهِي أَلْهِمْنِي الْهُدَىٰ وَأَلْزِمْنِي التَّقْوَىٰ.»
هدیه به پیشگاه سراسر نور و رحمت حضرت صدرالخلایق و خیرالمرسلین (صَلَّىٰ اللَّهُ عَلَيْهِ وَآلِهِ) و اهل‌بیت مکرّمش، علی‌الخصوص صدّیقه طاهره و امیرالمؤمنین (عَلَيْهِمَا أَفْضَلُ صَلَوَاتِ الْمُصَلِّينَ)، صلوات.
عرض ادب، ارادت، خاکساری، التجا و استغاثه به محضر باعظمت حضرت بقیة‌الله الأعظم (رُوحِي وَأَرْوَاحُ الْعَالَمِينَ لِتُرَابِ مَقْدَمِهِ الْفِدَاء وَعَجَّلَ اللَّهُ تَعَالَىٰ فَرَجَهُ الشَّرِيفَ)، صلوات دیگری محبت بفرمایید.
برای نصرت اسلام عزیز، اعتلای کلمة‌الله و به شکرانه این‌که ما را سر سفره معارف اهل‌بیت (عَلَيْهِمُ السَّلَامُ) نشاندند، و برای نصرت شیعیان و اسلام و مسلمین، نابودی کفار و منافقین، هدایت یا نابودی مفسدان، و سلامتی رهبر معظم انقلاب، صلوات دیگری محبت بفرمایید.
موضوع بحث، فاطمیه است. فاطمیه یا رفتار صدّیقه طاهره (سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْهَا) چیه؟ عرض کردیم که موضوع شخصی نبود، فردی نبود، دعوا سر یه تیکه زمین نبود؛ اساسی بود، اصل بود. تعبیر امیرالمؤمنین (صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ) «اسارت دین» بود. اسارت یعنی سلب اختیار؛ یعنی دین در خدمت قدرت قرار گرفت، نه قدرت در خدمت دین. صدّیقه طاهره فرمود که دین از دست رفت. خب، عرض کردیم باید بررسی کنیم ببینیم چیه این ماجرا.
محضر شما تقدیم شد بعد از عرایضی که توحید رو گرفتن از مردم و عرض کردیم نبوت و استمرار هدایت و ولایت رو گرفتن، مردم رو بی‌پشت‌وپناه کردن، مردم بی‌کس‌وکار شدن، دین رو در این آدما می‌دیدن، نماد دین اینا شدن و این کافی بود برای این‌که دین از بین بره.
بعد عرض کردیم محضر شما که با طمع ایجاد کردند یا با تهدید و ترس، این‌ها مردم رو دچار اختلال در سطح معرفت کردند. دیگه این مردم تشخیصشون غلط می‌شد؛ حالا یا بد می‌فهمیدند یا با انگیزه ترس یا طمع بد می‌فهمیدند. به‌گونه‌ای که بعد از یکصد و چند روز درگیری و آتش‌بس و شروع و پایان و فلان، جنگ صفین هشت ماه طول کشید تا ببینن علی یا معاویه! هشت ماه! آخر هم درست تشخیص ندادند.
در واقع، عقل رو هم از بین بردند. اصلاً دین آمده که ما انتخاب عقلانی داشته باشیم. انتخاب عقلانی هم یعنی انتخابی که شما پنج دقیقه بعد، دو روز بعد، دو سال بعد، لحظه مرگ، بعد از مرگ پشیمان نشی، حسرت نخوری. اون انتخاب‌هایی که شما پشیمون نشی، انتخاب عقلانیه؛ یعنی درست تشخیص داده باشی خیر رو از شر. چون وقتی که آدم پشیمون می‌شه، می‌فهمه اشتباه کرده؛ می‌گه این اون نبود، این درست نبود، این جنس قلابی بود. یعنی اینا آسیب زدند، اختلال ایجاد کردند.
سران مخالفین امیرالمؤمنین هر کدوم مردن، حتی خود همونا، ابراز حسرت کردند و تأسف؛ چون لحظه مرگ دیگه آدم می‌فهمه چه کرده دیگه. مرگْ خلاصه زندگی آدمه، معدل زندگی ما می‌شه مرگ ما. عبدالله بن عمر متأسف بود: «ای کاش با علی بیعت کرده بودم!» چون هرچه خدمت کرد به بنی‌امیه، آخرم به نقلی مسمومش کردند. یعنی تا وقتی نوکری کنی، نوکری کردی؛ یک بار بخوای یه ذره تکون بخوری، حذفت می‌کنه.
باباشم که معروفه؛ اصلاً آرزو کرد: «ای کاش من گوسفند بودم!» «يَا لَيْتَنِي كُنْتُ كَبْشَ أَهْلِي»؛ چه بلایی سر خودت آوردی که از انسان بودن پشیمونی؟! چه بلایی سر خودت آوردی؟! گفت ای کاش منو در سرویس بهداشتی به شکل فلان دور می‌ریختند، من بشر نبودم، آدم نبودم! چه کردی با خودت که وقتی می‌خوای بمیری می‌فهمی؟! اون یکی هم گفت کاش من نمی‌دونم فضله پرنده بودم، چی بودم «وَلَمْ أَكُنْ بَشَراً». هم خودشون لحظه مرگ بیچاره شدند، هم بقیه رو بیچاره کردند. عقل رو گرفتند از مردم، تشخیص‌ها به هم ریخت، غلط‌غلط شد، انتخاب‌ها ناروا شد.
مرحله بعدی این بود که ثمرات هدایت و ولایت رو از بین بردند. این تا روزگار ما هم هست. اتفاقاً تمام مباحثی که تا امشب عرض کردم محضر شما، اگر می‌خواستیم می‌شد بکشونیمش به مسائل سیاسی-اجتماعی روز، مصداق براش بگیم. نمی‌خواستم این کار رو بکنم به جهاتی؛ این‌قدر فضای سیاست در کشور ما مسمومه که آدم پشیمون می‌شه بخواد بعضی حرفا رو بزنه. چون اونایی که بخوان بفهمن بدونن، با همون کلیات می‌دونن؛ اونی هم که نخواد بدونه، هرچی بگی فرقی نمی‌کنه، فرقی نمی‌کنه. بزرگ‌ترین عامل مخرب سیاست دینی، الان بعضی از طرفداران سیاست دینی هستند!
مرحله بعدی که از بین بردند این بود، من اول اصلش رو عرض کنم: ببینید آقا! شما وقتی وارد دینداری می‌شید، باید دو تا جبهه‌بندی داشته باشی:
دوتاش با همـ[ـه]، نمی‌شه. تو ماجرای جنگ هشت‌ساله، هم قربون مرحوم امام بره کسی، هم قربون صدام؟ نمی‌شه! به یه طرف محبت اگر داشته باشه، لاجرم بغض به طرف مقابلش داره. نمی‌شه کسی حضرت زهرا رو دوست بداره، قاتلش هم دوست بداره! یا کلاً هیچ‌کدوم رو دوست نداره، اصلاً کار نداره به این کارا؛ یا اگر به صدّیقه طاهره محبت داشته باشه، بدونه از زهرا کشته شده، قاتلش رو دوست نداره دیگه. و اگر کسی بگه من می‌دونم فلانی حضرت زهرا رو کشته ولی خیلی هردوشون رو دوست دارم، شما این رو دروغ می‌دونید. کسی نمی‌تونه قاتل مادرش رو دوست بداره، خیلی روشنه؛ و این اسمش تولّی و تبرّی است.
نمی‌شه کسی بگه من «الله» رو خیلی دوست دارم ولی «هُبَل» رو هم خیلی دوست دارم! این مشرکه، این موحد نیست. جمع نمی‌شه حبّ هبل و الله در یک دل؛ روشنه: «لَا إِلٰهَ إِلَّا اللَّهُ». و اگر یه نفر بگه من یه مدل توحید جدید آوردم که حبّ هبل و الله رو جمع کردم، شما می‌فهمی که حبّ هبل شاید باشه، ولی حبّ الله نیست.
این‌که ما عرض کردیم اینا توحید رو از بین بردند، یک جهتش این شکلی بود. خدا در قرآن می‌فرمود پیدا نمی‌کنی کسی رو که ایمان آورده باشه به خدا: «…يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ…»؛ با دشمنان خدا رفیق باشه؟! نمی‌شه! یه شیعه امیرالمؤمنین امکان نداره که اگه می‌خواد بره آب‌معدنی بخره، تو این برندهای مختلف بره آب‌معدنی برند «یزید بن معاویه» بخره! خیلی روشنه. و بعد مثلاً فرض کنید پول بگیره تبلیغات کنه که بهترین آب‌معدنی فلان، آب‌معدنی یزید! این با حبّ سیدالشهدا قابل جمع نیست، خیلی روشنه دیگه.
اسلام آمد روابط ما را تنظیم کنه: شما باید نسبت به اهل ایمان محبت داشته باشی، باید؛ و نسبت به غیر اهل ایمان باید بغض داشته باشی، باید. این‌جوری تنظیم می‌کنه روابط رو، و اگه نباشه یعنی ایمان نداری. ممکنه من با یکی از شماها یه روزی سر یه ماجرای شخصی بحثم شده باشه، اونا کار ندارم؛ اما من می‌آم توی جلسه، شماها رو می‌بینم که به‌خاطر حضرت زهرا اینجا جمع شدید، باید شما رو دوست بدارم. و اگر شما رو دوست ندارم، این ایمان ندارم. شما معصوم نیستید، شما امیرالمؤمنین نیستید، ولی چون من می‌دونم اینجا به [عشق] فاطمه زهرا (سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْهَا) آمدید، من باید شما رو دوست بدارم؛ هم قلباً، هم زباناً اگر اقتضا کنه، هم عملم جوری باشه که محبت به شما باشه. شما هم همین‌طور نسبت به من. ولی بگی: «خیلی آشغال منبر می‌ره!»، منبرش آشغاله؟ شیعه هست! توجه فرمودید؟ روابط این‌طوری باید شکل بگیره. نسبت به دشمن اهل‌بیت یا دشمن شیعیان اهل‌بیت هم باید بغض داشته باشه.
دین آمد حبّ و بغض ما رو تنظیم کنه؛ این خیلی روشن هم هست. این رو گرفتن از مردم، چیز دیگه جاش اومد؛ مثلاً قبیله! من قبیله فلان رو دوست دارم، قبیله بهمان رو دوست ندارم. برای این‌که روشن بشه: فرض کنید مثلاً در کرمانشاه بگن تهرانی‌ها رو راه نمی‌دیم، در تبریز بگن لُرها رو راه نمی‌دیم، در اصفهان بگن تبریزی‌ها رو راه نمی‌دیم. چرا راه نمی‌دیم؟ چرا با اینا دشمنی می‌کنیم؟ این با اون، اون با این؛ ملاک دشمنیت چیه؟ چیکار داری به این؟ چه ربطی داره؟! ازدواج ما نمی‌کنیم با فلان طایفه! یعنی روابط بر اساس حبّ و بغض ایمانی: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ» بود و این رو به همش زدند؛ بر اساس چیزای دیگر شد، مثلاً روابط قبیله‌ای، مثلاً روابط تجاری. دیگه از حقیقت فاصله گرفت.
در مدینه بعد از پیغمبر، غیر عرب اصیل عدنانی و حجازی راه نمی‌دادند زندگی کنه، اجازه زندگی نداشت! چرا؟ چیکار کرده بود؟ چون عرب اصیل نیست! حالا جالبه خیلی از اینا خودشون ناپاک‌زاده بودند، اصلاً معلوم نبود نژادشون چیه، ولی عرب غیر اصیل راه نمی‌دادند! آخه چرا؟ عرب اصیل، غیر اصیل؟!
بارها این رو تو همین ماجرای خوارج که محرم مطرح می‌کردیم عرض کردیم، فقط اشاره می‌کنم اون بحث رو اینجا بگذارید: وقتی جنگ به اوج رسید در صفین، جنگ شبانه‌روزی شد، «لیلة الهریر» شد، از بنی‌همدان هشتصد نفر کشته شدند از یه طایفه و یه فامیل، جنگ در اوج بود، کشتار در اوج بود، یهو اشعث بلند شد. اشعث گفت: «مَنْ لِلْأَيْتَامِ؟» کی می‌خواد این‌همه یتیم رو جمع کنه؟ «مَنْ لِلْأَيَامَىٰ؟» نوامیس ما بعداً می‌شن زیردست کیا اگر ما این جنگ رو تمام نکنیم؟ این جنگ، جنگی بود که امیرالمؤمنین فرمود: «انْفِرُوا إِلَى أَعْدَاءِ اللَّهِ»، بجنگیم با دشمن خدا، برید سراغ دشمن خدا و رسول و قرآن و سنت. عمار گفت یادش به‌خیر، همون احزاب همینا بودند با همون پرچم، ما بودیم و همین پرچم. امیرالمؤمنین فرمود: «انْفِرُوا إِلَى بَقِيَّةِ الْأَحْزَابِ». جبهه‌بندی این‌طوریه؛ اینا که سریال می‌بینن حوصله دارند، فصل‌بندی داره: سیزن یک خندق بود، سیزن دو صفین! امیرالمؤمنین فرمود: «انْفِرُوا إِلَى بَقِيَّةِ الْأَحْزَابِ»، باقی‌مانده رو ببین، فصل دو اینجاست!
بعد، رهبر شهید در کتاب «دو مجاهد» این بحث رو آورده؛ البته در صوتشون یه چیزای اضافی هم هست، یه خرده به جهاتی مختصر کردند، ولی این الان هست در کتاب که فرموده: «جنگ صفین، جنگ امیرالمؤمنین و معاویه، جنگ ایمان و کفر و توحید و شرک بود.» همین که عرض می‌کنیم توحید از بین رفت، این یارو که خیلی داغه: جنگ ایمان و کفر و جنگ توحید و شرک! حالا اون‌ورش رو ببینید که چرا خورد زمین صفین؛ که حضرت [فرمود] اگر امامت منو قبول نداشته باشن، نمی‌تونن درست تشخیص بدن.
اشعث گفت: «یتیما رو کی می‌خواد جمع کنه؟ زن‌های ما قراره برن تو خونه کیا؟ کیا می‌خوان با زن‌های ما ازدواج کنن؟» تحریک کرد اینا رو، غیرتشون رو؛ و گفت الان اگر ما این جنگ رو ادامه بدیم… این جنگ، حق و باطل، ایمان و کفر، توحید و شرک بود؛ اشعث چپش کرد! گفت: «اگر ایرانی‌ها حمله کنن، ما رو بیچاره می‌کنن!» ایرانی‌ها در کوفه مسلمان شده بودند. بین ما لشکر معاویه و لشکر امیرالمؤمنین اتحاد و تولّی درست کرد چون شماها عربید با عرب، ایرانی‌ها که بدبختا مسلمون بودند، با اینا تبرّی درست کرد! این‌که عرض می‌کنم، و بعد اصلاً یهو وا رفتند همه. قرآن به نیزه جواب داد دیگه، جواب داد! چون عمر رو یه ایرانی کشته بود، پسرش رفت چهار تا ایرانی رو کشت؛ عثمان اجازه نداد قصاص بشه: «برای این چهار تا ایرانی؟! این پسر خلیفه عربه، چیز بدید، دیه بدید!»
تولّی و تبرّی که رکن، اصلاً هولوگرام ایمانه؛ اصلاً تمام روابط ما بر اساس تولّی و تبرّیه، جبهه‌بندی ما بر اساس تولّی و تبرّیه. اگر کسی امروز که جنگ اسلام با کفره، از این چهارراه‌ها که مردم پرچم دستشون می‌گیرند رد شه، به اینا محبت نداشته باشه، بررسی کنه که ایمان داره یا نداره! و اگر کسی نسبت به این «امام الکفر» بغض نداره… اصلاً فرض کن جمهوری اسلامی هم خوب نیست، ولی اون یارو امام‌الکفره! این باید بره دکترِ دین، ببینه ایمان داره یا نداره! باید نسبت به امام‌الکفر بیزار باشه، ولو به این‌ور اعتقاد نداشته [باشه]؛ چون امام کفر که هست! ولو به این‌ور اعتقاد نداشته باشه، تو جنگ بین اسلام و کفر باید دل به سوی اسلام بره: نَفَسِ تولّی و تبرّی، دوتاش هم با هم، علامت صدق ایمانه؛ وگرنه قپی اومدن و لاف زدن که زیاده. کسی هم که این میادین رو با هر حرفی به هم بزنه، در برابر اون امام‌الکفر داره به اسلام ضربه می‌زنه، نه به چهار تا آدم و جناح و این‌ها.
این رو به هم زدند؛ این رو تبدیل کردند که مثلاً ما عربیم، اینا عجم! بابا اصلاً جنگ صفین به ایرانی‌ها چیکار داشت؟! با ایرانی‌ها چیکار داشت؟! همه رو به هم زدند، اصلاً روابط به هم ریخت. ماجرای کربلا رو ببینید: بیست سی هزار نفر آدم اومدند برای دفاع از منویات یزید جلوی امام حسین! یعنی حبّ و بغض رو به هم زدند اصلاً. حبّ و بغض رو به هم زدند تا سال‌ها بعد یادمان می‌گرفتند برای قتله کربلا! مسجدهایی تجدید بنا شد. اگر اینا خیلی قبیح بود، این کار رو نمی‌کردند. شما پیدا نمی‌کنی یه آخوندی برداره پنج تا بچه کوچولو رو سر ببره، بعد یادمان درست کنه روز مثلاً سر بریدن پنج تا بچه! یعنی یه کاری که مردم حالشون به هم بخوره رو کسی نمی‌کنه. این‌که در کوفه چند تا مسجد تجدید بنا شد، یعنی طرفدار داشتند که این کار رو کردند! یه عده‌ای طرفدار بودند که به یُمن قتل حسین بن علی مسجد تجدید بنا بشه، نَسْتَجِيرُ بِاللَّهِ! حبّ و بغض رو به هم زدند.
حبّ و بغض به هم بخوره، در کتاب «الإمامة والسیاسة» هست؛ حالا الإمامة والسیاسة منسوب به ابن قتیبه است که دویست و هفتاد و شش مرده، اگه مال ابن قتیبه هم نباشه تو کتب قرن چهار بهش استناد شده، کتاب قدیمیه؛ اونجا داره که یاران معاویه بعضیشون می‌گفتند چرا با علی می‌جنگیم در صفین؟ «برای این‌که علی نماز نمی‌خونه!» شما حبّ و بغض رو به هم بزنید، از این خزعبلات و بهتان‌ها می‌شینه، چون باورش معاویه رو قبول داره. این اگر می‌فهمید باید جبهه حق و باطل حبّ و بغضش تنظیم بشه، هرگز به اینجا نمی‌رفت که معاویه برای اینا تصمیم بگیره؛ یعنی علی نماز نمی‌خونه؟!
در روزگار ما هم فراوان این اتفاق می‌افته، اصلاً هم نمی‌خوام وارد بشم که حبّ و بغض‌ها جابه‌جا می‌شه؛ گاهی به اهل ایمان بغض پیدا می‌کنه به‌خاطر یه حبّ قلابی. من اگه می‌خوام ببینم مرکز ایمانم درسته یا نه، باید ببینم حبّ و بغضم چه‌جوریه. با مخالفش دشمنی می‌کنه در حالی که شما حق نداری با مخالفت دشمنی کنی، باید با باطل دشمنی کنی! شما نمی‌تونی با شیعه امیرالمؤمنین دشمنی کنی مگر این‌که اون شیعه امیرالمؤمنین یه جوری [باشه] که بتونی بگی: «من بت‌پرست از دنیا برم، در خون حضرت زهرا شریک باشم مگر غیر از این باشه»؛ یعنی در یه یقینی بری که یه نفر خائنه، دروغی می‌گه من چی‌ام. نمی‌تونی با هر کسی دشمنی کنی!
این‌که عرض می‌کنم فضا مسمومه، برای این‌که همون غلط رو گروه‌های مختلف مسیرش رو دارند طی می‌کنند. حبّ و بغض‌هاشون بر اساس حبّ و بغض اصلی نیست؛ حبّ حول یکیـ[ـه] و بغض حول یکی که اون یکی و اون یکی هیچ‌کدوم اصیل نیستند! حبّ و بغض باید حول حقِ حقیقی باشه، مثلاً حبّ حول معصوم باشه، نه هر کسی. کسی بخواد یکی رو ملاک قرار بده که اون خودش خطا می‌کنه، یه جایی خطا کرده، تو از باطل دفاع کردی!
از اون روز شکل گرفت، الان هم هست، تو جهان اسلام که بیداد می‌کنه. صدام به درک رفت، بعضی از کشورهای اسلامی سه روز عزای عمومی اعلام کردند! حبّ و بغض به هم بریزه، معرفت به هم می‌ریزه دیگه؛ چیکار بایست می‌کرد؟! دیگه چیکار باید می‌کرد که معلوم بشه این جزو جبهه حق نیست؟! سه روز عزای عمومی هم اعلام کرد! یا شاید قبلاً عرض کردم، اگر عرض کردم زود می‌گم، اگر نه باز زود می‌گم چون می‌ترسم گفته باشم: طرف قرآن می‌خوند، قاری بود، پول می‌گرفت نمی‌دونم آب‌گرم‌کن تبلیغ می‌کرد! کنار آب‌گرم‌کن وایمیستاد قرآن می‌خوند پول می‌گرفت! تو عربستان این‌جوری بودها. گفتم این وسط این جنگ بین اسلام و مسلمین و رئیس کفار، تهش که نباید، باید اعلام بی‌طرفی می‌کرد، لال می‌شد؛ اومد علیه ما شعر خوند! یا بعضی از ائمه جمعه و علمای بعضی از کشورهای مختلف تو نمازجمعه‌هاشون ماها رو نفرین کردند!
وقتی می‌گیم: اسلام پَر! توحید پَر! نبوت پَر! تولّی و تبرّی… ببین از زهرا کجا، ببین به کجا افتادی! مگه ما وقتی می‌گیم باید از جبهه اسلام دفاع کرد، نسبت به مذاهب مختلف نقد نداریم؟ تا دلت بخواد! اما وقتی فرانسه با عثمانی که پدر ما رو درآورده بود وارد جنگ شد، علمای نجف دستور دادند برید دفاع کنید. مگه نقد نداشتیم نسبت به مذهب اونا؟ مگه اونا کشتار نکرده بودند ما رو؟ تا دلت بخواد! حتی تکفیر کرده بودند یه دوره ما رو، اون ابن‌نوح ملعون که چقدر آدم کشتند برای فتوایی که اون ملعون صادر کرد؛ ولی وقتی گفتند اینجا مسجد هست، شهادتین می‌گن، اون امپراتوری فرانسه می‌خواد حمله کنه فلان، شما نمی‌تونی اینجا بین اسلام و کفر بری تو شکم، بری تو آغوش کفر! امام‌جمعه است ما رو نفرین می‌کنه؛ نه چون ما رو نفرین می‌کنه ها، چون خیلی روشنه که اون یارو امام‌الکفاره! امروز در جهان اگر بگیم امام‌الکفار هست، کیه؟ معلومه دیگه. بلکه یه جور مثل مناجات، رئیس یکی از این کشورها چنان نسبت به او حرف می‌زد که اگر روت رو برمی‌گردوندی، فکر می‌کردی داره با خدا مناجات می‌کنه! که: «یا سید الرئیس! فقط تو می‌توانی این منطقه را آرام کنی! فقط از تو برمی‌آد امنیت رو برگردونی! فقط عظمت تو می‌تونه…» حالا می‌گی منظورت کیو داره می‌گه؟ خدا رو داره می‌گه؟! نه! سیدالرئیس منظورش… اسمش رو دوست ندارم ببرم، خدا به‌زودی ساقطش کنه این لَنده‌هور رو!
حبّ و بغض رو به هم زدند، ملاکش رو از ایمان خارج کردند، ملاکش شد منافع شخصی، قبیله، دوستان.
یه عده از طرفدارای امیرالمؤمنین زکات نمی‌دادند. خالد بن ولید رو فرستادند بره از اینا زکات بگیره؛ تکفیر کردند اونا رو. اونا گفتند: «ما کافر نیستیم، ما نماز می‌خونیم، خدا رو قبول داریم، پیغمبر رو قبول داریم، قرآن رو قبول داریم. الان هم وقت نمازه، نماز بخونیم می‌ریم گفتگو می‌کنیم، اگه خلیفه تونست بفهمونه به ما خلیفه است، ما زکات هم می‌دیم.» گفتند نماز می‌خونیم؛ به جماعت نماز خوندند. وسط نماز چون نماز داشتند می‌خوندند، ناغافلی اینا رو دستگیر کردند، گردنشون رو زدند، به نوامیس‌شون همون شب تعدّی کردند! این‌قدر آبروریزی شد که نفر دوم به نفر اول… اصلاً نفر اول داد می‌زد، تاریخ ثبت کرده، گفتند: «خیلی گندش رو درآوردید دیگه!» خالد بن ولید وقتی اومد به شهر، به کلاه نحسش چند تا پَر هم زده بود؛ حالا نمی‌دونم از کی یاد گرفته بود! نفر دوم پَرها رو برداشت شکست، این‌قدر کثافت‌کاری کرده بود.
اگر ملاک حق و باطل باشه، همه‌چی معلومه. نفر اول گفتش که: «إِنَّ خَالِداً سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللَّهِ!» به کثافت کشیدن مفاهیم این شکلیه: سیف‌الله؟! شمشیر خدا؟! حقْ ناحق که نیست! شمشیر خدا عدله، ظلم که نیست! شمشیر خدا صدقه، کذب که نیست! شمشیر خدا، منظور چیه از شمشیر خدا؟ به چی می‌گن شمشیر خدا؟ به چه حیثی داری می‌گی شمشیر خدا؟ شمشیر مال خدا باشه یعنی پیروز می‌شه شکست نمی‌خوره؟ حق، باطل نمی‌شه، صدق، کذب نمی‌شه، عدل، ظلم نمی‌شه! با این‌همه کثافت‌کاری، تازه دست زن طرفم که بهش تعدّی کرده بود با خودش گرفته آورده بود، گفت: «إِنَّ خَالِداً سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللَّهِ»، شمشیر خداست!
آقا! اگر می‌گن امیرالمؤمنین «سیف‌الله»، چون عصمت داره آقا! اگه امیرالمؤمنین عصمت نداشت، نمی‌گفتند سیف‌الله. نَسْتَجِيرُ بِاللَّهِ، مَعَاذَ اللَّهِ اگر کسی گناه کرده باشه، اگر کسی ظلم کرده باشه، بهش سیف‌الله نمی‌گن. ما رو تعصب دنبال امیرالمؤمنین نمی‌ریم؛ چون عصمت داره، علم داره، هم خطا نداره، هم بالاترش فرض نیست، می‌ریم سراغش؛ نه این‌که خب ما علی رو دوست داریم، ما فلانی رو دوست داریم، ما به بهمانی رأی دادیم! این مثلاً ملاک حبّ و بغض نیست اینا.
اینی که عمار لحظه مرگش، زید بن صوحان لحظه مرگ… مرگ یعنی شهادتشون، گفتند: «یا امیرالمؤمنین! مَا تَبِعْتُكَ إِلَّا بِبَصِيرَةٍ»، ما دنبال تو نیومدیم رو هوا و هوسمون، تو خیلی خوشگلی، خیلی نورانی هستی، می‌جنگی جیگرمون خنک می‌شه! مثل این‌که یکی بره یه دونه از این مبارزه در قفس طرفداری کنه! گفت: «من برای این چیزا نیومدم، ملاک من این نیست که خیلی زورت زیاده‌ها! این نیست که یه‌تنه می‌ری از میمنه و میسره می‌آی بیرون‌ها!» امام هم منظور قهرمان المپیک و نمی‌دونم این نیست که! گفت یکیشون: «گفت از پیغمبر شنیدم بعد از من فتنه‌هایی می‌شه، هر جا علی هست عمار اونجا باش؛ دستور دینه که من با تو باشم. بله، حالا اون صفات و فضائلت رو که قبول دارم، اما من برای خوبی‌های غیراصلیت که کار ندارم به تو.»
زید هم گفت: «یا امیرالمؤمنین! مَا تَبِعْتُكَ إِلَّا بِبَصِيرَةٍ»، من با بصیرت اومدم و وقتی یقین کردم، ام‌سلمه خودش به من گفت که پیغمبر راجع به تو فرمود: «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ، اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَعَادِ مَنْ عَادَاهُ». من فهمیدم با تو دوست باشم خدا باهام دوسته، با تو دشمن باشم خدا با من دشمنه: «وَانْصُرْ مَنْ نَصَرَهُ»، من تو رو یاری کنم خدا منو یاری می‌کنه، من اگه بی‌خیال تو بشم خدا منو بیچاره می‌کنه. من چون خدا گفته، در واقع چون تو عصمت داری و حقّ محضی اومدم، نه چون خوبی، چون فضیلت داری. اون فضیلت‌هات وقتی مهمه که روی عصمت و علم سوار شده، وگرنه من چون خیلی شمشیرزن خوبی هستی نیومدم.
گاهی طرف می‌خواد ازدواج کنه، با یه آب و رنگ می‌خواد عمرش رو قمار کنه برای رنگ چشم! خب این عقل نیست دیگه، انتخاب عقلانی نیست. یه وقت می‌گه: این به درد یه عمر زندگی می‌خوره، این اگه مادر بچه‌ام بشه یا پدر بچه‌ام بشه، من یه عمر این‌قدر دلم شور نمی‌زنه، با این می‌تونم زیر پرچم امام زمان باشم؛ حالا الحمدلله چشمشم قشنگه! انتخاب چه شکلیه؟
اینا گفتند: آقا یا امیرالمؤمنین! تو خوبی و زیبایی و فضیلت که زیاد داری، ولی ما تو رو چون پیغمبر فرموده: «أَنْتَ مَعَ الْحَقِّ وَالْحَقُّ مَعَكَ»، تو حقی، برای همین اومدیم، همه فضلت هم قبول داریم.
اون چی گفت؟ یه همچین غلط بزرگی کرد، یه همچین شهوت‌ران وقیحی کرد: «خَالِداً سَيْفٌ مِنْ سُيُوفِ اللَّهِ»؟! تاخیر یا تصمیم گرفته اشتباه کرد! وقتی حبّ و بغض جابه‌جا بشه، فیلم مغیره پخش شد، پرده رفت کنار، همه شهر فهمیدند این چه غلطی کرده؛ که این غلط‌ها رو هم می‌گفت خودش دیگه، اون دفعه همه دیدن، می‌گفت هر جا می‌نشست می‌گفت چه غلطی می‌کنه، به هیچ زنی شوهردار و غیرشوهردار فلان… کثافت بود! مثلاً از کسی که کثافت نباشه که برنمی‌آد رو صدّیقه طاهره دست بلند کنه! وقتی لو رفت، قاتل حضرت زهرا نگذاشت او رو رجم کنند! روابط بر اساس یه چیز دیگه شد، نه اون بغضی که خدا خواسته. تا امروز هم هست.
اصلاً آقا اینا همه الطاف الهیه که شیعیان بفهمند. آقا تو همین جنگ ما با صدام، اون حمله کرد، حتی همین خاک‌برسرهای سازمان ملل و بهمان و فلان و اینا گفتند آقا یکی، اون شروع کرد! ما که شروع‌کننده جنگ نبودیم، ما اصلاً اول انقلاب آمادگی جنگ نداشتیم. کشورهای منطقه، اینا مگه کشورهای اسلامی نبودند؟ چه‌جوری نوعاً از او حمایت کردند؟! پول دادند، هواپیما دادند، نفت دادند، امکانات دادند. حالا برگردیم یادتون عرض می‌کنم: صدّیقه طاهره (سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْهَا) فرمود یه غلطی می‌کنید که تا ابد گیرید! شما برید ببینید تو جنگ هشت‌ساله چرا باید همه اینا می‌رفتند اون طرف؟ برید ببینید چقدر کتاب نوشتند تو همون ایام جنگ: «وجاء دور المجوس»؛ چند تا کتاب به این اسم درآمد: «اینا مجوسی‌اند، ایرانی‌اند، ما عربیم!» دین نداری دیگه، دین نداری! جنگ هشت‌ساله تمام شد، ما ندید گرفتیم با خیلی از اینا، دوباره پایگاه دادند به امام‌الکفار، بعد علیه ما بیانیه صادر می‌کنه! اینا همه لطف خداست؛ کسی چشمش باز باشه می‌فهمه که دین ندارند اینا، دین ندارند. از چی حمایت می‌کنی؟ از کی حمایت می‌کنی؟ در برابر کی؟ ملاکت چیه؟ حق و باطل کجاست اینجا؟ حق و باطل چیه؟
چیزی از دین… حالا برگردیم: صدّیقه طاهره فرمود: «سُمِلَ أَنْفُ الدِّينِ»، کجا رو داشت نگاه می‌کرد؟! دین از بین رفت، جلوه دین، لباس دین از بین رفت. خب این لباس برای حفاظت از سرما، از گرما، از ضربه است؛ کسی که لباس نداره یعنی آسیب‌پذیره. هم دین داغون شد، دین بی‌لباس شد، هر کی از هر راه برسه می‌زنه؛ مثل این‌که کسی بی‌سپر و بی‌زره بره بجنگه، این تن پاره‌پاره می‌شه. او فرمود دین اسیر شد، این بزرگوار فرمود دین بی‌سپر شد. مسئله شخصی نبود اصلاً، چیزی از اسلام… همین هم مربوطه، همه اسلام از بین رفت. اون مسیر تهش اینه که آخر سر حق رو به ظالم می‌ده.
اینا رو قبلاً تو محرم عرض کردیم؛ برید ببینید چقدر نویسنده در دفاع از یزید کتاب نوشته در این هزار و چهارصد سال! اینا هست، صوتش ضبط شده، فتوا داده گفته: «یزید که قاتل نیست، آمر نیست، بود هم حق نداری بهش جسارت کنی!» ببین ابن‌صلاح گفته یا نگفته در فتواش؟ ابن‌صلاح آدم مهمیه، کتاباش تو علم حدیث در فضاهای دانشگاهی، حوزه‌های علمیه جهان اسلام، دوره تا دکتری کتاب درسیه، صدها شرح و حاشیه و فلان نوشتند؛ از تو جوب پیدا نکردم یه نفر رو! می‌گه قاتل حسین بن علی (عَلَيْهِ السَّلَامُ) باشه، حق نداری، حق نداری توهین کنی! ملاک چیه اینجا؟ ملاک، حق و با… ملاک، حق و باطل نیست که روش تولّی و تبرّی بیاد؛ ملاک، منافع شخصی، گروهی، قبیله‌ای، باندیـ[ـه].
حالا ببین، آدم همه جاش آتیش می‌گیره یه گروهی شیعه، اینا هم همین‌جوری سیاست‌ورزی کنند! یا یه گروه که می‌گم، یعنی دو گروه، یه گروه، سه گروه، گروه خاصی کار ندارم؛ ملاکت چیه؟ اونجا که رگ گردنت ورم می‌کنه، یه غیرمعصومی رو اصل می‌گیره باهاش محبت داشته باش، یه غیرمعصومی رو اصل می‌گیره باهاش دشمنی داشته باش! آقا این‌که نشد! شما اینجا نباید انرژیت رو خرج می‌کردی، چون وقتی این‌جوری می‌شه، هر دروغی رو نقل می‌کنه، هر دروغی!
چند شب پیش تو حرم امام رضا چند نفر اومدند یه حرفی زدند. یکیشون به من گفت: «شما فلان‌جا این حرف رو زدی!» گفتم: «من نزدم.» گفت: «چرا، گفتی!» گفتم: «وایسا یه دقیقه! جلسه شماره چند؟» یکی یه چیزی گفت، اون یه چیز بود، یکی هم یه چیز دیگه گفت. گفتم: «جلسه شماره چند؟» گفتم: «وایسا! موبایلت کار می‌کنه؟» گفت: «آره.» گفتم: «بزن! گفتم این صوتش، این متنشه. من اینجا وقت دارم امشب تا با اینا صحبت می‌کنم، تو پیدا کن ببین من این رو نگفتم دیگه.» یه ده دقیقه یه ربع بالا پایین کرد، گفت: «گفتی!» گفتم: «کجا گفتم؟» گفت: «به من گفتند تو این صوته!» گفتم: «خب یارو حَیّه، زنده است!» گفت: «ولی گفتی!» بعد گفتم: «آقا من دیگه فرصت ندارم، باید برم.» گفت: «دیدی گفتی!»
چرا؟ چون بی‌جهت به یکی اعتماد… کی گفت به اون اعتماد کنی؟ کی گفت با من دشمنی کنی؟ چرا منو دشمن خودت حساب کردی؟ چه ملاکی داشتی با من دشمنی کنی؟ تهش من یه آدمی بودم که خطایی کردم؛ تو از کجا می‌دونی من اگر خطا کردم، به فرض در اون مسئله، عمداً دروغ گفتم؟ خطا کردم یا نه؟ آقا این‌همه آدم تو خیابون تصادف می‌کنند، عمدی می‌زنند به هم؟! به فرض ما خطا کردیم، کی به تو گفت که عمدی بوده؟ اگه قرار باشه کسی یه خطا کنه، حتی یه کسی یه گناه کنه بخوای باهاش دشمنی کنی که اصلاً تولّی معنا نداره که! معصوم نداریم که همه معصوم باشن، همه الحمدلله اهل بخیه‌اند! کی گفت این‌جوری عقلت رو بدی دست یکی؟ چرا؟ چرا؟
پناه می‌برم به خدا از این‌که ما یه عمر پای دستگاه صدّیقه طاهره (سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْهَا) باشیم، وقتی نوبت خودمون می‌شه حق رو ملاک قرار ندیم، موازین شرعی رو ملاک قرار ندیم، مجوز فحش پیدا کنیم، فحش بدیم! بالاخره مسلمونی یا نیستی؟! می‌گه اسلام سیاسی! اسلام سیاسی اجازه داده تو تهمت بزنی، فحش بدی؟! آقا تو اصلاً:
گر تو قرآن بدین نمط خوانی
ببری رونق مسلمانی
تو بهتره اسلام سیاسی تبلیغ نکنی! اسلام سیاسی رو با وحشی‌گری و داعشی‌گری یکی نکن، گناه داره! اسلام سیاسی گناه داره، بذار همون حاج قاسم نماد سرباز اسلام سیاسی باشه، گند نزنید توش! کی مجوز داده که به هرکی رسیدی باید همه خودشون رو ثابت کنند که خائن نیستند؟! کی منو تأیید کرده که من بخوام بقیه رو حالا یکی‌یکی چک کنم؟!
همونه، دقیقاً دو هفته پیشش تو مشهد یه خانمی اومد به من گفت: «فلان سال شما این رو گفتی!» گفتم: «من نگفتم.» هی [گفت:] «گفتی!» گفتم: «لعنت خدا به کسی که این رو گفته باشه! جلوی امام رضا رو می‌گم.» گفت: «ولی گفتی!» چرا؟ چون اعتماد کرده به یه نقلی، به کسی که… آقا اون معصوم نیست که! من نمی‌گم اون پدرسوخته است، نمی‌گم عمداً دروغ گفته، که خیلیا عمداً دروغ می‌گن؛ چیزایی که آدم خودش باهاش مواجه شده که می‌دونه دروغه دیگه. مثل این‌که بنده در ایام حج، در ایام انتخابات ریاست‌جمهوری حج بودم، این‌قدر فحش بهم دادند که چرا موضع نگرفتی به نفع کسی! من حج بودم! بعد گفتند تو از اون موقع خودتو چیکار کردی که از کی دفاع کنی؟ من نبودم اصلاً! چرا دروغ می‌گی؟! می‌گه گفتند! خب چرا اعتماد می‌کنی؟!
دلش می‌سوزه آدم از این‌که ما یه عمر شیعه امیرالمؤمنین باشیم، بعد رفتارمون ظالمانه باشه، به اسم دین ظلم کنیم، به اسم دین، به اسم دین! دینداری اینه که بگیم فلانی پول حرام خورده این‌جوری حرف می‌زنه؟! برای ما که خیلی خوبه، پرونده ما سنگینه، سبک می‌شه؛ ولی کاری نداره برای من بگم، می‌گم: لعنت خدا بر من اگر از جریانی پول گرفته باشم، و بر تو اگه نگرفته باشم! جرئت می‌کنی قبول کنی؟ من حاضرم در خون حضرت زهرا شریک باشم اگه پول گرفته باشم، و تو شریک باشی اگه نگرفته باشم! جرئت می‌کنی بگی؟! این چه مدل به اسم دین وحشی‌گری کردنه؟!
حالا اینا حرف اضافی بود، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ رَبِّي وَأَتُوبُ إِلَيْهِ.
خلاصه، اونا مدار رو از حق و حقیقت، به جای حبّ و بغض دینی که تولّی و تبرّی است، بردند رو چیزای دیگه. شما هم هر کسی رو خواستید ببینید تو مسیر حقه یا نه، ببینید حبّ و بغضش چه شکلیه، حبّ و بغضش چه شکله. حق و باطل، دوگانه اصیله: حق و باطل. حق و باطل هم یعنی حقّ ذهنی، توهمی، تخیلی، سلیقگی من و تو رو نمی‌گن؛ حقّ حقیقی، حقّ نفس‌الامری، حقّ مطابق با واقع یا باطل.
این رو به همش زدند. هر جریانی، هر جریانی که برای بالا بردن «الف» یا پایین آوردن «ب»، نه برای حق، نه برای اسلام، نه برای تشیع، کسی رو بالا ببره یا کسی رو پایین بیاره، او هم سقیفه‌ای داره عمل می‌کنه، هر کی باشه! منظورم این نیست در یه انتخاباتی به یه نفر آدم رأی نده‌ها؛ این‌که آدم وارد حریم شرع بشه، اهانت به کسی کنه، تخریب کنه کسی رو، توهین کنه، بگه به‌خاطر خدا! منظورش اینه که الف رو می‌خواد بالا ببره، ب رو می‌خواد بیاره پایین. این اسلام نیست، این اسلام نیست.
خدا ان‌شاءالله همه ما رو هدایت کنه. خدا ان‌شاءالله دل‌های مؤمنین رو به هم نزدیک کنه. تو شرایطی که هر لحظه احتمال می‌دن دشمن به ما حمله کنه، اینجا باید به خدا پناه برد. همه متحد در برابر جبهه کفر باشند، یقه هم رو این‌قدر نگیرند. چقدر ما هزینه باید بدیم؟! هزینه مصرف کنیم، انرژی بسوزونیم برای این‌که وسط یه جنگ به این روشنی، خطری که همه‌مون تو یه کشتی هستیم… اون اگر بزنه خدایی‌نکرده و ما نتونیم مقابله‌به‌مثل کنیم، طبقه سوم من باشم، طبقه چهارم شما، طبقه دوم یکی، فرقی نمی‌کنه، همه یه جاییم! این کشور اگر نَسْجِـ[ـش]، روبه‌را… سیلی بخوره، تشیع سیلی می‌خوره. اینجا جای حساسیه، دشمن قدَرقُدرته. اینجا اصلاً جای این نیست که ما یقه هم رو بگیریم ول نکنیم، دعوا کنیم، لاتائلات بگیم!
اون بحث خوارج رو که توضیح دادیم تو محرم، که هی می‌گفتیم آقا نباید به کسی بگیم، ما می‌خوایم هر کسی خودش رو بسنجه، خطا نکنه. یکی از خطاهای خوارج اون موقع این بود: امیرالمؤمنین برای بار دوم می‌خواست بره با معاویه بجنگه؛ یعنی جمل شد، صفین شد، بعد از آتش‌بس که این حَکَمین خرابکاری کردند و اینا، معلوم شد خیانت کرده، قرار شد لشکر امیرالمؤمنین بره سراغ معاویه. خوارجِ احمق برداشتند جاده رو بستند، دشمنی کردند، چهار تا آدم کشتند، ناامنی ایجاد کردند، مجبور کردند که امیرالمؤمنین بره سراغ اینا؛ فرصت دادند به اون باطل اصلی و دست امیرالمؤمنین رو بستند، دعوا درست کردند. نباید این کار رو ما بکنیم دیگه! حالا هر کی به بهانه دفاع از هر کی، به بهانه دشمنی با هر کی؛ فعلاً اون دشمن بیرونی، دشمن همه است، دشمن خدا هم هست، دشمن اسلام هم هست، دشمن تاریخ ماست! دشمنی رو از اسلام برده، هخامنشیان و اینا هم برده! سلطنت‌طلب‌ها که تیره‌رنگ شدند اونا هم لالند! با اصل ایرانه، حاکمیت و نمی‌دونم تمامیت ارضی. الان جای این نیست ما سر یه تشتک با هم دعوا کنیم!
خداوند ان‌شاءالله همه‌ی ما رو بیدار کنه. خداوند ان‌شاءالله نصرتش رو بر ما نازل کنه، به حق اون کسانی که پای حق ایستادند؛ اون جوونی که پای لانچر وایستاد، اون جوونی که این نیل… با خون دل، با یه چیزایی من شنیدم که نباید گفت، با چه خون دلی این تنگه هرمز رو حفاظت می‌کنه! مگر این‌که ایمان اونا ما رو حفظ کنه. اونایی که به‌خاطر خدا تو میدون‌ها رفتند، چهارراه‌ها، خیابون‌ها، اون خانم‌هایی که قربون‌صدقه بچه‌هاشون رفتند اینا رو بردند تو میدون‌ها؛ ایمانِ مؤمنین. خدا ان‌شاءالله به ما رحم کنه و پایان این ماجرا رو پیروزی اسلام و مسلمین و مکتب اهل‌بیت و نابودی کفار قرار بده. خداوند سایه رهبر ما رو بر سرمون حفظ کنه، دشمن رو از اهدافش ناکام کنه، این عمل ما رو، قیام ما رو، دفاع ما رو به رضایت امام زمان برسونه ان‌شاءالله.
خب، شب شهادت صدّیقه طاهره است، شب شهادت حضرت زهراست. یه روزی حضرت زهرا به خانم‌های انصار فرمود، گفت وقتی گفتند چطوری؟ فرمود: «أَصْبَحْتُ وَاللَّهِ عَائِفَةً لِدُنْيَاكُنَّ»، از دنیای شما بیزارم! که برای چی شما این کار رو با علی کردید؟ برای چند سال؟ برای چند وقت؟ برای چند تومن؟ برای چی؟! هر کار از دستش برمی‌اومد کرد.
چراغ خانه امیرالمؤمنین دیگه سوسوی آخر رو می‌زنه. همه می‌دونند داره چه اتفاقی می‌افته. امیرالمؤمنین خیلی وقتا بیرون خونه است، بچه‌ها دور مادر نشستند. خدایا! در هر خانه‌ای مادرْ بیمار هست، به بیمار خانه امیرالمؤمنین، خانواده‌اش رو از شفای او ناامید نکن! خدایا! به اون ناامیدی امام حسن، امام حسین، صدای هر مضطری از شیعیان امیرالمؤمنین هر جا که هست، به اون اضطرار این بچه‌ها، خدایا حاجات مؤمنین رو روا بفرما!
مدت‌ها بود که این مادر دیگه صدایی برای حرف زدن خیلی نداشت، تحرکی نداشت، بستری بود. این رو می‌گم که شهدا رو یاد کنم؛ گاهی رزمنده‌ها بعد از مدتی که میان خونه، بچه کوچیکا دیگه بابا رو رها نمی‌کنند. کسی که طعم فراق چشیده باشه یا احساس فراق، خیلی براش سخته از دست دادن. همه‌چی معلومه که بوی فراق می‌آد، لذا امام حسن، امام حسین کنار مادر نشستند، این‌ور اون‌ور نمیرن، پژمردند، نگرانند. هر بار فاطمه زهرا چشم‌هاش رو می‌بست، اینا مضطر می‌شدند که مادر برمی‌گرده یا نه؟ دیگه این روزا حالش وخیمه. دیشب هم عرض کردم، من نمی‌دونم وضع بی بی چطور شد که امیرالمؤمنین به عموشون فرمود: دوست ندارم تو این حال فاطمه رو کسی ببینه! حالا ببینید بچه‌ها چی می‌کشیدند! دور مادر نشسته بودند…
مثل فردا روز به خواهر، اسما بنت عمیس، به سلمی اشاره کرد: می‌خوام لباسام رو عوض کنم. بدن مبارکش رو که طاهر و مطهر بود، ولی بالاخره این زخم‌ها خونریزی داشت. می‌دونه مثل فردا شب امیرالمؤمنین می‌میره و زنده می‌شه رو این زخما دست بکشه! آخرین کمکی که از دستش برمی‌اومد برای امیرالمؤمنین هم انجام داد. زخم‌ها رو شستند، با سلمی لباس عوض کرد، شاید لباس بچه‌ها رو هم عوض کرد، نمی‌دونم دست اصلاً بالا می‌اومد که سرِ بچه‌ها بکشه یا نه…
این آقازاده‌ها دیدند مادر بعد از چند وقت سختی، نیمه‌نشسته با تکیه به دیوار لباساش رو عوض کرد، توجهی به اینا کرد؛ گفتند بریم مسجد، چند وقته نرفتیم، دو رکعت نماز بخونیم، خدا ان‌شاءالله مادرمون رو شفا بده. اما چون نگران بودند، زود رفتند و زود برگشتند. تا بچه‌ها بیرون رفتند، شاید نمی‌خواست بچه‌ها ببینند، اشاره کرد به سلمی: پاهای منو رو به قبله کن، یه پارچه رو صورتم بکش، برو عقب بایست، لحظاتی که گذشت بیا منو صدا بزن؛ اگر جواب ندادم، علی رو خبر کن.
سلمی عقب وایستاد. لحظاتی گذشت، اومد پارچه رو کنار زد، دید چشم‌ها رو بسته. صدا زد: «كَلِّمِينِي يَا ابْنَةَ رَسُولِ اللَّهِ! كَلِّمِينِي يَا فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ!» جواب نمی‌ده… پارچه رو برگردوند، مضطر! هنوز داره فکر می‌کنه چه‌جوری برم به امیرالمؤمنین بگم، که این دو آقازاده وارد شدند. شما هم از همون زاویه‌ای که امام حسن نگاه می‌کنه این‌جوری وارد خانه بشید: تا سر مبارکش از اون درِ شکسته وارد خانه شد، بسته رو نگاه کرد… خب این مادر این‌قدر درد داره، بی‌حال هست، ولی خوابش نمی‌بره؛ اما الان انگار تو همین فاصله کم خوابش برده! فرمود: «یا سلمی! مَا يُنِيمُ أُمَّنَا فِي هَذِهِ السَّاعَةِ؟» تو این فاصله کم مادرمون خوابش برد؟! من عرض می‌کنم یعنی اگه خوابش برده، چرا پارچه رو صورتش کشیدی؟!
خبر دادن یه آدابی داره، اما خب باید به سلمی حق داد؛ سلمی که امام نیست، بیچاره مضطر شد، همه رو یهو گفت! گفت: «مَاتَتْ أُمُّكُمَا»، مادرتون راحت شد… بعد می‌گه نگاه کردم دیدم آرام‌آرام اومدند؛ امام حسن بالاسرش، سیدالشهدا پایین پا. پارچه رو زد کنار: «كَلِّمِينِي يَا أُمَّاهْ، أَنَا ابْنُكِ الْحَسَنُ!» مادر جوابم رو بده! چند بار صدا زد؛ وقتی ناامید شد، اشاره کرد به امام حسین. این رو من از خودم عرض می‌کنم، یعنی: حسین جان! تو عزیزدردونـ[ـه‌ای]، شاید جواب تو رو داد… «فَجَاءَ الْحُسَيْنُ»، آقا سیدالشهدا «فَوَقَعَ تَحْتَ قَدَمَيْهَا»، صورت رو کف پای مادر [گذاشت]: «كَلِّمِينِي يَا أُمَّاهْ، أَنَا ابْنُكِ الْحُسَيْنُ…»