محراب
چاپ / ذخیره PDF

فاطمیه؛ تجلی خونخواهی ولی الهی (جلسه اول)

نسخه چاپی متن از سایت محراب

"متن توسط هوش مصنوعی پیاده و تنظیم شده است"

 

سلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللهِ. بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ وَ الصَّلَاةُ وَ السَّلَامُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّاهِرِينَ، اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ.

یک جوری صلوات بفرستید که مردم احساس بکنند مسجد پر است و ملائکه آن را پر کرده‌اند؛ طوری که صدای ملائکه از حلقوم شما شنیده بشود. یک صلوات بلند بفرستید. اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ اللَّعْنُ الدَّائِمُ عَلَى أَعْدَائِهِمْ أَجْمَعِينَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ.

دعای سلامتی امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را با هم می‌خوانیم؛ به این نگاه که سلامتی حضرت، سلامتی امتش هم هست و سلامتی امتش، سلامتی نایبش هم هست. به‌خصوص در این ایامی که این ظالم‌ها صراحتاً اعلام می‌کنند که دنبال این هستند که دستشان به نایب حضرت برسد و توطئه داشته باشند؛ که ان‌شاءالله خدای سبحان ایشان را مصون نگه می‌دارد و دعاهای ما مردم مؤمن هم ان‌شاءالله در این امر نقش دارد. هرچقدر این دعا قوی‌تر باشد، خدای سبحان پاسخ می‌دهد که: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ». و لذا فکر نکنیم که دعاها اثری ندارد؛ چرا، دعا قطعاً اجابت می‌شود و این دعای سلامتی، حقیقتِ دعای زنده و فعال است؛ هم نسبت به امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف)، هم نسبت به نایبش و هم نسبت به امتش. چون فرمودند که هر مشکل و ابتلایی برای امت پیش بیاید، حضرت فرموده است: «من هم آن را احساس می‌کنم، به من هم وارد شده و به من هم آن آثارِ اذیتِ او می‌رسد؛ که اگر مؤمنی اذیت بشود، من هم اذیت می‌شوم.» پس این سلامتی، سلامتی امت و نایبش هم هست.

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ، صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ، فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي كُلِّ سَاعَةٍ، وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِيلاً وَ عَيْناً، حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فِيهَا طَوِيلاً.

ان‌شاءالله از یاران و یاوران و بلکه سرداران حضرت باشیم؛ صلواتی سرداری مرحمت کنید. ان‌شاءالله شهیدان، شفیعان ما باشند و در رأس این شهیدان، آقای شهید ما که شهید والا و سید شهدای انقلاب اسلامی است، شفیع ما باشند ان‌شاءالله؛ و ان‌شاءالله عاقبت امر همه ما ختم به شهادت باشد. هرچقدر دوست داریم عاقبتمان ختم به شهادت بشود، صلوات دوم را بلندتر مرحمت کنید. والا همان‌قدر خدمت و همین‌قدر دوست داشتید؛ تا بعداً گله نکنید و نگویید ما بیشتر می‌خواستیم! این اظهار بود برای اینکه خدا نوشت این‌ها این‌قدر دوست دارند. خلاصه اگر دیدید نشد، یا دیر شد، یا یک جوری شد و خلاصه آن‌جور که دلتان می‌خواست به دست أشقی الأشقیاء نبود، بالاخره همه این‌ها مراتب طلب است دیگر! مراقب باشیم، این‌ها همه عمل است و دارد ثبت می‌شود؛ فقط یک امر ظاهری نیست. ان‌شاءالله که خدای سبحان ما را عاشق اهل‌بیت قرار بدهد. هرچقدر عشق و علاقه به اهل‌بیت (علیهم السلام) داریم، به‌خصوص هرچقدر علاقه به حضرت زهرا (سلام الله علیها) داریم، با صلوات بر محمد و آل محمد ابراز کنیم. اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ.

حقیقت مجالس اهل‌بیت (ع)؛ حضور و زیارت

ان‌شاءالله چند شبی در خدمت شما و در خدمت معارف اهل‌بیت (علیهم السلام) هستیم. در آغاز مطلب، هیچ موقع دلم نمی‌آید که این نکته را نگویم که مجالس اهل‌بیت، زیارت اهل‌بیت است و ما که امروز به عنوان مجلس حضرت زهرا (سلام الله علیها) جمع شدیم، یقین بدانید که این مجلس، زیارت حضرت زهرا هم محسوب می‌شود و لذا ایشان صاحب مجلس هست و همچنین پدر گرامی‌شان، همسر بزرگوارشان و فرزندانشان؛ و به‌خصوص در رأس همه این‌ها، امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) به عنوان امام حی، امروز صاحب مجلس است.

هرچقدر این باور شدیدتر باشد، بهره‌مندی بیشتر است و هرچقدر این باور قوی‌تر باشد، وقتی انسان دارد از جایش حرکت می‌کند تا بیاید، حال دیگری دارد. اگر به ما می‌گفتند واقعاً دارید به خدمت اهل‌بیت می‌رسید، قدم‌هایمان چقدر راسخ بود؟ باورمان چقدر شدید بود؟ مراقبه‌مان چقدر دقیق بود؟ اگر این باور باشد ـ که حقیقتاً هم هست ـ همان‌جوری که فرمودند و ما در حقیقت این باور را داریم که شما «يَرَوْنَ مَقَامِي وَ يَسْمَعُونَ كَلَامِي وَ يَرُدُّونَ سَلَامِي»؛ درسته؟ این‌ها را می‌خوانیم دیگر: شما ما را می‌بینید، کلام ما را می‌شنوید و جواب سلام ما را می‌دهید. «وَ أَنَّكَ حَجَبْتَ عَنْ سَمْعِي كَلَامَهُمْ»؛ درسته که ما صدای جواب سلام شما را نمی‌شنویم (حَجَبْتَ عَنْ سَمْعِي كَلَامَهُمْ)، اما در قبالش «وَ فَتَحْتَ بَابَ فَهْمِي بِلَذِيذِ مُنَاجَاتِهِمْ». اینکه حال نجوا داریم؛ این حال نجوا یعنی وقتی آدم بیاید توی مجلس اهل‌بیت، همین‌قدر که ببیند توی دلش با حضرات حال گفتگو دارد ـ نجوا یعنی گفتگوی چی؟ گفتگو در دل و در درون ـ ببیند حال دارد، اینجا می‌گوید این همان جواب سلام است: «وَ فَتَحْتَ بَابَ فَهْمِي بِلَذِيذِ مُنَاجَاتِهِمْ». می‌بیند به اینجا آمده و بی‌حال نیست. درسته که سخنرانی هست، مداحی هست، فضایی هست، خادمی هست و مثلاً پذیرایی هست که هرکدام از این‌ها جای خودش را دارد؛ اما آنچه اصل است، آن رسیدن به خدمت امامی است و خدمت آن به‌اصطلاح صاحب مجلسی است که انسان آمده و با او نجوا دارد. هرچقدر باور کردیم، بهره می‌بریم.

خدا رحمت کند آیت‌الله بهجت را؛ ایشان می‌فرمودند که: «ما محرومیت‌هایمان اختیاری است و چوب عدم باورهایمان است.» محرومیتمان اختیاری است، چون باور نمی‌کنیم. الان این‌ها را من می‌گویم، چند نفر باور بکنیم؟ من خودم اگر باور یقینی به این مسئله برایم بیش از این بود، شاید بهتر از این ادب مجلس را رعایت می‌کردم. باور یقینی به اینکه آمدیم خدمت حضرات، یک حال دیگری برای انسان ایجاد می‌کرد و ایجاد می‌کند. لذا هرچقدر به مجالس اهل‌بیت با این باور بیایید که داریم می‌رویم خدمت حضرات، سلام می‌کنیم، جواب می‌دهند و ما را می‌بینند؛ یعنی واقعاً اگر می‌گفتند الان ما را می‌بینند و باور می‌کردیم، همین‌جور توی مجالس حضرات می‌نشستیم یا ادب مراقبه و نشستنمان هم جور دیگری بود؟ درسته؟ اگر می‌گفتند حضرت زهرا (سلام الله علیها) قطعاً شما را می‌بیند و شما هم باور می‌کردید که می‌بیند.

یک شخصی نقل می‌کرد ـ که این را من هرچه می‌گویم، برای خودم ذکر است؛ بعضی از اذکار را آدم روزی هزار بار هم بگوید، این‌ها برای انسان هر دفعه‌اش تازگی دارد ـ که گفته بود: من توی حرم امام رضا (علیه السلام) داشتم می‌دیدم صداها توی هم پیچیده است؛ یکی قرآن می‌خواند، یکی دعا می‌خواند، یکی نماز می‌خواند، یکی زیارت می‌خواند و یکی هم بالاخره دارد حرف می‌زند. همه صداها توی هم پیچیده است و همهمه است؛ اگر آدم گوش می‌کند، یک همهمه است و تشخیص نمی‌دهد چی به چی است. گفته بود: چه‌جوری حضرت این‌ها را می‌شنود و تک‌تک این‌ها را پاسخ می‌دهد؟ می‌گفت: یک لحظه دیدم که کنار هر زائری یک حضرتی است مخصوص او؛ یک امام رضا (علیه السلام) مخصوص او! یعنی اصلاً این امام رضا کنار این زائر نشسته و نجوای این را هم می‌شنود. نجوایش یعنی آنچه که توی دلش است و بیرون هم نمی‌آید و توی درونش دارد می‌گوید. لذا این‌جوری نیست که بگوییم همهمه می‌شود، کجا اینجا آمدیم و حالا کی به کی است؟ نه، می‌گوید اگر زائری، کنار تک‌تک ما در حقیقت یک صاحب مجلسی نشسته تا حرف‌های ما را گوش بکند و نجوای ما را جواب بدهد. اگر این باور بشود، برای انسان خیلی تفاوت می‌کند. ان‌شاءالله خدای سبحان این باورِ ارتباط با حضرات را ـ که وجودشان سعه دارد، همه‌جا پراکنده است، همه‌جا حضور دارند و با هرکسی امکان ارتباط مستقیم هست ـ به ما بچشاند؛ احساس کنیم، لمس کنیم و باور کنیم تا مراقبه‌مان نسبت به حضرات بیش از گذشته باشد. یک صلوات بفرستید. اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ.

آغاز جریان برائت و پیوند آن با خون‌خواهی سیدالشهدا (ع)

حالا سعی می‌کنم کم‌کم با دوستان وارد موضوع بحث بشویم. ببینید، از زمانی که حال احتضار و مریضی پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) کم‌کم شدید می‌شود، به طوری که آن جلسه خاص را تشکیل می‌دهند تا آخرین وصیت‌هایشان را بکنند و آنجایی که می‌فرمایند: «آن قلم و دوات را برای من بیاورید تا چیزی بنویسم که بعد از من مبتلا به تفرقه نشوید» و آن به‌اصطلاح شخص ملعون اظهار بکند که چی؟ این به‌اصطلاح در حال هذیان گفتن است ـ یعنی توی مریضی، غلبه مریضی است که دارد این را می‌گوید ـ تا چی شد؟ فرمایش پیغمبر از کار افتاد دیگر! پیغمبر خیلی ناراحت شدند و غضبناک به این‌ها گفتند: «پس پاشید بروید!» یک عده گفتند: «نه، بیاورید.» گفت: «نه دیگر، فایده ندارد.» چون ریشه‌اش چی شد؟ دیگر بعد از این اثر ندارد؛ بعد از اینکه بنویسند، می‌گویند این در حال بیماری بوده و معلوم شد که آن‌ها چه توطئه‌ای دارند.

از همان‌جا آغاز فتنه‌های مقابله شکل گرفت؛ نه آغازش، بلکه آغاز بروز و ظهورش. و لذا می‌بینیم بعد که پیغمبر ناراحت شدند و این‌ها را بیرون کردند، از همان‌جا نگاهی که پیغمبر به اهل‌بیت (علیهم السلام) می‌کردند، دیگر نگاه این بود که این‌ها از این به بعد مهجور خواهند بود و دیگر مورد اقبال جامعه نخواهند بود. همین‌جا بود که به‌اصطلاح اوج جریان برائت و مودت شکل گرفت؛ نه آغازش، بلکه اوجش شکل گرفت. لذا ببینید محور جریان برائت را حضرت زهرا (سلام الله علیها) بعد از رحلت پیغمبر اکرم چه‌کار کردند؟ آغاز کردند؛ که آغازش هم با همان گریه‌ها بود و با همان نپذیرفتن افرادی بود که آمدند و گفتند می‌خواهند در مریضی وفات، حضرت را ببینند و عیادت بیایند تا یک موقع بعداً نگویند؛ از همان‌جا حال برائت آغاز شد. این حال برائت که نهایتش به خون‌خواهی می‌رسد، جرقه آغاز و ظهور این مسئله را حضرت زهرا (سلام الله علیها) ایجاد کردند. خب، حالا این را داشته باشید.

توی زمان حیات پیغمبر اکرم، در وقتی که حضرت زهرا (سلام الله علیها) امام حسین را حمل داشتند و به‌اصطلاح حامله بر امام حسین (علیه السلام) بودند، از جبرئیل به پیغمبر اکرم و امیرمؤمنان (علیه السلام) خبر رسید که این مولود با این وضع به شهادت می‌رسد؛ یعنی سختی شهادت حضرت را برای آن مولود گفتند. در روایت دارد پیغمبر اکرم و امیرمؤمنان وقتی این را شنیدند، از صبح به صحرا و بیابان رفتند و از صبح تا عصر آن روز در صحرا گریه و ناله می‌کردند. چون گفتن‌هایشان مثل گفتن ما نیست که فقط بشنویم؛ برای آن‌ها علم، علم چیه؟ علم حضوری است؛ یعنی صحنه را دیدند. نه اینکه صحنه را هم مثل تصویر تلویزیون دیدن، دیده باشند که بگوییم یک فیلم دیدند؛ نه، توی صحنه و در متن صحنه حاضر بودند، یعنی رؤیت توی متن صحنه برایشان محقق شد. می‌دانید دیدن آن صحنه برای پیغمبر اکرم یعنی چه؟ ببیند آن در حقیقت نوه‌اش می‌خواهد با این شدت قساوت شهید شود؛ قساوتی که ما هنوز بعد از هزار و چهارصد سال می‌شنویم ـ آن هم تازه قسمتی‌اش نقل شده و ما می‌شنویم ـ اشک همه درمی‌آید. حالا ببینید اگر صحنه را توی متن صحنه ببیند، چه فاجعه‌ای و چه مصیبتی برای پیغمبر و امیرمؤمنان بود!

مطلب به نحوی به حضرت زهرا منتقل می‌شود و می‌رسد که این به‌اصطلاح حملِ تو، سرگذشتش این‌گونه است که با این سختی به شهادت می‌رسد. حضرت زهرا (سلام الله علیها) به پدر عرض کند که: «آقاجان، من این فرزند را نمی‌خواهم اگر قرار است این‌جور شود.» مادر است دیگر! آن هم علم حضوری است؛ برای او هم نه اینکه علم حصولی باشد که آدم بگوید حالا شاید کوتاه بشود یا نشود؛ می‌دانند که این در حقیقت تصدیق وحی الهی است که از جانب جبرئیل بر پیغمبر اکرم آمده بوده است. بعد آنجا دارد که جبرئیل نازل شد ـ این‌ها دو سه تا روایت است که من با هم عرض کردم؛ هرکدام از این دو سه تا روایت یک قسمتی از بحث را دارد و دارم این‌ها را با هم می‌گویم؛ می‌خواهم بگویم خون‌خواهی امام حسین از کجا شروع شد؟ از وقت حملش، نه بعد از شهادتش! داریم این را بیان می‌کنیم ـ که آنجا دارد جبرئیل (سلام الله علیه) بر پیغمبر اکرم نازل شد و به حضرت عرض کرد که: به فاطمه بشارت بده که اگر این مصیبت به این شدت بر این فرزند وارد می‌شود، در قبالش چند چیز قرار داده شده است:

  1. یکی اینکه نسل امامت از نسل امام حسین (علیه السلام) قرار می‌گیرد. نسل امامت یعنی نسل اقامه دین؛ نه اینکه یک پادشاهی باشد و بگوییم حکومت را دستش می‌دهیم که پس بگوید خب حالا اگر حکومت هست، می‌ارزد که بالاخره حالا یک سختی هم باشد! نه، نسل امامت یعنی نسل اقامه دین که خود اقامه دین سختی‌های خودش را دارد؛ راحتی که تویش نیست، همه‌اش سختی است. نسل امامت را از نسل او قرار دادیم.
  2. و منتقم را آن آخرین فرزند او قرار دادیم که در حقیقت یازدهمین فرزند و دوازدهمین امام باشد.

حضرت فرمود: «اگر این‌جور است که منتقم از نسل اوست، راضی شدم.» یعنی رضایت حضرت بر چه اساسی شکل گرفت؟ خون‌خواهی از خون امام حسین (علیه السلام) نسبت به جریانی که می‌خواهد پیش بیاید. پس خون‌خواهی از کجا شروع شد؟ از وضع حمل؛ بلکه قبل از حمل و قبل از وضع حمل امام حسین (علیه السلام)، در وقت جنین بودن حضرت! که اولین خون‌خواه امام حسین (علیه السلام) کی بوده؟ حضرت زهرا (سلام الله علیها)، آن هم با این نگاه.

آن‌وقت ببینید توی جریان قیامت هم زیبایی مسئله در این است که ابتدا به انتها گره می‌خورد؛ در قیامت هم خون‌خواه امام حسین (علیه السلام) کی هست؟ حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. یعنی حضرت وقتی که وارد صحنه قیامت می‌شود و در حقیقت با آن تشریفاتی که دارد و ذکر می‌شود می‌خواهد عبور بکند، آنجا می‌گوید: «تا از قاتلین و آن کسانی که به‌اصطلاح صدمه و آسیب زدند انتقام گرفته نشود، من در اینجا عبور نمی‌کنم و نمی‌روم.» یعنی مقام به‌اصطلاح خون‌خواهی حضرت در قیامت هم که بخواهد به سرانجام برسد، باز به دست حضرت زهرا (سلام الله علیها) صورت می‌گیرد. یعنی ایشان هم در جریان ابتداست که درست قبل از تولد امام حسین (علیه السلام) است ـ پس اولین خون‌خواه، حضرت زهرا (سلام الله علیها) است ـ و هم در قیامت به عنوان بزرگ‌ترین خون‌خواه در قیامت، حضرت زهرا (سلام الله علیها) است. و با وعده‌ای که از خدای سبحان از طریق جبرئیل به پیغمبر اکرم و به‌واسطه پیغمبر به حضرت زهرا (سلام الله علیها) رسید، این است که از نسل خود امام حسین (علیه السلام)، آن حجت منتظر چی می‌شود؟ خون‌خواه امام حسین در همین دنیاست.

فلسفه خون‌خواهی به مثابه جریان هدایت‌گری در تاریخ

پس ببینید تمام این مسئله بر چه اساسی شکل گرفته است؟ نشان می‌دهد این جریان خون‌خواهی یک انتقام شخصی نیست؛ که اگر به حضرت زهرا وعده داده می‌شود که به‌واسطه این ابتلا، نسل امامت از امام حسین (علیه السلام) است، در کنار نسل امامت، بحث انتقام به عنوان یک هدایت‌گری دیده می‌شود که امام از نسلش قرار می‌گیرد. چقدر دقیق است! نه یک به‌اصطلاح شرافت به عنوان ظاهری، نه یک بهره‌مندی دنیایی و نه یک کشتنِ مثلاً قاتلین به نحو ظاهری؛ نه، نسل امامت و بودنِ به‌اصطلاح حجت منتظر به عنوان خون‌خواه است. وقتی به حجت منتظر «خون‌خواه» می‌گوییم، یعنی می‌خواهد چه‌کار بکند؟ یعنی می‌خواهد فقط قاتلین حضرت را بکشد؟ قاتلین حضرت که در زمان مختار چی شدند؟ به عقابشان رسیدند و به دست مختار تقریباً غالب و همه‌شان که زنده بودند، عقاب شدند و از آن‌ها انتقام گرفته شد.

پس معلوم می‌شود جریان خون‌خواهی، یک جریان هدایت‌گر در تاریخ است؛ و الا خدای سبحان ابتلای به جریان امام حسین (علیه السلام) را به چه عنوانی قرار داد؟ مگر خدای سبحان نمی‌توانست یک همچین مصیبتی را که «مَا أَعْظَمَهَا وَ أَعْظَمَ رَزِيَّتَهَا فِي الْإِسْلَامِ وَ فِي جَمِيعِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ» محقق نکند؟ مگر نمی‌توانست راه را جوری قرار بدهد که از این طریق نباشد؟ چرا، می‌شد؛ اما چرا این لازم است؟ همان‌جوری که رسولان و انبیا و اولیا در طول تاریخ برای هدایت‌گری آمدند، این جریانِ شدت مصیبت هم از زمان امام حسین (علیه السلام) تا روز ظهور در هدایت‌گری نقش دارد. بلکه ببینید از آدم (سلام الله علیه) روضه امام حسین خوانده شده؛ برای نوح نبی، ابراهیم خلیل و بقیه انبیا روضه امام حسین (علیه السلام) خوانده شده و دل‌های همه توی طول تاریخ سوخته که چنین جریانی اتفاق خواهد افتاد. اینکه این جریان از آنجا مقدمه‌چینی شده بوده، به جهت هدایت‌گری است؛ یعنی گره خوردن این جریان امام حسین (علیه السلام) با آن جریان عظیمی که همه انبیا بدانند، بشناسند و به این جریان توسل کنند، مال هدایت‌گری‌اش بوده است. این‌ها را برای چی دارم می‌گویم؟ از این‌ها مقصود دارم. پس جریان امام حسین (علیه السلام) به عنوان یک حقیقت هدایت‌گری است که این حقیقت هدایت‌گری خودش را توی چه قالبی نشان می‌دهد؟ خون‌خواهی؛ خون‌خواهی حضرت.

ببینید، خون‌خواهی هم فقط به این نیست که قاتلین کشته بشوند. چرا فقط به این نیست؟ ببینید یک جریانی را مرحوم علامه طباطبایی می‌فرماید که خیلی زیباست. ایشان می‌فرماید که: هرکسی و هر موجودی که توی این عالم می‌آید، مأموریتی دارد؛ انسان هم که توی این عالم می‌آید، مأموریتی دارد و هر انسانی هم مأموریت خاصی دارد. آن‌وقت یک کسی که توی سیر حرکتش دارد جلو می‌رود، اگر دیگری او را به قتل رساند: «مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ… فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً»؛ مثل کسی است که همه را کشته است، چون انسانی را بما هو انسان و بدون هیچ جرمی کشته است؛ نه آنجایی که قصاص می‌شود. «مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ» یعنی نه اینکه در مقابل قصاص باشد که جرمی مرتکب شده بوده و بخواهد عقاب در مقابل آن جرم باشد ـ که آن را شامل نمی‌شود ـ بلکه «بِغَيْرِ نَفْسٍ»؛ «مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ… فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً».

آن‌وقت بیان علامه این است؛ می‌گوید: این آیه ذیل جریان هابیل و قابیل آمده است (آیه قبلش، آیه هابیل و قابیل است). می‌گوید وقتی که قابیل گفت من می‌خواهم تو را بکشم، هابیل گفت من زودتر برای کشتن تو دست دراز نمی‌کنم «لَئِنْ بَسَطْتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي…»؛ بعد تعبیر آیات که آنجا هست، می‌گوید اگر تو این کار را بکنی، تمام وزر و وبالم را به گردن خواهی گرفت «إِنِّي أُرِيدُ أَنْ تَبُوءَ بِإِثْمِي وَ إِثْمِكَ». و اگر تو این کار را بکنی، جلوی تمام آن مسئولیت‌هایی را که من داشتم گرفته‌ای. یک انسانی که مأموریتی دارد، اگر کسی جلوی مأموریت او را بگیرد، فقط یک نفس را نکشته است، بلکه چه‌کار کرده؟ جلوی تمام تأثیر او را گرفته است و همه عالم که قرار بود از او به نحوی تأثیر بگیرند، وقتی جلوی تأثیر او را گرفت، همه طلبکار می‌شوند و همه در حقیقت نسبت به او شاکی می‌شوند که نگذاشت تأثیری که هابیل داشت به آن‌ها برسد. هابیل قرار بود وصی آدم باشد؛ وصی آدم باشد یعنی طبق روایت هم هست که قرار بود نبیِ بعد از به‌اصطلاح آدم، هابیل باشد. اصلاً سر همین هم دعوای قابیل با هابیل شروع شد که چرا من نه و چرا او؟ سر همین نذر کردند و آن قربانی را بردند و آنجا ـ که در حقیقت تعبیر قرآن است دیگر ـ آتش قربانی هابیل را پذیرفت و قربانی قابیل را نپذیرفت و این وصایت تثبیت شد. و چون این‌جور شد و این قدرت‌طلب بود ـ ببینید اولین فرزندان و اولین افراد بشرند، ولی از همان‌جا حسادت که چرا او و قدرت‌طلبی وجود داشت ـ برادرش هابیل را کشت و مانع مأموریتی شد که قرار بود هابیل انجام بدهد و جلویش را گرفت؛ و با توقف این مأموریت، تمام هستی را نسبت به خودش شاکی کرد.

خب، وقتی یک چنین قتلی رخ دهد، آن‌وقت خون‌خواهی اینجا چی می‌شود؟ آیا اگر قابیل را می‌گرفتند و می‌کشتند، کفایت می‌کرد؟ نه! چرا کفایت نمی‌کرد؟ پس آن مأموریتی که جلویش گرفته شده چی می‌شود؟ آن آثاری که قرار بود با وجود او محقق بشود چی می‌شود؟ توانستم عرضم را برسانم؟ تصویر کنید مسئله چقدر عظیم است! می‌خواهم بعد این را بیاوریم توی جریان امام حسین (علیه السلام)، بعد ببریم توی جریان امروز و بعد ببریم توی جریان ظهور؛ که اگر امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می‌خواهند انتقام بگیرند، معلوم بشود این انتقام یعنی چی؟ خونی که ریخته شده یعنی چی؟ تا انتقام این خون که شده «ثَارَ اللهِ»، معنا بدهد که یعنی چی؛ درسته؟ تا حدود و حد انتقام معلوم بشود. تا ما نشناسیم خونی که ریخته شده یعنی چی و خون‌خواهی چه معنا دارد، نمی‌توانیم بگوییم الان برای خون‌خواهی چه کار باید بکنیم. اینکه کسی که قاتل است قصاص صورت بگیرد، اولین قدم و لازم است؛ اما فقط اولین قدم است و یک قدم است، و بعد از این خیلی قدم‌های دیگر هست.

این نگاهی است و باوری است به اینکه خدای سبحان یک جریان عظیمی توی طول تاریخ در هدایت‌گری شکل داده که اسم این جریان هدایت‌گری، توی ذیل پرچم خون‌خواهی شکل می‌گیرد. لذا پرچمی که امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در ابتدای حرکتشان بلند می‌کنند، عنوان این پرچم چیه؟ «يَا لَثَارَاتِ الْحُسَيْنِ». اینکه این «يَا لَثَارَاتِ الْحُسَيْنِ» خون‌خواهی امام حسین (علیه السلام) است، فقط به این عنوان نیست که چون من فرزندم، می‌خواهم انتقام پدرکشتگی را بگیرم؛ چون کسی که کشته شد، نسل‌ها با او فاصله است، بلکه به عنوان چیه؟ هدایت‌گری است که آن قاتل مانع آن هدایت‌گری شده است و من امروز آمدم آن مانعیتِ هدایت‌گری را از سر راه بردارم تا خون‌خواهی با برداشتن مانع هدایت‌گری شکل بگیرد. ترسیم صحنه تا اینجا معلوم شد چقدر دقیق است؟

برائت در میدان عمل: از «رجم لعنی» تا «رجم حجاری»

آن‌وقت ببینید اینکه می‌گوییم تمام جریان ولایت بر اساس مودت و برائت است؛ دائماً ببینید چه توی زیارت عاشورا و چه در حقیقت توی روایات مختلف ما که می‌گوید بر چه اساسی است؟ بر اساس مودت و برائت؛ درسته؟ که در حقیقت من چی هستم؟ در حقیقت من دوستِ دوستان شما و دشمنِ دشمنان شما هستم: «سِلْمٌ لِمَنْ سَالَمَكُمْ وَ حَرْبٌ لِمَنْ حَارَبَكُمْ»؛ درسته؟ همه انواع بیان‌هایی که توی این مسئله هست.

حالا من یک روایتی را می‌خوانم؛ ببینید این روایت چقدر قشنگ است، ان‌شاءالله ببینیم نحوه خون‌خواهی چقدر زیبا می‌شود. این روایت از امام عسکری (علیه السلام) است؛ ذیل آیات سی‌وچهار و سی‌وپنج سوره حجر، حضرت می‌فرمایند که: «مَعْنَى الرَّجِيمِ أَنَّهُ مَرْجُومٌ بِاللَّعْنِ»؛ رجیم یعنی آن کسی که طردشده و ملعون است و او را طرد می‌کنند. بعد می‌فرمایند: آن کسی که ملعون است، «مَطْرُودٌ مِنْ مَوَاضِعِ الْخَيْرِ»؛ یعنی کسی که مطرود و ملعون است، از مواضع خیر دور می‌شود. «لَا يَذْكُرُهُ مُؤْمِنٌ إِلَّا لَعَنَهُ»؛ یعنی وقتی که انسان یاد قاتلین و آن کسانی که ظالمین هستند می‌افتد، لعن نسبت به ظالم و به‌اصطلاح قاتلین، یعنی اینکه من خودم را از او دور می‌کنم، چرا که او از همه مواضع خیر دور است. پس من دارم خودم را از آن کسی که از مواضع خیر دور است، دور می‌کنم؛ یعنی سلبِ سلب، و سلبِ سلب یعنی چی؟ اثبات! یعنی من با این لعن به مواضع خیر نزدیکم. من با لعن به مواضع خیر نزدیک می‌شوم، چون دارم آن کسی را که از مواضع خیر دور است، لعن و طرد می‌کنم. لعنِ کسی که از مواضع خیر دور است، یعنی مقابل او حرکت می‌کنم؛ و چون او مقابل مواضع خیر بود، یعنی من دارم به سمت مواضع خیر حرکت می‌کنم. درسته؟ توی لعن این خوابیده است؛ نه اینکه لعن فقط یک مرگ و لعنی باشد که در اینجا به زبان می‌گوییم! ببینید تعبیر لعن را چقدر زیبا دارد بیان می‌کند.

حالا دنبالش می‌فرماید لعن یعنی این: دارم کسی را که از مواضع خیر دور است طرد می‌کنم؛ یعنی مواضع خیر یک عملیات و یک صحنه و میدان است، نه فقط یک نگاه در ذهن! نه اینکه من یک شخص را تصور ذهنی بکنم و بعد او را ظالم ببینم و لعن بکنم؛ نه، یک شخص را توی میدان می‌بینم که این از مواضع خیر دور است و توی مواضع شر قرار دارد؛ من توی میدان از او تبری می‌کنم، یعنی با این لعن دارم خودم را از مواضع شر دور می‌کنم و به سمت مواضع خیر حرکت می‌کنم. یعنی عملیات است، نه خلاصه فقط یک تصور! دقت می‌کنید نگاهِ «اندیشه در میدان» چقدر زیباست؟

ما متأسفانه همه آنچه را که اندیشه در میدان هست، تبدیل کردیم به چی؟ به مفهوم! یک مفهوم شده است. مثلاً تا می‌گوییم برائت، ذهن‌ها می‌رود روی یک امر تاریخی و تصورِ یک تاریخی که یک ظلمی در تاریخ شد؛ بعد فقط آن اشخاص تاریخ را ـ که الان توی صحنه و میدان من ترسیمی و تأثیری ندارند ـ چه‌کار می‌کنم؟ لعن می‌کنم؛ درسته؟ وقتی او را لعن می‌کنم، خوشحال هم می‌شوم؛ چرا؟ چون احساس می‌کنم یک کاری کردم! اما آیا دنبالش حرکتی ایجاد شد؟ یعنی برائت را به جای فعال در میدان، تاریخی می‌کنم. لذا در روایت دارد امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که تشریف می‌آورند، اولین کاری که می‌کنند این است که ذراری بنی‌امیه را آنجا می‌کشند. ذراری یعنی فرزندانِ حالا چند نسل بعد. خدمت حضرت می‌گویند: «آخه این چه کاری است؟ آبا و اجداد و نمی‌دانم آن‌ها این کار را کردند، این‌ها چه گناهی کردند؟» می‌فرماید: «این‌ها رَاضُونَ بِفِعْلِ آبَائِهِمْ؛ این‌ها به فعل آبائشان راضی‌اند و اگر دستشان برسد، همان کار را می‌کنند.» یعنی به صورت فعال در صحنه، در حقیقت با مبارزه با ملعونین اقدام کردند؛ نه اینکه بیاید بگوید می‌نشینیم توی جلسه و آبا را لعن می‌کنیم! این که کاری ندارد و هزینه ندارد؛ هزینه آنجایی دارد که تو بیایی و ببینی آن کسی که به فعل آن‌ها راضی است کیست، امروز پیدایش کنی و بعد با او مقابله کنی؛ این برائت است! توانستم عرضم را برسانم؟

این برائت مفهومی ساده است؛ می‌نشیند زندگی‌اش را می‌کند، زندگی عادی‌اش را دارد و می‌گوید یک جلسه هم می‌گیرم و فقط لعن می‌کنم. نمی‌گویم این‌ها را لعن نکنیم و بحث در این نیست که لعن نکنیم؛ اما لعن کردن را بیاوریم توی کجا؟ بیاوریم توی امروز و متن صحنه زندگی‌مان؛ ببینیم آن کسانی که به فعل آن‌ها راضی‌اند چه کسانی هستند؟ الان اگر من اینجا مقابل آن‌ها ایستادم و توانستم با آن‌ها مقابله بکنم، با آن‌ها هم مقابله کرده‌ام. اما اینکه اینجا بنشینیم و آن‌ها دارند حرف‌هایشان را می‌زنند، و حتی بعضی‌ها بروند کنار خود آن‌ها بنشینند، غذا را هم آن‌ها برایشان بیاورند، سفره را هم آن‌ها برایشان بیندازند ـ به قول امام شهید ما، «شیعه انگلیسی» که آن‌ها برایشان سفره بیندازند و آن‌ها تأمینشان بکنند ـ بعد بنشینیم آنجا لعن هم بکنیم و بگوییم ما در رأس لعن‌کنندگانیم! خب این معلوم است که لعن مفهومی است. خلاصه آخرِ زندگی این، این است که اگر هم می‌خواهد یک کاری بکند، چه‌کار می‌کند؟ قمه را برمی‌دارد و می‌زند کجا؟ توی سر خودش! قمه را بردارد بزند توی سر خودش؛ به جای اینکه این قمه را بردارد بزند توی سر دشمن و شمشیر را به سمت دشمن بکشد، می‌زند توی سر خودش! ببینید این نگاهِ مفهومی کردن، آدم را تا کجا جلو می‌برد؛ یعنی صحنه کاملاً عوض می‌شود.

حالا دنبال روایت می‌فرماید: آن «مَطْرُودٌ مِنْ مَوَاضِعِ الْخَيْرِ» را «لَا يَذْكُرُهُ مُؤْمِنٌ إِلَّا لَعَنَهُ»؛ مؤمن لعنش می‌کند، یعنی ازش دور می‌شود. «لَعَنَهُ» یعنی چی می‌شود؟ نه اینکه فقط حرفِ لعن می‌زند، بلکه یعنی توی میدان دارد چه‌کار می‌کند؟ از او دور می‌شود. دور شدن توی متن میدان، مقابله با اوست؛ لعن یعنی مقابله با او و جلوی اثر او را گرفتن تا به دیگران سرایت نکند؛ این می‌شود در مقابلش ایستادن.

بعد می‌فرماید: «وَ أَنَّ فِي عِلْمِ اللهِ السَّابِقِ»؛ توی علم الهی این ثبت شده است که «أَنَّهُ إِذَا خَرَجَ قَائِمُنَا» ـ که آن لفظِ حضرت آمده که ما حالا نام نمی‌بریم؛ یعنی آن حجت غایب ما ـ در زمان حضرت حجت، وقتی که در حقیقت حضرت قیام می‌کند: «لَا يَبْقَى مُؤْمِنٌ فِي زَمَانِهِ إِلَّا رَجَمَهُ بِالْحِجَارَةِ كَمَا كَانَ قَبْلَ ذَلِكَ مَرْجُوماً بِاللَّعْنِ». خیلی زیباست! می‌گوید قبل از اینکه حضرت قیام بکند، عموم مردم رجمشان و مقابله‌شان به لعن بود و لعن می‌کردند ـ منتها لعن گاهی فقط توی زبان است ـ اما می‌گوید وقتی حضرت می‌آید، لعن و رجم تبدیل به «رجم بالحجارة» می‌شود؛ یعنی سنگ پرتاب کردن به دشمن! دیگر این سنگ پرتاب کردن معلوم است که مقابله است؛ توی تاریخ که نمی‌شود به یکی سنگ پرتاب کرد! یک شخصیت تاریخی را که نمی‌شود اینجا بهش سنگ پرتاب کرد؛ باید مقابلش و توی زمانش باشد، درسته؟ مثل موشک‌هایی که امروز می‌زنند؛ این موشک‌ها امروز چی هست؟ سنگ پرتاب کردن به دشمن است.

یعنی دقت بکنید تا یک نتیجه بگیریم و ان‌شاءالله بقیه‌اش بماند برای شب‌های بعد: هرچقدر به زمان ظهور نزدیک می‌شویم، مسئله رجم و مقابله با ظالم عینی‌تر و میدانی‌تر می‌شود و از «رجم لعنی» تبدیل به «رجم حجاری» می‌شود؛ رجم لعنی و رجم حجاری. رجم لعنی یعنی چی؟ یعنی من قلباً از او ناراحتم، ولی شاید کاری از دستم نیاید، چون حکومتی ندارم و جمعیتی ندارم. رجم حجاری یعنی جمعیتی شکل گرفته، قدرتی شکل گرفته و مقابله شکل می‌گیرد. پس این یک‌دفعه از این به آن تبدیل نمی‌شود، بلکه یک امر تشکیکی است؛ هرچقدر داریم از رجم لعنی به سمت ظهور حرکت می‌کنیم، اثر این رجم لعنی این است که باید تبدیل بشود به رجم چی؟ رجم حجاری. رجم حجاری یعنی مقابله با سنگ، یعنی مقابله عینی؛ که امروز موشک یکی از مصادیقش است، جنگ‌های نظامی یکی از مصادیقش است، شمشیر کشیدن یکی از مصادیقش است و درگیری شناختی و جنگ‌های شناختی هم یکی از مصادیقش است.

رجم لعنی یعنی تا رجم لعنی قطعی نشده باشد، دشمن شناخته نشده باشد و مواضع دشمن معلوم نشده باشد، نمی‌شود بهش سنگ پرتاب کرد؛ چون ممکن است سنگ را به جای دشمن، به موضع خودی پرتاب کنی! پس حالا معلوم می‌شود چرا رجم لعنی این‌قدر عظیم است؛ منتها با این نگاه که رجم لعنی یعنی شناخت دشمن توی آن لباس‌های مختلفی که دارد؛ حتی ممکن است به نحو نفاق در درون ما آمده و شکل گرفته باشد، ولی این سرباز دشمن باشد. دقت می‌کنید؟ رجم لعنی یعنی قدرت شناختی که بتواند دشمن را توی هر عرصه‌ای، توی هر گوشه‌ای، در هر لباسی، در هر پست و مقامی و در هر صورتِ کار و فعلی بشناسد. آن‌وقت وقتی شناخته شد، هرچه به سمت زمان ظهور حرکت بشود، قدرت برخورد با او ایجاد می‌شود که همان رجم حجاری می‌شود. این می‌شود برائت و خون‌خواهی؛ که برائت و خون‌خواهی قدم‌به‌قدم جلو می‌رود، در هر قدم تکلیفی برای هرکسی ایجاد می‌شود و همه درگیر این می‌شوند؛ و این را ان‌شاءالله شب‌های بعد بیشتر بحث خواهیم کرد که چقدر توی هدایت‌گری اثرگذار است.

سوره عصر و منشور تشکیلاتی «تواصی به حق»

در قرآن هم می‌فرماید که: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَ الْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَ تَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ». ایمان و عمل صالح را الان نمی‌خواهیم توضیح بدهیم؛ معلوم است که همه اهل خسرانند مگر اهل ایمان؛ و از اهل ایمان هم همه در خسرانند مگر کسانی که علاوه بر ایمان، اهل عمل صالح باشند؛ و از اهل ایمانی که اهل عمل صالح هستند، مگر کسانی که چی هستند؟ توصیه به حق دارند؛ و از اهل ایمان و عمل صالح و توصیه به حق، مگر کسانی که توصیه به صبر ـ یعنی زنجیره تواصیِ مرتبط به صبر ـ دارند.

آن‌وقت من فقط «تواصی به حق» را اینجا اشاره و تمام بکنم. در روایات هم دارد که وقتی سوره عصر نازل شد ـ خیلی جالب است ـ می‌گوید سنت مسلمان‌ها این شد که هر جلسه و اجتماعی که از دو نفر و سه نفر به بالا شکل می‌گرفت، وقتی تمام می‌شد، تا سالیانِ طول تاریخ سنت بود که انتهای جلسه سوره عصر را می‌خواندند. یعنی سوره عصر یک دستور تشکیلاتی و یک پیمان تشکیلاتی بود تا یادشان باشد که در این تشکیلات چه کاری دارند؛ یعنی خلاصه و زبده عهدهای تشکیلاتی توی سوره عصر آمده است (که حالا ما یک وقتی و یک سالی، چند سال پیش اینجا توضیحش را دادیم و سوره عصر را به عنوان تواصی بحث کردیم).

توی تواصی به حق، به تعبیر امام شهید ما، این مراحل وجود دارد:

درسته؟ می‌گوید تواصی به حق این است و این شش مرحله را دارد. آن‌وقت با این نگاه، ببینید توی این نگاه، هدایت‌گری چقدر با خون‌خواهی گره می‌خورد! در مقابل، برائت از دشمنان و مقابل دشمنان ایستادن است؛ و اینکه هر خونی که این‌ها ریختند، یک انتقامِ خاص خود را دارد، چون جلوی مأموریت یک انسانی را که مأموریت ویژه داشته گرفته‌اند؛ به‌خصوص اگر این انسان، به تعبیر روایات از انبیا و اوصیا و به تعبیر قرآن از آمران به قسط باشد: «وَ يَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ»؛ اگر کسی این‌ها را بکشد، آن‌وقت انتقام ویژه می‌شود. حالا ان‌شاءالله شب‌های بعد به این بیشتر می‌پردازیم.

توسل و روضه حضرت فاطمه زهرا (س)

خب، این شب‌ها متعلق به حضرت زهرا (سلام الله علیها) است و ان‌شاءالله می‌خواهیم در این جلسات، یاد حضرت را که مادر همه ما هستند، بیشتر از گذشته مورد توجه قرار بدهیم.

امام صادق (علیه السلام) از پدر بزرگوارش، از جابر بن عبدالله انصاری نقل می‌کند که امام امیرمؤمنان (علیه السلام) فرمودند که فاطمه (علیها السلام) به رسول‌الله (صلی الله علیه و آله و سلم) عرض کرد: «يَا أَبَتَاهْ، أَيْنَ أَلْقَاكَ يَوْمَ الْمَوْقِفِ الْأَعْظَمِ؟»؛ بعد از این عالم، در قیامتی که موقف اعظم است و دست‌ها خالی است، شما را کجا می‌شود دید؟ «وَ يَوْمَ الْأَهْوَالِ»؛ روز ترس‌ها، «وَ يَوْمَ الْفَزَعِ الْأَكْبَرِ»؛ روزی که یوم فزع اکبر است و «لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ»؛ از بس که آن هول قیامت عظیم است، هرکسی توی فکر خودش است.

می‌گوید پیغمبر فرمود: «يَا فَاطِمَةُ، عِنْدَ بَابِ الْجَنَّةِ»؛ دم در بهشت! عرض کند: باباجان، مواقف قیامت تا آدم به آنجا برسد که کار از کار گذشته است دیگر! آنجا آخرین مرتبه است. حضرت فرمود: «عِنْدَ بَابِ الْجَنَّةِ وَ مَعِي لِوَاءُ الْحَمْدِ لِلَّهِ، وَ أَنَا الشَّفِيعُ لِأُمَّتِي إِلَى رَبِّي».

عرض کند: اگر آنجا شما را ملاقات نکردیم (یعنی به آنجا نرسیدیم) چطور؟

فرمودند: «الْقَيْنِي عَلَى الْحَوْضِ وَ أَنَا أَسْقِي أُمَّتِي»؛ اگر قبل از به‌اصطلاح بهشت باشد، سر حوض کوثر مرا ببین، در حالی که آنجا دارد شیعیان و امتش را در حقیقت سیراب می‌کند.

عرض کرد: اگر آنجا هم شما را ملاقات نکردیم (یعنی به آنجا هم نرسیدیم و قبل از آنجا باشد) چطور؟

می‌فرماید که: قبل از آنجا، بر صراط من را ملاقات می‌کنی، «وَ أَنَا قَائِمٌ أَقُولُ: رَبِّ سَلِّمْ أُمَّتِي، رَبِّ سَلِّمْ أُمَّتِي»؛ آنجا پیغمبر می‌فرماید: خدایا امتم را حفظ کن!

باز عرض بکند: اگر آنجا هم شما را ملاقات نکردیم چطور؟

آنجا پیغمبر می‌فرماید: «عِنْدَ الْمِيزَانِ»؛ وقتی که کفه‌های میزان را گذاشتند برای اینکه حسنات و سیئات را بسنجند.

عرض کند: اگر آنجا هم شما را ملاقات نکردیم و کارمان به آنجا نکشید و مسیر ما زودتر از این جدا شد چطور؟

حضرت می‌فرمایند: «عَلَى شَفِيرِ جَهَنَّمَ»! اگر اصلاً به آن مسیر نرفتید و نتوانستید بیایید ـ حالا نه حضرت زهرا آقا! این را دارد برای شیعیان می‌فرماید ـ «عَلَى شَفِيرِ جَهَنَّمَ»؛ آنجایی که راه انسان کج شده و دارد به سمت جهنم می‌رود، که آنجا «أَمْنَعُ شَرَرَهَا وَ لَهَبَهَا عَنْ أُمَّتِي»؛ آنجا آن شراره‌ها و لهیب آتش را از امتم دور می‌کنم. «فَاسْتَبْشَرَتْ فَاطِمَةُ بِذَلِكَ»!

ما کجاییم و حضرت کجاست؟ فاطمه بضعه و لحم پیغمبر است؛ «لَحْمُكِ لَحْمِي وَ دَمُكِ دَمِي»، رضای تو رضای خداست؛ اما او می‌ترسد و بهش می‌گوید اگر به آنجا نرسد چی؟ حضرت از میزان و صراط و این‌ها می‌گوید، باز می‌گوید اگر نرسد چی؟ می‌گوید اگر به سمت جهنم رفت، من آنجا جلوی آتش را می‌گیرم که «عِنْدَهَا أَمْنَعُ شَرَرَهَا وَ لَهَبَهَا»، و آن‌وقت «فَاسْتَبْشَرَتْ فَاطِمَةُ بِذَلِكَ»!

کاش ما نگاهمان این باشد که امروز توی جهان ما را به عنوان «فاطمی» می‌شناسند. محمد بن مسلم یکی از یاران امام باقر و امام صادق (علیهما السلام) و از راویان بزرگ است. می‌گوید توی کوفه برای شهادت دادن در یک امری به دادگاه رفته بود. قاضی گفت: «تو از فاطمیون هستی، شهادتت قبول نمی‌شود.» می‌گویند محمد بن مسلم زد زیر گریه! قاضی بهش گفت: «مهم نیست، چرا گریه می‌کنی؟ دست از فاطمی بودنت بردار، شهادتت مقبول می‌شود.» می‌گوید: «گریه نمی‌کنم که چرا شهادتم قبول نمی‌شود؛ گریه‌ام برای این است که شما ما را به عنوان فاطمی می‌شناسید، اما چه بویی از فاطمه در ماست؟ ما چه نسبتی با فاطمه داریم و چه رابطه‌ای داریم؟»

می‌گوید شب آخرِ عمر پیغمبر، از وقتی که آن جلسه تمام شد و همه را بیرون کردند، فقط فرزندان پیغمبر و نزدیکانش ماندند. پیغمبر اکرم به فاطمه نگاه می‌کند، به امیرمؤمنان علی نگاه می‌کند، به امام حسن و به امام حسین نگاه می‌کند و یکی‌یکی سرگذشت این‌ها جلوی چشمش رژه می‌روند. با اینکه در قرآن آمده است که ما از شما «لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى» و فقط مودت نزدیکانم را از شما می‌خواهیم، اما گفتند اگر سفارش کرده بودند که نزدیکان مرا بالاترین اذیت‌ها را بکنید، بیش از این نمی‌شد!

می‌گوید آنجا وقتی فاطمه (سلام الله علیها) گریه می‌کند، پیغمبر صدایش می‌زند. نزدیک پیغمبر می‌شود و حضرت می‌پرسد که: «چرا گریه می‌کنی دخترم؟» می‌گوید: «از اینکه می‌خواهیم شما را از دست بدهیم و فراق شما برای ما سخت است.» پیغمبر در گوش فاطمه (سلام الله علیها) چیزی می‌گوید؛ طولی نمی‌کشد که خنده بر لبان فاطمه جاری می‌شود. بعدها از حضرت می‌پرسند که پیغمبر چه گفت؟ آنجا می‌گوید: «علی‌جان، ببخشید که من بی‌وفایی بکنم و زودتر بروم؛ اما پیغمبر فرمودند که تو اولین کسی هستی که از امتم به من ملحق می‌شوی و طولی نمی‌کشد که به من می‌رسی.»

صَلَّى اللهُ عَلَيْكِ يَا فَاطِمَةُ الزَّهْرَاءُ، صَلَّى اللهُ عَلَيْكِ يَا بِنْتَ رَسُولِ اللهِ. اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ.