بیا که باغ، پر از عطر دل‌ربای تو باد

أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّیْطَانِ الرَّجِیمِ

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ وَالصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ عَلَی سَیِّدِ الْأَنْبِیَاءِ وَالْمُرْسَلِینَ، حَبِیبِ إِلَهِ الْعَالَمِینَ، أَبِی الْقَاسِمِ الْمُصْطَفَی مُحَمَّدٍ، وَعَلَی أَهْلِ بَیْتِهِ الطَّیِّبِینَ الطَّاهِرِینَ الْمَعْصُومِینَ الْمُکَرَّمِینَ الْمُنْتَجَبِینَ، لَاسِیَّمَا بَقِیَّةِ اللَّهِ فِی الْأَرَضِینَ، رُوحِی وَأَرْوَاحُ الْعَالَمِینَ لِتُرَابِ مَقْدَمِهِ الْفِدَاء، وَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَی أَعْدَائِهِمْ أَجْمَعِینَ.

اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَّةِ بْنِ الحَسَنِ، صَلَواتُکَ عَلَیْهِ وَعَلَی آبائِهِ، فِی هذِهِ السَّاعَةِ وَفِی کُلِّ سَاعَةٍ، وَلِیّاً وَحَافِظاً وَقَائِداً وَنَاصِراً وَدَلِیلاً وَعَیْناً، حَتَّی تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فِیهَا طَوِیلاً.

بیا که باغ، پر از عطر دل‌ربای تو باد

شکوفه‌چشم برای گره‌گشاییِ تو

نشسته در رَهِ وصلت سحر، چراغ‌به‌دست

سپیده‌منتظرم، صبحِ دل‌گشای تو

خدا کند تو بیایی، صبوحْ‌سرورِ من

که بی‌ستاره‌ترین شب، شبِ جداییِ تو

به دیرپاییِ شب‌های انتظار، غریب

کبوترِ دلم ای نازنین، هواییِ تو

مدینه را تو صفا می‌دهی زِ مَقدمِ خویش

مدینه، چشمهٔ دیدارِ آشنای تو

هنوز زمزمهٔ مادری شهید آید

شفای سینهٔ من، اشکِ کربلایِ تو

کدوم سینه؟

وَ لَسْتُ أَدْرِی خَبَرَ الْمِسْمَارِ…

سَلْ صَدْرَهَا خَزِینَةَ الْأَسْرَارِ…

سینه‌ای کز معرفت، گنجینهٔ اسرار بود

کی سزاوارِ فشارِ آن در و دیوار بود…

حالا آقامون رو صدا بزنیم، دعوت کنیم از حضرت تو مجلس عزای مادرش… یا ابن‌الحسن…