محراب
چاپ / ذخیره PDF

فاطمیه؛ تجلی خونخواهی ولی الهی (جلسه دوم)

نسخه چاپی متن از سایت محراب

"متن توسط هوش مصنوعی پیاده و تنظیم شده است"

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَالسَّلَامُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الطَّاهِرِينَ وَاللَّعْنُ الدَّائِمُ عَلَى أَعْدَائِهِمْ أَجْمَعِينَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ.

اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَعَلَى آبَائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَفِي كُلِّ سَاعَةٍ وَلِيّاً وَحَافِظاً وَقَائِداً وَنَاصِراً وَدَلِيلاً وَعَيْناً حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فِيهَا طَوِيلاً.

ان‌شاءالله از یاران، یاوران و بلکه سرداران حضرت باشیم. یه صلوات سرداری نثار بفرمایید. ان‌شاءالله ان‌شاءالله شهیدان شفیعان ما باشند و در رأس شهیدان انقلاب اسلامی، امامِ شهیدِ ما شفیعِ ما باشد و عاقبت ما هم ختم به شهادت باشد.

صلوات دوم رو بلندتر مرحمت کنید؛ خودتون می‌دونید، نخواستید تقصیر ما نیست، ما دعا رو کردیم. جمعی هم بود، اما با این اجابت معلومه که میلی نداشتید. اگر مایلید به شفاعت شهیدان و امامِ شهیدان و مایلید به عاقبت شهادت، یه صلواتِ شهادتی بفرستید: «اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجه». همۀ عشق و علاقه‌مون رو به اهل‌بیت علیهم‌السلام، به‌خصوص حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها با صلوات بر محمد و آل محمد ابراز کنیم.

اهمیت حضور در میدان جهاد

یه عبارتی رو از قرآن کریم، آیه‌ای رو ان‌شاءالله می‌خوانیم؛ در دنبالۀ آیاتی که مکرراً در جاهای دیگری خواندیم. این هم آیه‌ای باشد در رابطه با «حضور در میدان» که اهمیت حضور در میدان، در این آیۀ شریفه‌ که سوره توبه، آیه چهل و یکم است، می‌فرماید:

«انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالاً وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ»

حالا آیه بعد هم عرض می‌کنیم. در این آیه می‌فرماید که «انفروا خفافاً و ثقالاً»؛ حرکت جهادی رو برای حرکتِ «نَفْر» می‌گم که این حرکت نَفْر، گروهی و جمعی است. «انفروا خفافاً» یعنی کسانی که سبک‌بارند، کسانی که حالا دمِ دستشونِ، نزدیکه، کسانی که خلاصه زن و بچه‌ای خودشون الان ندارن، تنهان، راحت می‌تونن برن مثل دانشجوها الان اینجا هستن. و «ثقالاً» یعنی کسی که می‌خواد راه بیفته باید بقیه رو هم همراه کنه. به‌خصوص مادرانِ خانه، باید بچه‌ها رو راه بندازن، باید غذا رو آماده کنن، باید تدبیرِ فردای بچه‌ها که مدرسه می‌خوان برن، کی برسن، کی بیان، کی بخوابن، اینا رو باید کلی تدارک ببینن؛ اینا «ثقال»‌اند. یا نه با ماشین می‌خوان راه بیفتن، مسیر دوره، اینم «ثقال»‌اند، عیب نداره. همه این‌ها «انفروا خفافاً»اند؛ سبک‌بار و نزدیک و راحت و یا «ثقال»‌اند؛ سنگین و دور و سخت.

و «جاهدوا بأموالکم و أنفسکم»؛ هم جهادِ مالی می‌خواد، هم جهادِ جانی می‌خواد. هم رفتن به این میادین و این به‌اصطلاح خیابان‌ها جهادِ جانیه، هم جهادِ مالی می‌خواد؛ کمک می‌خواد تا اینجاها برقرار بشه. به کمکِ مردم باید، یعنی یادمون نره حضور لازم است، پول دادن هم لازم است، کمک به قدری جهاد نقل شد از آقای بزرگوارمون که فرموده بودند: «کمک کردن به خیابان‌ها امروز، کمک به مجاهدینِ اسلام است». به مسئولین گفته بودم که شما کمک بکنید، اما این آیا سرایت به مردم هم داره یا نداره که کمک به خیابان‌ها کمک به چی هستش؟ به مجاهدین اسلامه، یعنی جهاد واقعاً.

بعد دنبالش: «ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ». ببینید: «لَوْ كَانَ عَرَضاً قَرِيباً وَ سَفَراً قَاصِداً لاتَّبَعُوكَ»؛ اگر یه امرِ ساده و کم و کوتاه و یه شب و یه دفعه و یه راهپیمایی بود می‌اومدن. «لو کان عرضاً قریباً»؛ یه جای نزدیکی بود، او در حقیقتِ سفر و سفراً قاصداً، یه سفرِ دوری نبود، طولانی نبود. نمی‌خواست دویست و چند شب بشه، نزدیک چهل شب، دویست و نزدیک دویست و چهل شب خیلی سفرش طولانی شده، خیلی زیاد شده. می‌گه: «لو کان قریباً و سفراً قاصداً لاتبعوک»؛ و لکن «بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ الشُّقَّةُ»؛ وقتی این‌جوری می‌شه که طول می‌کشه دیگه انقدر حوصله ندارن، انقدر تحمل ندارن، لذا کم‌کم چی می‌شن؟ سرد می‌شن. مثل اینکه پیغمبر بفرماید مثلاً جنگ در کنارِ مدینه است، ممکنه بیاد؛ اما بگه جنگ مثلاً تبوک است، دوره، حتماً باید مدت‌ها طول بکشه، دیگه همه نمی‌آن.

این جریانِ ابتلایی که پیش آمده در این خیابان، طولانی‌شدنش مصداقِ رسوخ در جهاد است که همه تاب‌آوری ندارند، لذا بپاییم از جمله اون ریزش‌های جهاد نباشیم. دنبالش می‌فرماید: «وَ سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ»؛ برای اینکه خودشون هم تبرئه کنند قسم می‌خورند به خدا که «لَوْ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ»؛ اگه می‌تونستیم می‌اومدیم، نمی‌تونیم، خسته شدیم، توان نداریم، نمی‌تونیم، بهانه می‌آرن، که «سَيَحْلِفُونَ بِاللَّهِ لَوْ اسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنْفُسَهُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ».

کسانی که نرن کوتاهی بکنن، حالا یه موقع عذری دارد، یه موقع مریضی دارد، اینا عیب نداره. آیه دیگر رو قبلاً داشتیم که می‌فرمود اگر تو اذن گرفتن بهشون اجازه بده، نخواستن بیان؛ اما وقتی اذن گرفتن و نیامدند، اون که با اذنِ تو عذرشون هم موجه بود، ولی چیکار بکن پیغمبر؟ براشون استغفار بکن «وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللَّهَ»؛ چون چیزی رو با نیامدن از دست دادن که با عذرشون و اجازه‌شون حل نمی‌شه، باید تو استغفار هم براشون بکنی تا اون نیامدن جبران بشود که در آیه دیگری این آمده. لذا مراقب باشیم که کارهای دیگه‎‌مون رو تنظیم کنیم با این جهاد که اونجا رو برسیم. یه موقع شل نشیم بگیم دیگه آمدیم مجلسِ اهل‌بیت علیهم‌السلام دیگه اونجا نریم. ان‌شاءالله که خدا توفیقِ ما رو در این جهادِ همگانی که برامون دَمِ دستمون قرار داده، ما رو قدردانِ این جهاد و عزممون رو راسخ در انجام این جهاد قرار بدهد. یه صلوات دیگه بفرستیم.

پیوند جریان فاطمیه با ظهور و خون‌خواهی

ما بحثی که داشتیم از این بود که جریانِ فاطمیه گره خورده به خون‌خواهی. اگر یادتون باشه گفتیم از کجا خون‌خواهیِ امام حسین علیه‌السلام شروع شد؟ از وقتِ وضع‌حمل که جنینی که فاطمه سلام‌الله‌علیها حمل می‌کرد و اون جریانی که شنید خبرِ سرگذشتِ امام حسین علیه‌السلام رو و عرض کرد: «من این فرزند رو نمی‌تونم تحمل بکنم»، بعد وعده داده شد که این فرزند از نسلش امامت قرار می‌گیره و منتقم از نسلِ اوست.

دیشب عرض شد که اینکه «منتقم از نسلِ اوست» یعنی چی؟ یعنی اینکه انتقام، بیداری‌ست، هدایت‌گری‌ست و این خون ریخته شدنش، بیداری رو به دنبال داره. محروم شدنِ مردم از ولایتِ امام حسین علیه‌السلام، این محرومیت رو دشمنان ایجاد کردن، راهِ جبرانش رو خدا در چی قرار داده؟ در خون‌خواهی. اگر خون‌خواهی صورت بگیرد، اون جبرانِ اون هدایت‌گریِ امام حسین علیه‌السلام محقق می‌شود. پس جبرانِ هدایت‌گری که دشمن از دستِ ما گرفت از امام، با خون‌خواهی صورت می‌گیرد. لذا اَشَدّ مسئله‌ی هدایت‌گری کی محقق می‌شود؟ در زمانِ ظهور که به امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف با پرچم «یا لثارات الحسین» اونجا ظهور می‌کنند، یعنی خون‌خواهی حقیقتش اونجا آشکار می‌شود؛ چون امام زمان بیداری و هدایت‌گری‌اش در اوج می‌خواد محقق بشود که خون‌خواه حضرت است. خب اینم دیشب بحثش رو کردیم؛ یه بحث مهمی‌ست بدانیم خون‌خواهی کارش چی هستش؟ بیداری‌ست و هدایت‌گری‌ست.

پیوند عمل به جریان ظهور

یه بحث دیگری رو امشب می‌کنیم در دنباله بحثِ انتهایی دیشب. ببینید دیشب حالا می‌گم چه انتهایی بحث چی بود. هر کاری که ما می‌خوایم تو عالم بکنیم، هر فعلی که می‌خوایم انجام بدیم به‌خصوص هر قصدی در رابطه با یه کار مهمی که می‌خوایم تو زندگیمون شکل بدیم، باید دنبالِ این باشیم که پیوستِ این عملِ ما به جریانِ ظهور چیست؟ دقت بکنید خیلی بحثِ دقیقیه. چرا جریانِ ظهور یه جریانِ عادی نیست بلکه چی هستش؟ غایتِ خلقتِ انسان، می‌خواد تو جریانِ ظهور چی بشه؟ آشکار بشه، محقق بشه، پیدا بشود. درسته؟ این رو تو فلسفه اسمش رو می‌ذارن چی؟ می‌گن فصلِ اخیرِ شیء، حقیقتِ شیء. اون فصلِ آخر، یعنی اون که آخرِ آخره، اون که غایتِ نتیجه‌ی نهایی‌ایه، اون در حقیقت حقیقتِ این شیئه. حقیقتِ هستیِ انسان‌ها با چی معلوم می‌شود که این هستی حقیقتش چیه؟ فصلِ آخرش. فصلِ آخرِ این کتابِ انسانیت چیه؟ جریانِ ظهوره. تو دنیا دیگه، عالمِ دنیا که عالمِ هدایته، وگرنه ما قیامت هم داریم؛ قیامت دیگه کتابِ اعمال من نیست، هدایت‌گریِ من نیست، نتیجه‌ی هدایته، و الا عالمِ هدایت‌گری و اعمال، عالمِ دنیاست. هر فعلی که من انجام می‌دم اگر با این غایت گره بخورد و معلوم بشه چه ربطی به این غایت دارد، اثرش این می‌شود که این فعل در طریقِ صحیحش و مسیرِ صحیحش و در اوجِ اثر آشکار می‌شود.

ببینید جریانِ همین نظامِ خون‌خواهی رو که عرض کردم، شبِ اولین روایتی که خوندیم، الان هم اشاره کردم که وقتی جریانِ حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها خبردار می‌شود، تا به حضرت می‌گن این جریانِ حمل که این‌جور قراره با شدت که «ما أعظمَ المصیبةَ» به‌اصطلاح می‌فرماید که «مصیبتاً ما أعظمَها و أعظمَ رزیّةً فی‌الإسلام»؛ می‌خواد مبتلا بشود، کی برای حضرت قابلِ حل می‌شود و می‌گه «رضیتُ»؟ کی؟ وقتی بهش گفته می‌شود جریانِ این مصیبت مرتبط با ظهور است، منتقم بر این اساس شکل می‌گیرد. تا پیوسته‌ی این به‌اصطلاح جنین و سرگذشتِ بعد از او، به جریانِ ظهور معلوم می‌شود؛ حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها می‌فرماید «راضی شدم، قبول کردم».

اگر این نگاه رو انسان ببیند، اون موقع تو نگاهِ ولایت که دیروز هم عرض کردیم، دیشب عرض شد که امرِ ولایت یه امرِ صرفاً اعتقادی در ذهن نیست، اونم هست اما صرفاً اعتقادی در ذهن نیست، بلکه در دسته‌های متعددی از روایات، امرِ ولایت در کنارِ اعمال آمده؛ در کنار نماز و روزه و حج و زکات آمده که ترتیبش هم می‌شه نماز و زکات و حج و روزه، چون این ترتیب داره. در روایات هم تقریباً تو همه‌ی روایات این ترتیبش رعایت شده؛ روایاتی که بر «بنی‌الاسلام علی خمس» آمده، این چهار تا ترتیبش نماز، زکات، حج، روزه. اینا ترتیبشون شرافت هم دارد، هر کدام بر بعدی و بعدی بر بعدی؛ تا نه اون آخری ضعیف باشد، اون هم جزوِ واجبات، اما نماز و زکات و به‌اصطلاح حج مقدم‌اند بر او. تو روایات هم علتش رو بیان کرده، الان نمی‌خوایم وارد بشیم. پس اگر در کنار ولایت در کنارِ این‌ها آمده که «بنی‌الاسلام علی خمس: علی الصلاة و الزکاة و الحج و الصوم…» و ما نودی بشیءٍ مثل ما نودی بالولایة، این‌که ولایت در عرضِ نماز و روزه و زکات و به‌اصطلاح حج و روزه می‌آد، یعنی یه عملِ واجبِ عملیاتیه که دیشب عرض کردیم این عملیاتِ جریانِ ظهور، تقریباً تامِ این عملیاته.

چون در زمانِ امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم عمومِ مردم از جانبِ مردم، از جانبِ مردم قبول به عنوانِ ولایت نبود، بلکه در رأس، از جانبِ مردم، از جانبِ مردم قبول همون چی بود؟ خلافتی بود که دیگران داشتند؛ چون مردم ولایت نمی‌شناختند غیر از عده‌ی محدودی که اون‌ها به عنوانِ ولایت با امیرالمؤمنین بیعت کردند. هرچند از جانبِ ولی اعمالِ ولایت می‌شد، اما از جانبِ مردم قبول به عنوانِ ولایت نبود. لذا در طولِ تاریخ ما بعد از جریانِ پیغمبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله امرِ… (صلوات بفرستید) الله، امرِ ولایت هنوز تحققی به عنوانِ وجوبِ عینی، به‌طوری که همه رو با خودش حرکت بده و ببرد مثلِ نماز و حج و زکات و حج و روزه، این‌جور ملموس در میدان باشد تو بین مردم نبوده، بلکه مردم اعتقاد رو داشتند اما تو صحنه‌ی عمل کارشون رو می‌کردند، ولایت نمی‌دیدن تو صحنه‌ی عمل.

اینکه ولایت تو صحنه‌ی عمل دیده شود، اونم یه عملِ عینی باشد، پیوستِ هر عملِ من، نمازم، روزه‌ام، زکاتم، حَجم با ولایت پیوستش دیده بشود؛ اگر این پیوست دیده شد که این نمازِ من به ولایت چه پیوندی دارد؟ این زکاتِ من چه پیوندی دارد؟ همین‌جور در حقیقت حج و روزه‌ی من چه پیوندی دارد؟ که ولایت تو صحنه‌ی عملیاتِ میدانیِ ما هم علاوه بر نظامِ اعتقادی دیده شود. اون به عنوانِ نظامِ اعتقادی جزوِ اصولِ دین است، این به عنوانِ به‌اصطلاح کنارِ اعمالِ دیگه در فروعِ دین هم این دامنه باید کشیده شود؛ یه تکلیفِ واجب کنارش می‌آد که از جمله اون امروز همین اقامه‌ی حاکمیت است که با نَفَسِ تازه داره صورت می‌گیرد. این از جمله اون چی هستش؟ اقامه‌ی حاکمیتی است که اقامه‌ی حاکمیت مثلِ اقامه‌ی نماز، مثلِ اقامه‌ی زکات، مثلِ اقامه‌ی حج و روزه واجب است، تکلیف است، عین است، تو عمل باید دیده شود. یعنی مردم باید به‌دنبالِ ایجادِ اقامه‌ی حاکمیت باشند، چنانچه دنبالِ اقامه‌ی اتم.

اگر در یک جایی نشد، تعبیرِ روایت این است، تو کافی دقت بکنید، می‌گه این چهار تا جایی هست که—چهار تا یعنی نماز و زکات و حج و روزه—جایی هست که ترخیص به اون‌ها باشد، یعنی امکانِ سبک‌شدن داشته باشند. یا ترکِ نماز در سفر چی می‌شود؟ قصر می‌شود، نماز قصر می‌شه، ترخیصش در این است که چی بشه؟ این نماز حالتِ دو رکعت بشه به جای چهار رکعت. این خودش ترخیصِ روزه در سفر اصلاً امکان ندارد نباید گرفته شود، در مریضی نباید گرفته شود، نماز تو مریضی هم باید خوانده شود. اما مثلاً حج موکول به استطاعت است و زکات موکول به داشتن است، نداشت انسان ساقطه دیگه. درسته؟ همون روایت تو کافیِ شریف می‌فرماید: «ولی ولایت هیچ وجهِ ترخیصی درش نیست». هیچ وجهِ ترخیصی، یعنی هیچ‌گاه نیست که اقامه‌ی ولایت از انسان چی شده باشد؟ ساقط شده باشد. بله ممکنه ما به‌اصطلاح اقدام بکنیم اما به‌واسطه‌ی عدمِ همراهیِ بقیه محقق نشود، ولی وجوبِ اقامه از ما ساقط نمی‌شود.

اگر این نگاه رو دیدیم، اون موقع جریانِ ظهور با این پیوستی که اقامه‌ی ولایت با نماز و حج و زکات و روزه پیدا می‌کند، معنی پیدا می‌کند. که اگر می‌فرماید در همون روایاتِ کافی که بابی دارد «دائمُ الإسلام» در کافی کتابِ ایمان و کفر، باب «دائمُ الإسلام»، در بابِ «دائمُ الإسلام» که این روایاتِ «بنی‌الاسلام» رو آورده، اونجا می‌گه این ولایت مفتاحِ بقیه است، این به‌اصطلاح مهیمن و مسلط بر بقیه اون‌هاست. معنیِ بقیه اعمال با ولایت روشن می‌شود. همون‌جوری که… دقت بکنید اینا دقیقه‌ها منتها کلاسیه اما ما حالا به‌عنوانِ بالاخره منبری می‌گیم برای شما… همون‌جوری که نظامِ جامعه و تمامِ جریانِ جامعه از ابتدایی که آدم سلام‌الله‌علیه آمده تا امروز با ظهور معنا پیدا می‌کند که ولایت اقامه می‌شود، که این معنایِ طولِ تاریخ، فرستاده شدنِ انبیا، اولیا، اوصیا با جریانِ امام زمان روشن می‌شود که این اقامه تام شد، چه حقیقتی قرار بوده محقق بشود؟ مثل اینکه بشریت یه عمری دارد که این عمر در دورانِ بلوغش که زمانِ ظهور است، تازه معلوم می‌شه این جامعه بشری از زمانِ هستیِ آدم تا اون روز چه گردنه‌هایی رو طی کرده تا اونجا به این رتبه برسد که قابلیت پیدا کند که ظهور محقق بشود. پس معنیِ تمامِ انبیا و رسول و فعالیت‌های اون‌ها، کتاب‌های آسمانی تو طولِ تاریخ کی روشن می‌شود؟ وقتی پیوسته‌ی ظهور بهش می‌خورد. دقت می‌کنید؟ معلوم می‌شه این چه اهمیت کجای این قطعه رو پر می‌کردند، کجای این نتیجه رو اون‌ها آماده می‌کردند، هر کدام یه قسمتی رو آماده می‌کردند تا به اینجا برسد.

تو زندگیِ افراد هم همین مسئله باید باشد؛ یعنی هر فعلی، هر کاری باید رابطه این و پیوستِ این با جریانِ ظهور آشکار باشد. اگر پیوستِ این با ظهور آشکار نباشد اون امر در جای خودش واقع نشده، در مسیرش شکل نگرفته. اون موقع اگر این باور شکل بگیرد می‌دونید تو جریانِ ارتباطِ انسان با امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف چه تحولی صورت می‌گیرد و چرا دورانِ غیبت به آخرین دورانی که می‌خواد این حقیقت این‌قدر سر پیدا کند، آشکار بشود، چرا دورانِ غیبت در کار است؟ چون دورانِ غیبت داره این امر رو محقق می‌کند. اصلاً برخلافِ اونی که تو نگاهِ اولی به ذهن می‌رسد که دورانِ غیبت دورانِ محرومیت است، دورانِ دور شدن است، نه دورانِ نزدیک‌تر شدن است، دورانِ ارتباطِ بیشتر است.

چرا؟ می‌گه قبلاً شما اگر با امام کاری داشتید باید حرکت می‌کردید می‌رفتید مدینه، نجف، سامرا، کاظمین؛ مکان‌هایی که حضرات حضور داشتند. اون‌هم در یه ساعاتی که اون ساعاتِ ملاقاتِ حضرات بود، نه هر ساعتی، نه هر وقتی. اونجا به حضورِ حضرت مشرف می‌شدید، سؤال رو اگر بارتون می‌دادن و راهتون می‌دادند—که گاهی بعضی رو راه نمی‌دادند—اونجا سؤال رو می‌کردید و بعد جوابِ سؤال رو می‌گرفتید، این سفر رو برمی‌گشتید تا جوابِ سؤال. اما امروز به ما گفتند حضرت بدنش از شما غایب است، مثل خورشید پشتِ ابر است که نورش ساطع است. هر کسی در هر جایی، در هر وقتی، در هر لحظه‌ای کار داشته باشد، سؤال داشته باشد این امکانِ بار یافتن هست، اما نه به‌صورتِ مادیِ ظاهری که قبلاً باید سفر می‌کرد، بلکه تو نظامِ روحی این رابطه برقرار می‌شه.

خاطره‌ای از علامه طباطبایی و آیت‌الله اصفهانی

چنانچه من این حالا قصه رو تو پرانتز عرض می‌کنم کوتاه که کوتاهش هم می‌کنم: علمای زیدی هر سال ایامِ خلاصه خاصی می‌رن نجف و سر به‌اصطلاح مزار امیرالمؤمنین علیه‌السلام هم می‌رن رو ارادتی که دارن، معمولاً هم یه سری به عالمانِ شیعه و مراجعِ شیعه در نجف می‌زنن. حضرت آیت‌الله بهجت نقل… حضرت آیت‌الله ببخشید حضرت این رو علامه طباطبایی نقل می‌کنند، علامه طباطبایی نقل می‌کنند که اون سال اینا رفتن، مرحومِ ابوالحسن اصفهانی مرجعِ شیعه بود که مال خیلی سالِ پیش نمی‌شه دیگه، علامه طباطبایی دیده بودش، آقای بهجت دیده بودند، از مراجعی است که کمتر از صد سال مثلاً بودند که عمر این بزرگوارها در دیدنِ اون ایشون بوده. قبل از مثلاً حضرت آیت‌الله در حقیقت شیخ عبدالکریم حائری اینا اونجا مثلاً می‌گه اونا رفتن خدمتِ ابوالحسن اصفهانی بعد بحث در این شد—چون اونا قائلن به اینکه امام زمان علیه‌السلام به دنیا نیامده، بعداً به دنیا می‌آد و البته قیام می‌کنند خب—ولی شیعه و یه عده زیادی از اهلِ تسنن قائلن به اینکه حضرت به دنیا آمده و هست و حیات دارند. سؤال می‌شه در اونجا از شیعه، از عالمِ شیعه، اون علمای زیدی سؤال می‌کنند: «آخه بودنِ امام زمانی که در غیبت است چه فایده دارد؟ بود و نبودش چه فرقی می‌کند؟»

مرحوم ابوالحسن می‌گه که: «ما رجوع می‌کنیم به امام زمان، سؤال می‌کنیم، جوابامون رو می‌گیریم.»

می‌گه: «جدی؟» می‌گه: «بله.»

می‌گه: «می‌شه وقت بگیرید ما هم خدمتش برسیم؟»

می‌گه: «بله.» حالا بقیه نشستن، علمای دیگه نشستن، ابوالحسن با یه قاطعیتی می‌گه ما می‌ریم سؤال می‌کنیم جواب می‌گیریم و اینم می‌گه منم می‌شه ببینم؟ می‌گه بله. این دیگه سخت‌تر از اولی، ادعای اولی سخته دومی که این چجوری حالا می‌خواد ببرش ببینه! می‌گه اینا خب چند روز نجف بودن، دو سه روز بعدش ابوالحسن پیغام داد به اینا که حضرت می‌خواد شما رو ببینه و اومدند و رفتند تا وادی‌السلام. وادی‌السلام که رسیدند چند نفر همراه بالاخره این به این جمع بودند و این‌ها، ابوالحسن به اون عالمِ زیدی گفت: «آقا امام زمان از این مسیر شما برید منتظر شماست.»

گفت: «آقا ما با شما می‌خوایم بریم.»

ابوالحسن گفت: «من تازه خدمتِ حضرت بودم، سؤالاتم رو پرسیدم، پاسخ گرفتم. حضرت منتظرِ شما هستند.»

اینم رفت با ناباوری که مگه می‌شه! رفت، شاید می‌گن ساعتی طول کشید تا برگشت و اینا تو وادی‌السلام بودند و بالاخره وادی‌السلام جای بالا رفت و آمد دارد و این‌ها. رسید، افتاد به پای ابوالحسن، گفت: «باید امام زنده باشد و قابلِ رجوع باشد، ما باورمون الان نیست واقعاً.»

و الّا امام در دورانِ غیبت وجودش سِرّش آشکارتر است. در دورانی که امام بدنش آشکار است دورانِ حضور، یعنی قبل از غیبت، دورانِ حضور اسمشون. ما یه دورانِ حضور داریم که حضرات بودند، حضورِ حضرات بوده، مردم روشِ خاصی برای ارتباط داشتند و در اون دورانِ حضور البته خواص ارتباطشون با امام خاص بود، می‌تونستن در جاهای مختلف. اما در دورانِ غیبت ارتباط می‌خواد عبور بده از بدنِ ظاهری که این بدن نیست به نظامِ روحی و اون سِرّ. و در دورانِ ظهور بدن حاضر است و اون سِرّ هم حاضر است؛ یعنی دورانِ ظهور جمعِ بین دورانِ ظهور است و دورانِ غیبت، به این معنا که بدن هست، اما مردم فقط به‌دنبالِ بدن نیستن دیگه، بلکه ارتباط در… لذا روایات دارد که کسی در دورترین نقطه‌ی زمین هست احساس می‌کند نزدیک‌ترین فرد به امام زمان این است. درست هم هست، چون ارتباط بر اساسِ قُرب و بُعدِ مکانی نیست، داره توسعه ایجاد می‌کند تو دورانِ غیبت برای ارتباط.

لذا اگر ما باور کردیم که دورانِ غیبت دورانِ اوجِ ارتباط با امام است که در هر کاری، لحظه‌ای، فعلی، امکانِ پیوسته با امام در کار است، اگر این باور شد، اون موقع اینجاست که عملِ ما—حتی یه نماز داریم می‌خونیم—تعبیری که حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها دارد که امامت نظامِ له، نخِ تسبیحی است که همه‌ی شریعت رو به هم متصل می‌کند و شریعت با نخِ تسبیحِ امامت پیوستگی پیدا می‌کند. یعنی شما داری نماز می‌خونی، لذا روایات دارد: «نحن الصلاة، نحن الزکاة»؛ ما اصلِ هر خیریم، شاخه‌های ما همه خیرات و خوبی‌ها هستند. بعد دنبالش: «و من البرّة» می‌فرماید از توحید، اعتقاد به توحید، یا می‌فرماید «الصلاة و الزکاة» تو همون روایت همه اینا چی هستش؟ فروعِ ماست. اینا شرک نیست، اینا راهِ حرکت است، ایجادِ پیوسته است که نماز با پیوسته‌ی با امام حقیقتش چی می‌شه.

لذا وقتی سؤال می‌کنند که یه کسی—پیغمبر اکرم دارد از دیگران هم دارند سؤال می‌کنند—که آقا این شخص خیلی عباداتش قویه، می‌گه: «کیفَ عقلُه؟» عقلش چقدره؟ می‌گه آقا خیلی عباداتش قویه. می‌گه اگر اون عقل که این رابطه رو اون عقل ایجاد می‌کند، این امامت رو اون عقل می‌فهمد و ادراک می‌کنه، می‌گه اگر اون نباشه این کثرت فایده‌ای ندارد. موسی علیه‌السلام از در حقیقت این حالا تو بعضی نقل‌ها گاهی به نبیِ دیگری استناد داده شده، می‌گه در سیاحتی که داشت دید یه شخصی چقدر عابد است، یا یه نبی یا موسی هر دو دید چقدر این عابد است. این شخصی که تو اونجاست به خدا گفت: «خدایا چه مقامی دارد؟» گفت: «برو چند روز پیشش باش.» رفت موسی کنارِ این یه چند روزی عبادت کردند و بعد به این شخص گفت: «تو بالاخره حاجتی هم از خدا داری یا نداری؟ این همه عبادت!»

گفت: «من حاجتم از خدا این است که کاش که خدا یه خری داشت، این خرش اینجا می‌چرید، این سبزی‌ها که اینجا هست حروم نمی‌شد.»

«کیفَ عقلُه؟» او اینه، یعنی آخرین حاجتش چی می‌شه؟ می‌گه این سبزه ها داره هدر می‌ره، یه خری بود اینا رو می‌خورد هدر نمی‌رفتن! این برای این خلق شده، این ببیند این از این عبور کند، آیت باشد. اینا براش خلاصه فهم و شعوری نیست. این‌جور نیستش که تخطئه‌ی عبادت نیست، عبادتی مطلوب است که اون نخِ تسبیح توش باشد، درسته؟

این نگاه که اگر ما دیدیم هر کاری پیوسته به امام زمان پیدا کرد، این کار مرتبط با امام معنایِ جدیدی پیدا می‌کند. چرا؟ چون فصلِ آخرش امام است، اوجِ کمالِ این کار امام است. درسته؟ اگر این باور رو کردیم، اون موقع تو نظامِ وجودیمون، تو هر کاریمون، حتی وقتی یه کسی در خانه داره وسایل برای زندگیِ فرزندانش تهیه می‌کند، سفره رو می‌اندازد، غذا می‌پزد، اگر مرتبطه با ولی این رو دید که این‌ها رو دارم سربازانِ امام زمان رو من در حقیقت تغذیه می‌کنم، من در حقیقت پذیرایی می‌کنم، پیوست زد عملش رو به چی؟ به ظهور. این عمل به اندازه‌ی فعلی که از امام صادر بشود، این عمل شکل می‌گیرد. تا وقتی که این عمل گسسته از اون در این حدِ امروزی فقط شکل بگیرد.

پیوسته کردنِ امام به جریانِ ظهور، پیوسته کردنِ اعمال به جریانِ ظهور و امامِ زمان که فصلِ آخر است و این در دورانِ ما به‌خصوص اوجش محقق می‌شود؛ یعنی اوجِ این حرکت در کسانی که در دورانِ غیبتِ امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف هستند دیده می‌شود و اونم تو دورانِ غیبتی که هی داره به سمتِ عینی‌شدنِ مسئله پیش می‌ره، دستِ امام در صحنه بیشتر دیده می‌شود. پس اگر ما نگاهمون این شد، هر کاری که داریم درس می‌دیم، درس می‌خوانیم، زندگیمون در هر صورتیش، عباداتمون در هر شکلیش، کارهای مختلفمون در هر به‌اصطلاح هیئتی، تو این نگاه که پیوستِ این با جریانِ ظهور چگونه است؟ چه ربطی پیدا می‌کند؟ چگونه مرتبط باید باشد؟ اگر این دغدغه‌ی ما شد، تعبیرِ بعضی بزرگان این است: از این افراد غیبت برداشته می‌شود. برای این‌ها ارتباطِ دائمِ فرج رو ایجاد می‌کند. منتها این فرج برای افراد، نه همه‌ی اون فرجِ عمومی در زمانِ ظهور خاص محقق می‌شود. ولی افراد در دورانِ نزدیک‌شدن به ظهور، هرچی نزدیک‌تر داریم می‌شیم، افرادِ بیشتری این رو می‌یابند، احساس و ادراک می‌کنند و اعمالشون این‌گونه می‌شود. اگر این باور شد، اثرِ اینکه این فرهنگ رو ما جا بندازیم این می‌شود که ظهور نزدیک‌تر می‌شود.

اون‌وقت با این نگاه، خون‌خواهیِ امام حسین علیه‌السلام تو این مسیر که با ظهور تطابق پیدا می‌کند و پرچم در دستِ امامِ زمان «یا لثارات» است و تمامِ حرکتِ جریانِ ظهور به‌واسطه‌ی انسِ بیشتر با جریانِ امام حسین علیه‌السلام شکل می‌گیرد، معنیِ دقیق‌تری پیدا می‌کند که داره امام زمان این جریان رو چیکار می‌کند؟ با پیوسته‌ی خون‌خواهی به امامِ زمان، هدایت‌گری رو که جلوش رو دشمنان گرفتند—چه در رابطه با امام حسین علیه‌السلام به نحوی و در رابطه با ائمه دیگر به نحوِ دیگری—و دشمن از این قاصرتر و کوچک‌تر است که بتواند جلوی هدایت‌گری رو بگیرد به‌طورِ تام؛ ولی اگر جلوی نحوه‌ای از هدایت‌گری رو گرفته، خدای سبحان نحوه‌ی دیگری رو، راهِ دیگری رو که سریع‌تر از سرعتش بیشتر است، هدایت‌گری‌اش بالاتر است، قرار داده که اون راهِ جدید چی هستش؟ خون‌خواهی از این جریانِ به‌اصطلاح امامت.

مثالش رو بزنم؛ شما وقتی آقایِ شهیدِ ما بود، مردم دوست داشتن ایشون رو، درسته؟ اما وقتی آقا شهید شد، محبتِ مردم در بیدار شدنِ دل‌ها و تعلق به ولی که حتی در ولیِ بعدی که نه دیده بودند، نه شنیده بودند، نه خبری ازش داشتند، چقدر عظیم‌تر شکل گرفت؟ آیا این غیر از این است که خودِ این نحوه‌ی خون‌خواهی و این آمدنِ مردم به خیابان و اون مانعیتی که دشمن ایجاد کرد برای هدایت‌گری، راهِ بازتری رو برای هدایت‌گری ایجاد کرد؟ چون دشمن نمی‌تواند نقشه و طراحیِ خدا رو جلوش رو بگیرد. اگر دشمن تونسته بود با شهادتِ امام حسین علیه‌السلام راهِ هدایت‌گری رو ببندد، دشمن غلبه کرده بود بر خدا. هر جا که دشمن قدم می‌گذارد و سدی ایجاد می‌کند، این سد سیلی ایجاد می‌کند. اگر قبلاً رودی بود که این جلوش سدی زد، با سد زدن کنارش چی ایجاد می‌شود؟ سیل ایجاد می‌شود که تأثیرگذاریِ این سیل بسیار بیشتر از اون چی هستش؟ اون در حقیقت حرکتِ نهر و رودی است که قبلاً بوده.

این رو اگر ما باور کردیم فقط باید تو طریقِ این که بر این موجی که خدا قرار داده، طریقی که خدا به‌اصطلاح قرار داده قرار بگیریم تا درست استفاده بکنیم. گاهی ما ندانسته و نشناخته نه فقط تو مسیر قرار نمی‌گیریم، جلوی مسیر رو هم باز ما می‌بندیم. جلوی مسیر رو ما ناشناخته ما می‌بندیم که اون خیلی بده؛ یعنی باور نمی‌کنیم، تخطئه می‌کنیم، قبول نمی‌کنیم، جورِ دیگری تفسیر می‌کنیم. خدا می‌گه این سنتِ الهی است که تو جریانِ امام حسین علیه‌السلام چون این بالاترین خونی بوده که ریخته شده، پیوستش رو با ظهور قرار داد که جریانِ امام حسین علیه‌السلام با پیوسته‌ی ظهور چی می‌شه؟ معنای تام پیدا می‌کند. درسته؟ اما این پیوسته‌ی ظهور یعنی منتظر باشیم تا ظهور؟ می‌گه نه! از همون لحظه‌ی شهادت رابطه با ظهور و پیوسته‌ی این با ظهور شکل گرفته و داره در حقیقت حرکت می‌کنه. اون دورانِ ظهوری که فرجِ عمومی‌ست اوجِ این مرتبه آشکار می‌شود و الّا الان ما تو دورانِ چی هستیم؟ دورانِ حرکتِ این خون‌خواهی.

و الان این خون‌خواهی که زنده شده با این نگاهِ هدایت‌گری که دیشب و پریشب مفصل عرض کردم که اساسِ خون‌خواهی با چیه؟ هدایت‌گریه. انتقام تشفی نیست، تشفی لازمِشه، نمی‌گیم هیچ تشفی نداره و «وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ» دنبالش هست، درسته؟ این دنبالشه اما اصلش هدایت‌گریه. لذا هدایت‌گری با بسته‌شدنِ ظاهر، شهادتِ ظاهری، هدایت‌گری اوج می‌گیرد. اگر هدایت‌گری اوج گرفت یعنی دشمن در نقشه‌اش موفق شده یا شکست خورده؟ شکست خورده. به‌شرطی که ما درست بفهمیم؛ طوری می‌شود که اگر این جریان، دشمن ببیند که وقتی سردار سلیمانی شهید شود، «شهید سلیمانی» خطرناک‌تر از «سردار سلیمانی» است. اگر امام خامنه‌ای شهید شود، شهیدِ امام خامنه‌ای خطرناک‌تر است به مراتب از امام خامنه‌ای، که این سنتِ الهی است دیگه. اون‌وقت با اینکه ما این رو نشون بدیم بهش، جرئت نمی‌کند این کار رو بکند؛ به‌شرطی که مؤمنان این رو درست نشون بدن، سنتِ خدا رو آشکار کنن، نشون بدن.

نمی‌دونیم تو عالم تو کشورهای مختلف بعد از شهادتِ آقا چه تحولاتِ عظیمی صورت گرفته و نمی‌گذارن، اما بفهمیم. گاهی به‌صورتِ تک‌تک بعضی افراد که میان، کشورهای مسلمان به نحوی، کشورهای مسیحی به نحوی، کشورهای حتی غیرمسلمان، غیرمسیحی به نحوی، تو تمامِ این‌ها گام‌هایی در حقیقت چی شده جلو رفته. اینکه بُغضِ مشترکِ الان نسبت به اسرائیل و حتی آمریکا موجود در عالم رو کم نگیری‌ها! انقدر این‌ها خبرگزاری‌هاشون، کارهاشون، رسانه‌شون، دستگاهِ شناختیشون، تبلیغاتشون، انقدر داره کار می‌کند، بی‌اندازه خرج برای این کار می‌کنن، اما یه دفعه می‌بینید که برخلافِ انتظارشون یه دفعه چی می‌شه؟ بُغض نسبت به جریانِ رژیمِ صهیونیستی که در یه اوجی و بعد نسبت به حاکمیتِ استکباریِ آمریکا، حتی تو کشورِ خودشون؛ به‌طوری که تو کشورهای اروپایی پرچمِ اینا رو بکشن پایین، آتش بزنن، مردم شادی کنن. مردم! این نمی‌دونید این بُغضِ مشترک خودش خون‌خواهیِ منتها در این رتبه.

خون‌خواهی فقط زدن و کشتن نیست، گفتیم خون‌خواهی چیه؟ هدایت‌گریه. این هدایت‌گری که تو این مرتبه انجام بشود خیلی عظیم است که با تمامِ تبلیغاتِ این‌ها، با تمامِ خبرگزاری‌ها و کارهایی که دارند و دستگاه‌هایی که دارند. درسته، ولی چشم و گوشِ مردم از نگاه به این‌ها جدا بشود، یه چیزهایی که از لابه‌لای این‌ور و اون‌ورِ خبرها به مردم می‌رسد، مردم مطلع بشن و بُغض پیدا کنن. این حقیقتِ خون‌خواهی‌ست که خدا داره اون سیل رو که دیگه قابلِ کنترل نیست، از لابه‌لای همه‌چیزها داره چیکار می‌کنه؟ عبور می‌دهد. هرچی سدِ اونا زدن، داره این عبور می‌کند. اگر ما درست شناختیم اون‌وقت روایتِ فتح می‌کنیم؛ نمی‌گیم خوب شد اماممون رو شهید کردن، اما می‌گیم دستگاهِ الهی بن‌بست ندارد. ما اگر کوتاهی هم کرده باشیم درون باید در حقیقت مؤاخذه بشود و پیگیری بشود، اما همه مردم و همه که کوتاهی نکردند. راهِ خدا بن‌بست ندارد و اگر عده‌ای هم اقلاً می‌خواستند که تو این مسیر حرکت کنند، خدا می‌گه همین‌هایی که پیغمبر، همین‌هایی که تبعیت می‌کنند از تو همین کافیست. «حَسْبُكَ اللَّهُ وَ مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ»، همین‌ها کافی هستند تا خدا راه رو باز کند.

لذا منتظر باشیم که ان‌شاءالله ارتباطِ این جریانات رو با ظهور قوی‌تر کنیم و دستگاهِ بیداریِ الهی رو «وَمَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجًا وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ».

ذکر مصیبت (روضه)

خب این شب‌ها متعلق به فاطمه زهرا سلام‌الله‌علیهاست که می‌خواد دستِ ما رو بذاره تو دستِ امام زمانمون. می‌خواد ما رو از این شب‌ها پیوست ایجاد کند، ما را با فرزندش مهدیِ صاحب‌الزمان ان‌شاءالله…

حالِ فاطمه سلام‌الله‌علیها خیلی آشفته و خراب شده، پیغام می‌فرستند به مسجد برای امیرالمؤمنین علیه‌السلام: «اگر می‌خوای زهرا رو زنده ببینی پیشِ تو». دوستانی که حج رفتند، مدینه رفتن می‌دونن فاصله‌ی روضه که مسجدِ پیغمبر است با خانه‌ی حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها چند قدم است، یعنی سی، چهل متر هم از اون جلو تا اینجا نمی‌شه، خیلی فاصله‌ کمه. اما می‌گن امیرالمؤمنین علیه‌السلام وقتی خبر رو شنید، از اونجایی که حرکت کرد چند بار حضرت به زمین افتاد و نشست و برخاست. خبرِ اینکه فاطمه دارد می‌رود علی رو پریشان کرده بود.

تا وقتی واردِ حجره می‌شود، واردِ خانه می‌شود، عبا رو به‌سویِ… آستینِ مرا از سر برمی‌دارد، شال رو باز می‌کند، سرِ زهرا رو بر دامن می‌گذارد. اونجا داره صدا می‌زند: «السَّلَامُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ مُحَمَّدٍ الْمُصْطَفَى» اما جواب نمی‌شنود. سلام می‌کند دوباره بر حضرت: «أی کسی که پدرِ تو کسی بود که به سمتِ دو قبله نماز خواند»، باز جواب نمی‌شنود. صدا می‌زند: «زهرا جان! أَنَا ابْنُ عَمِّكِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ». فاطمه چشمان را باز کند، علی رو ببیند؛ در حالی که اشک از چشمانِ امیرالمؤمنین جاریست.

اونجا دارد اشک‌های امیرالمؤمنین و اشک‌های حضرت زهرا در هم آمیخت. وصیتی رو زهرا در آخرِ عمر کرد: «علی‌جان! شبانه منو غسل بده، شبانه مرا کفن کن، شبانه مرا دفن کن، نمی‌خوام ظالمان در تشییعِ من باشند، نمی‌خوام این‌ها اطرافِ من باشند.»

امیرالمؤمنین شبانه می‌خواد غسل بدهد، همه چیز رو آماده کردن، به بچه‌ها می‌گن صدا نکنید کسی نفهمد. امیرالمؤمنین در غسل می‌دهد، اسما آب می‌ریزد، اما یک دفعه علی تکیه بده به دیوار، ناله‌اش بلند شه. اسما سؤال کند: «علی‌جان! شما به همه امر کردی سکوت، بچه‌ها آستین‌ها در دهان کردن صداشان بلند نشود، اما خودتون ناله می‌کنی؟» بگو اسما: «الان دستم رسید به بازوی ورم‌کرده‌ی زهرا.»

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكِ يَا فَاطِمَةَ الزَّهْرَاءِ.

أَمَّا لَا يَوْمَ كَيَوْمِكَ يَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ…

اگر وقتی علی بازوی ورم‌کرده‌ی زهرا رو دید این‌جور نالان شد، امان از دلِ زینب وقتی بر بالینِ امام حسین علیه‌السلام و شمر و… (علی…)

صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ يَا أَبَاعَبْدِاللَّهِ.