روضه هفتم؛ بیا که بی تو همیشه عذاب خواهم شد

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم، بسم الله الرحمن الرحیم. الحمد لله رب العالمین والصلاه والسلام علی سید الانبیاء والمرسلین حبیب اله العالمین ابوالقاسم المصطفی محمد وعلی اهل بیته الطیبین الطاهرین المعصومین المکرمین المنتجبین لا سیما بقیه الله فی الارضین روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء ولعنه الله علی اعدائهم اجمعین. اللهم کن لولیک الحجه ابن الحسن صلواتک علیه وعلی ابائه فی هذه الساعه وفی کل الساعه ولی وحافظا وقائدا وناصرا ودلیلا حتی تسکنه ارضک طوعا وتمتعه فیها طویلا. اللهم صل علی محمد وال محمد.
بیا که بی تو همیشه عذاب خواهم شد
                                                غریب و غوطه ور اضطراب خواهم شد
جهنمی شدم، ای بهشت روی زمین 
                                                   شفاعتم نکی پس عذاب خواهم شد
به وقت نافله‌هایت کمی دعایم کن 
                                              اگر چه روسیاهم، مستجاب خواهم شد
بیا و جان حسین، رو به راهم کن 
                                                وگرنه از غم خجلت، مذاب خواهم شد
اگر چه خار گل نرگسم ولی ارباب 
                                                    بیا که زیر قدومت گلاب خواهم شد
برای آمدن تو، برای درک ظهور 
                                                    دخیل روضه طفل رباب خواهم شد
شبه هفتم، شب بستن آب، به رو ابی عبدالله و بچه‌های حسین، 
                     آب فرات، بسته شد
                                                    فاطمه، دل شکسته شد
از روضه‌هایی که خود امام زمان در تشریفاتشان سفارش کردن، توسل به روضه علی اصغر امام حسین. هنوز ابی عبدالله داشت حرف میزد، نوشتند حسین متوجه نشد، تیر از کدام طرف اومد. یه وقت دید علی داره رو دستش بال بال میزنه، فذبح الطفل من الاذن الی الاذن، حسین، صلی الله علیک یا مظلوم بلا ناصر، یا اباعبدالله. 
دست منو تو نیست، اگر نوکرش شدی
                                             خیلی حسین، زحمت ما را کشیده است
با یه نغمه یا حسین، امام و شهدا رو مهمان کنیم، حسین جان، 
بأب المستضعف الغریب، یا اباعبدالله