شکسته‌بال‌وپری را ز آشیانه می‌بردند

«السَّلَامُ عَلَیْکِ یَا فَاطِمَةُ الزَّهْرَاء»

شکسته‌بال‌وپری را ز آشیانه می‌بردند

شبیه صید، غریبان به شانه می‌بردند

جنازه‌ای که همه انبیا به قربانش

چه شد که هفت نفر مخفیانه می‌بردند؟

مدینه فاطمه را روز روشن آزردند

چرا جنازهٔ او را شبانه می‌بردند؟

به‌جای گل که گذارند روی قبر رسول

برای او اثر تازیانه می‌بردند

...

سردار بدر و خیبر دیگر ز پا فتاده

تشییع یاسِ خود را در نیمه‌شب نهاده  

دستی به دوش سلمان، دستی به سر نهاده

مقداد این سخن را از مرتضی شنیده

هنگام دفن زهرا، خون از کفن چکیده

بدن رو کمک کردن، تو همون تابوتی که علی برای فاطمه درست کرده بود، آوردن کنار قبر. همه رفتن عقب؛ کسی نباید عصمت‌الله الکبری رو ببینه. نوبت رسید به دفن فاطمه. حسنین که طاقت ندارن؛ علی خودش دست برد تو تابوت: «حَمَلَهَا بِیَدِهِ».

منو نگاه کن؛ صورت باید رو به قبله باشه، اول صورت زهراشو سمت قبر پیغمبر برگردوند: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا رَسُولَ اللَّهِ عَنِّی وَ عَنِ ابْنَتِکَ النَّازِلَةِ بِفِنَائِکَ…»؛ یه سلام به نیابت از فاطمه داد. بعد فرمود: «قَلَّ صَبْرِی». امام اصبر الصابرینه؛ تو کتک خوردن فاطمه صبر کرد، تو زمین خوردن فاطمه صبر کرد، اما اینجا صدا زد: «قَلَّ صَبْرِی عَنْ صَفِیَّتِکَ».

وارد قبر شد؛ امانت رو می‌خواد به پیغمبر برگردونه:

دلِ شب داد امانت به علی

دلِ شب بازگرفتش ز علی

یا علی! رسم امانت این است؟

این امانت برگردان…

یه جمله گفت: «لَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِیعَةُ»؛ مجهول گفت، نگفت امانت رو برگردوندم، فرمود: «امانت برگردانده شد»، «وَ أُخِذَتِ الرَّهِینَةُ وَ اخْتُلِسَتِ الزَّهْرَاءُ»، از من ربوده شد، فاطمه‌ام رو ربودن…

بعد یه تعبیری داره: «سَتُنَبِّئُکَ ابْنَتُکَ بِتَظَافُرِ أُمَّتِکَ عَلَى هَضْمِهَا». اهل علم تو جلسه‌اید همه‌تون؛ نگفت «عَلَى ضَرْبِهَا»، همهٔ امت دست به دست هم دادن برای «هضم» فاطمه! یعنی حتی اگه فاطمه زنده هم می‌موند، دیگه به اون روزهای اول برنمی‌گشت… «یَا رَسُولَ اللَّهِ! فَأَحْفِهَا السُّؤَالَ»؛ شما از زهرا سؤال کن…

این یه امانت بود علی مدینه به پیغمبر تسلیم کرد؛ یه امانتی هم تو کربلا گذاشت روی حصیر، آورد میان قتلگاه… یا رسول‌الله! حسین، حسین…