شعر روی من و تو حضرت زهرا حساب کرد

السلام علیک یا اباعبدالله

روی من و تو حضرت زهرا حساب کرد

اونجایی که پرسید بابا اگر ما نیستیم اون روزی که حسینم میکشن، کی براش گریه میکنه؟ پیغمبر فرمود امتی میان نسلی بعد نسلی برای حسین تو زار میزنن گریه فاطمه بند اومد

روی من و تو حضرت زهرا حساب کرد

                                                            ما را برای بزم عزا انتخاب کرد

باز این چه شورش است که در خلق عالم است

                                                            نام حسین بار دگر انقلاب کرد

دلشوره داشتم که نبینم محرمت

                                                  یک سال این فراق دلم را عذاب کرد

توبه شکسته‎ها همه گویند یا حسین

                                               ربّ الحسین هر چه دعا مستجاب کرد

نشون بده نوکریت رو

از کودکی حسینیه‎دار محرمم

                                                 این روسیاه را خودش عالیجناب کرد

هرکس که ذره ذره به پای حسین سوخت

او را خدا به وصل خودش کامیاب کرد

شهدا اینجوری بودن. یادمون نرفته حاج قاسم رو فرمود 30 ساله که من خواب ندارم

گریه غبار سینه‎ی من داده شستشو

                                              این قلب خاک خورده چنان دُرّ ناب کرد

هر کس شنید ناله‎ی حیّ علی العزا

                                               تا خویش را به روضه رساند شتاب کرد

آید به گوش ناله‎ی محزون فاطمه

                                                  مادر به نام، یک یک ما را خطاب کرد

به خدا دیشب دونه دونه مون رو تو کربلا دعا کرد. برا دونه دونه مون استغفار کرد

ماه محرم آمد و پیچید بوی سیب

                                                 صلّ علی الحسین و صلّ علی الغریب

حسین بگو بگو ببین با دلت چه میکنه؟ انا قتیل العبره لا یذکرنی مؤمن الا استعبر، محال مؤمنی منو یاد کنه و اشکش جاری نشه. حسین. 

تو دیگه مقدمه نمیخوای. قافله رسید کربلا. مثل فردایی ابی عبدالله که تو زیارتش میخونیم: بکم یکشف الله الکرب. تو حسینی هستی که به واسطه ی تو خدا غم و غصه ی ما را میبره. خودش هم فرمود منو غصه دار کشتن. قتلنی مکروب. اما هر زائر غصه داری که به زیارتم بیاد نَفَّسَ الله کُربَتَه. چی میخوام بگم؟ آقایی که غم و غصه ی همه را از بین میبره، فردا وقتی رسید کربلا خبردار شد گفتن این سرزمین نامش کربلاست، چنان گریه ای کرد. فرمود: اللهم انی اعوذ بک من الکرب و البلا. قدری از این خاک رو برداشت، بو کرد، بازم دیدن داره گریه میکنه. فرمود اینجا همون جاییه که جدم پیامبر به من وعده شو داده. هذا محل قبورنا و مسفک و دمائنا و مذبح و اطفالنا و سبی  ذرارینا. این زن و بچه داره میبینه حالت ابی عبدالله رو.

یه وقت دیدن عقیله ی بنی هاشم جلو اومد. داداش چیکار داری میکنی؟ ام کلثوم کنار خواهرش زینب جلو اومد. یه جوری با ابی عبدالله گریه کردن، که ابی عبدالله مجبور شد خواهر ساکت کنه. مقاتل نوشتند، و بک نسوه و لطمن الخدود. همین فردا دیدن زینب داره لطمه میزنه. گفت داداش وا ثكلاه! ليت الموت أعدمني الحياة. کاش مرده بودم. چیزی نشده خواهرم. الیوم مات جدی، الیوم ماتت امی، الیوم مات ابی، الیوم مات اخی الحسن. بعضی هاهم نوشتند اونقدر لطمه زد، یه وقت دیدن فغشی علیها. خواهر با صورت خورد زمین. ابی عبدالله اومد بالینش. دست و برد زیر سر خواهر همون کاری رو کرد که امیرالمومنین با مادرشون فاطمه کرد. رش علیها الماء. هنوز آب و نبسته بودند. آب ریخت رو صورت خواهر. خواهر آروم باش. چت… اینجا که هنوز خبری نبود. زینب اینجوری داره لطمه میزنه.

9 روز بعد، همین خواهر اومد کنار قتلگاه. فنظرت الی یمینها و یسارها، دید دیگه محرمی نمونده. لشکر سنان دور زینب حلقه زدن. یه وقت فریاد زد اما تستحیون من الله و رسوله. چقدر سخته برای خواهر، میخواد زیارت کنه بدن نامحرم ها دارن نگاه میکنند. میخواد سوار ناقه بشه، نامحرم ها دارن نظاره میکنند. صدا زد 

حسین نیست عباس و علی اکبرت 

                                                      مانده تنها بین دشمن، خواهرت

حسین