«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم»
«أُفَوِّضُ أَمْري إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصيرٌ بِالْعِبادِ».[1]
«رَبِّ اشْرَحْ لي صَدْري * وَ يَسِّرْ لي أَمْري * وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِساني * يَفْقَهُوا قَوْلي».[2]
«اللَّهُمَّ وَ أَنْطِقْنِي بِالْهُدَى وَ أَلْهِمْنِي التَّقْوَى».[3]
مقدّمه
هدیه به پیشگاه سراسر نور و رحمتِ حضرت صدر الخلائق و خیرالمرسلین صلی الله علیه و آله، و اهل بیت مکرّم ایشان، علی الخصوص صدیقه طاهره و امیرالمؤمنین علیهما أفضل صلواة المصلین صلواتی هدیه بفرمایید.
اللهُمَّ صَلِّی عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم.
عرض ادب، ارادت، خاکساری، التجاء، استغاثه به محضر باعظمت حضرت بقیّة الله الأعظم روحی و ارواح من سواه فداه و عجّل الله تعالی فرجه الشّریف صلوات دیگری محبّت بفرمایید.
اللهُمَّ صَلِّی عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم.
هدیه به ارواح طیّبهی شهدا از صدر اسلام تا شهدای عزیز اخیر، امواتِ شیعیان امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، عالمانی که ما را بر سر سفرهی معارف اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین آوردند، مرحوم آیت الله العظمی شبیری زنجانی رضوان الله تعالی علیه، امام راحل عظیم الشأن، رهبر عالیمقام و مظلوم و شهید، سلامتی همهی رزمندگان اسلام و شیعیان امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و شما عزیزان و خانوادههای محترمتان، و سلامتی رهبر معظم انقلاب حفظه الله تعالی صلوات دیگری محبّت بفرمایید.
اللهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّل فَرَجَهُم.
مرور جلسهی گذشته
موضوع در فاطمیه طوری است که انسان قدری وسواس پیدا میکند که از موضوع اصلی خارج نشود، بنده هم میخواستم موضوعی را در این جلسه مطرح کنم که آن موضوع را با استخاره تغییر دادم، جهت این امر هم این بود که گفتم حتّی اگر تکرار باشد، تکرارِ مفید است، همانطور که قرآن کریم گاهی یک آیه را دهها مرتبه تکرار میکند، «فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ»،[4] اگر بخواهم تنوع بدهم از حقیقت موضوع فاصله میگیریم، لذا به اصل ماجرا برگشتیم که به یکدیگر تذکّر دهیم که ماجرای فاطمیه چیست؟
عرض شد ماجرای فاطمیه یک مادر و دختر و همسر بینظیر نیست، مسلماً کسی را بخاطر این اوصاف نمیکشند، موضوع صرف دنیا نیست، حتّی اگر ما عصمت و علم را هم کنار بگذاریم، اگر یکی از اموال نزدیکان ما را دزد بدزدد و او نود روز برای آن گریه کند، ما میگوییم این کار خلاف شأن یک مسلمان است؛ که بخواهیم بگوییم اختلاف فاطمیه بر سر یک موضوع دنیایی بوده است، خیلی روشن است که موضوع این نیست.
از طرفی عرض کردیم یک جواب این است که اگر مادری ببیند فرزند او میخواهد خودش را از پشتبام پایین بیندازد، خیلی به جنب و جوش میافتد، و اگر مادر «مادر» است، قاعده این است که جنب و جوش داشته باشد، یعنی مادر باید دلسوز باشد.
یعنی بخشی از ضجّه زدنهای صدیقه طاهره سلام الله علیها را، حتّی اگر کلامی از خود حضرت هم نداشتیم، باید همینطور میفهمیدیم که حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نگران انحراف امّت هستند.
مظلومیت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را هم باید به همین معنا ببینید، نه اینکه بگوییم مظلومیت امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بخاطر این است که باید ایشان شاه میشدند!
عرض کردیم که صرف قدرت هیچگاه برای اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین ارزشمند نبوده است.
اصلاً آیا حکومت کردنِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه، بجز دردسری برای ایشان است؟
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه آن مقامات ملکوتی را که داشتند، مسئولیت هم فقط وظیفه را سنگین میکند.
مظلومیتِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بدین معناست که ایشان هم بعنوان پدر امّت ببینند امّتی که ایشان اینقدر برای آنها صدمه خوردهاند، اینطور در حال نابود شدن است.
باید اینطور تصویر کرد، وگرنه راهی پیدا نخواهید کرد.
بازگشت به نقطهی اول پس از بعد از 25 سال!
این بحث چند عرصه دارد، چون سال گذشته یکی از این عرصهها را بصورت مفصل بحث کردهایم، فقط نکتهی آن را میگویم که اگر کسی خواست بحث سال گذشته را اینجای بحث قرار دهد.
یکی اینکه وقتی جریان سقیفه آمد، درواقع توحید را از دست مردم گرفت، و این یعنی اصل دین.
اگر در یاد داشته باشید سال قبل بحث «فاطمیه در برابر طغیان کفر» را به محضر شما تقدیم کردیم. جای آن بحث اینجاست.
چه اتفاقی رخ داد که طغیان کفر رخ داد؟
اگر در یاد داشته باشید هم عرض کردیم که کفر به معنای این بود که کسی حقیقتی را میداند و میفهمد، انکار میکند.
درواقع اصلِ توحید را از دست مردم گرفتند، البته واضح است که این بدین معنا نیست که شهادتین به زبان نمیآوردند یا نماز نمیخواندند، اما طوری زندگی میکردند که انگار بتپرست بودند؛ واضح است که باید زندگی مؤمن با زندگی بتپرست تفاوت داشته باشد.
وقتی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به حکومت رسیدند… همانطور که میدانید پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم غدیر سال دهم هجری دست امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را بلند کردند، اما حکومت حضرت غصب شد، و حکومت غدیر سال 35 به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه برگشت.
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در خطبه شانزدهم نهج البلاغه فرمودند: «أَلَا وَ إِنَّ بَلِيَّتَكُمْ قَدْ عَادَتْ كَهَيْئَتِهَا يَوْمَ بَعَثَ اللَّهُ نَبِيَّهُ»، حال که ما میخواهیم شروع کنیم، حال و اوضاع ما مانند زمانی است که خدای متعال پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را مبعوث کرد.
یعنی بیست و سه سال پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم زحمت کشیدند، اما در بیست و پنج سال بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم اتفاقاتی رخ داده است که عقبگرد کردهایم و دوباره به ابتدای کار برگشتهایم. یعنی در این بیست و پنج سال، بیست و سه سال نبوّت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را با خاک یکسان کردهاند و الآن به سر جای قبلی بازگشتهایم. «أَلَا وَ إِنَّ بَلِيَّتَكُمْ قَدْ عَادَتْ كَهَيْئَتِهَا يَوْمَ بَعَثَ اللَّهُ نَبِيَّهُ»!
تازه کار مشکلتر هم شده است، چون وقتی آغاز نبوّت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم شد، بتپرستها قبول نداشتند اما چند مسلمان پیدا شدند که حداقل همان تعداد اندک، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را پیامبر خدا میدیدند. اما حال که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه آمدهاند، این جماعت قبول نمیکنند مسیرشان خطاست، که بخواهند مسیر خطا را اصلاح کنند، دیگر نمیپذیرند و میگویند اصلاً دین همین است!
اصلاً سیزده سال قبل از این گفتند به شرطی تو خلیفه باش که بر اساس کتاب خدا و سنّت پیامبر و روش و منهج دو خلیفهی قبلی بیایی! یعنی باید در کانال رفتاری آنها حرکت کنی.
طبعاً امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نپذیرفتند، نتیجه این شد که سیزده سال بیشتر زجر کشیدند.
این همان چیزی است که پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم فرمودند «إِنَّ فِيكُمْ مَنْ يُقَاتِلُ عَلَى تَأْوِيلِ اَلْقُرْآنِ كَمَا قَاتَلْتُ عَلَى تَنْزِيلِهِ»،[5] من دفاع کردم و در این دفاع جنگیدم تا معلوم شود قرآن کتاب خداست، بعد از من باید یک نفر بجنگد که بگوید این رفتارها اسلام نیست و اسلام چیز دیگری است.
اینجا کار سخت است، چون طرف خودش مدّعی است و برگرداندن چنین شخصی خیلی مشکل است و خیلی خون دل میخواهد؛ و سر جای خود معلوم است که اگر امیرالمؤمنین صلوات الله علیه از مشکلات روزگار مضطر و مجبور نبود، همان سال 35 هم حکومت را قبول نمیکردند.
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه روزی که خواستند شروع کنند فرمودند الآن تازه میخواهیم دوباره از جاهلیتِ قبل از اسلام شروع کنیم!
اول اینکه توحید و ثمرات زندگی توحیدی را از بین بردهاند، یک مورد هم نحوهی تربیت مردم بود، که بعداً در مورد این موضوع صحبت خواهیم کرد. کار دیگری که کردند که درواقع این تخریب اصلی بود، این بود که نبوّت را از بین بردند.
اینجا به دو معنا نبوّت را از بین بردند، یکی اینکه شخصیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را لکهدار کردند، یکی هم اینکه الآن توضیح خواهم داد به چه معنا نبوّت را از بین بردند.
بحرانِ خاتمیت نبوّت
هر دورهای پیغمبرانی برای هدایت بودند، واضح است که کار پیامبران هدایت است، گاهی در یک عصری چندین و چند پیغمبر حضور داشتند، دایرهی هدایت بعضی از پیامبرها گستردهتر بود، دایرهی برخی از پیامبرها هم خیلی گستردهتر بود و صاحب شریعت بودند، بعضی از پیامبرها هم اولوالعزم بودند. حال چه اتفاقی رخ داد که نبوّت ختم شد؟
این از آن مسائلی است که مذاهب اسلامی پاسخی برای آن ندارند، چون پاسخی برای این موضوع ندارند، درواقع با یک گیر توحیدی هم برخورد میکنند.
ما جواب داریم، ما اولاً میگوییم بعد از آن پیامبر خاتم، چون ایشان نهایت همهی فضائل بودند، دیگر میشد پیامبری بیاید. دیگر نمیشد انسانی جلوتر از این برود.
حال هدایت مردم را چکار کنیم؟
پاسخ این است که هدایت که متوقّف به نبوّت نیست، هدایت متوقّف به نص، علم و عصمت است. «نص» یعنی از جانب خدا باشد، از جانب خدا علم داشته باشد، مانند وحی یا الهام، یعنی مستقیم از جانب خدای متعال دریافت کند، عصمت داشته باشد که خطا نکند.
در مکتب اهل بیت سلام الله علیهم أجمعین، امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نفس الرّسول است! لذا اصلاً آن سؤالات برای ما پیش نمیآید.
شما در زیارت جامعه کبیره میگویید «بِکُم یُمْسِکُ السَّماء انْ تَقَعَ عَلَی الاْرْض الّا بِاذْنِهِ»، اگر شما نباشید امنیت عالم بهم میریزد.
یعنی ما میگوییم اگر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم نیستند، امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هستند، امیرالمؤمنین صلوات الله علیه نفس الرّسول هستند، پس کسی از جهت هدایت کمبودی ندارد. بعد از امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هم نفس امیرالمؤمنین صلوات الله علیه که امام حسن مجتبی صلوات الله علیه هستند، بعد هم نفسِ امام حسن مجتبی صلوات الله علیه هستند که امام حسین علیه السلام هستند، تا زمان وجود مبارک حضرت حجّت سلام الله علیه.
یعنی از نظر ما بحرانی نیست.
توضیح خواهم داد که چرا از نظر بقیه بحران هست.
سقوط جایگاه نبوّت
وقتی خواستند حکومت بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را غصب کنند، ناچار شدند قسمتی از مفاهیم را از بین ببرند، آن هم این بود که حاکم بعد از پیامبر امکان این را نداشت که بگوید من وصیّ معنویت و علم پیامبر هستم. دوست داشت چنین بگوید اما نمیتوانست، چون اگر چنین ادعایی میکرد براحتی و بزودی ضایع میشد.
جلوتر توضیح میدهیم که اینها بارها روی منبر ضایع شدهاند، پس واضح است که نمیتوانستند چنین ادعایی داشته باشند.
اگر میگفتند وصیّ علم و معنویتِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم، این امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است، مردم میگفتند پس تو اینجا چکار میکنی؟
پس از خودش چنین امکانی نداشت، اگر میخواست امیرالمؤمنین صلوات الله علیه را هم معرّفی کند که ناقض بودنِ خودش بود، لذا گفتند آن علم و معنویتِ پیامبر با ایشان دفن شد!
یعنی درواقع نبوّت را به حاکمیت تقلیل دادند! یعنی از آن خاتم الأنبیاء فقط یک شاه با ویژگیهای یک انسان عادی باقی ماند، و آن فاصله از بین رفت، دیگر این حاکم به خاتم الأنبیاء فاصلهی از زمین تا آسمان دارد!
کلاً مفهوم ولایت و هدایت و علم الهی و عصمت از بین رفت.
خود آن کسی که حاکم شد، همان روز اول برای اینکه خیال همه را راحت کند گفت: «وُلِّيتُكُمْ وَ لَسْتُ بِخَيْرِكُمْ»،[6] من از همه بهتر نیستم!
بعد هم گفت: «إِنَّ لِي شَيْطَانًا يَعْتَرِينِي، فَإِذَا غَضِبْتُ فَاجْتَنِبُونِي»،[7] شیطان نفس من بر من مسلط است، اگر عصبانی شدم فرار کنید!
لذا یک مرتبه خشمگین شد و یک نفر را آتش زد!
شما توجّه کنید که این شخص بجای «إِنَّكَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِيمٍ»[8] آمده است، چه فاجعهای رخ داد، مجبور شدند بگویند ولایت به آن معنای باطنی و معنوی و علم از بین رفته و تمام شده است!
اگر کسی ذرّهای فهم داشت که بین امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و معاویه شک نمیکرد، پس چه اتفاقی رخ داد که در صفین پس از بیش از صد روز جنگ و… ناگهان گفتند که صبر کنید تا ببینیم حق با چه کسی است؟
منظورشان این نبود که بخواهند بررسی کنند تا متوجه شوند که علم یا معنویت کدامیک بیشتر است، اصلاً دیگر کسی با این چیزها کاری نداشت!
حکومتی که برای ریاست آن شرط خاصی وجود نداشت، کمااینکه در دوران خلفای بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم، فسّاق مشهور روی منبر بودند و نمیتوانم بگویم اینها چهکاره بودند! اینها در آن حکومتها مسئولیت داشتند.
اینکه از نبوّت به حکومت رسیدند، در خود این حکومت هم مثلاً مغیره در وقاحت کسی بوده است که در آن جامعه رکورددار بوده است و به کثافت خودش افتخار میکرد، چنین شخصی حاکم کوفه بوده است.
لذا در صفین پس از بیش از صد روز جنگ و… ناگهان گفتند که صبر کنید تا ببینیم حق با چه کسی است؟
منظورشان این بود که هر کسی با هر شکلی باشد… همانطور که شما میدانید بعضی از حاکمان رسماً ناپاکزاده بودند و جای پیامبر آمده بودند! و بعداً هم در ائمهی مذاهبی واضح است… بنده به این جهت اسم نمیبرم که بگویم نمیخواهم اهانت کنم، ائمهی بعضی از مذاهب فقهی هم رسماً ناپاکزاده هستند! یعنی یک مرجع تقلید حرامزاده! هزار سال قبل در آثار طرفداران او نوشته شده است که او رسماً ناپاکزاده بوده است!
آن جایگاه نبوّت به جایگاه کسی سقوط کرد که صرفاً آن شخص صاحب قدرت است. یعنی به آن معنا شئونی ندارد.
عملاً نبوّت از بین رفت.
وقتی عرض میکنیم ولایت امتداد نبوّت است، وقتی ولایت از بین رفت، یعنی عملاً نبوّت از بین رفت.
یک مرتبه نبی را تخریب کردند، که آن یک بحث است، یک مرتبه هم امتداد آن امر که ولایت است را از بین بردند، و وقتی «ولایت» میگفتند، منظورشان صاحب قدرتِ صاحب لشکر بود، نه اینکه منظورشان معنویت یا… باشد، کمااینکه بعداً دیدید که حتّی یزید هم آمد.
در افکار برادرانمان در جامعهی اسلامی امروز یزید یک حاکم شرعی است، این جزو عقایدشان است. ممکن است بگویند او آدم خوبی نیست، ولی میگویند او حاکم شرعی است و اطاعت از او واجب است.
ببینید خاتم رسالت به کجا رسید و چه سقوطی رخ داد! این فاصله را انکار کردند.
در صحیح بخاری از آن خانمی که به جنگ جمل آمد نقل کرداند که از او پرسیدند آیا پیامبر وصیت کرده است؟ او گفت: نه! ما آنجا بودیم، هیچ وصیتی نکرد!
چرا باید انکار کنند؟ چون اگر وصیت کرده باشند، سؤال اول این است که چه کسی وصی است؟ اگر بگویند این شخصی است که حاکم شده است، مشکل علم و معنویت و عصمت و… وجود دارد، اگر بگویند امیرالمؤمنین صلوات الله علیه وصی است که همه چیز بهم میریزد؛ پس همه چیز را بالکل انکار کردند که خودشان را خلاص کنند.
اصلاً خطاهای اینها بین خود سایر مذاهب هم جزو فکاهیهای معروف تاریخ است، طرف قضاوت کرده است و چنان خرابکاری کرده است که در تاریخ بعنوان جوک معروف است، یعنی حرف طرف اینقدر فاجعه است!
حتّی آرمان و رؤیا هم از بین رفت!
اگر امروز شما به جهان اسلام بروید… همانطور که میدانید هر قومی رؤیا یا آرمانی دارد، اگر رؤیا و آرامان نداشته باشند که تعطیل میشوند! مثلاً در مورد «رؤیای آمریکایی» آنقدر کتاب و فیلم و مقاله تولید شده است، ما هم رؤیا داریم که رؤیای ما خیلی روشن است، کسی میآید که کپی و برابر اصلِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است، یعنی تئوری ما برای پایان جهان و شهر آرمانی شدن جهان روشن است. یعنی آرمان ما در تئوری روشن است.
اگر از اینها بپرسید تئوری شما چیست، میگویند این شاه برود و آن شاه بیاید! چون اصلاً آن عنوان را از بین بردهاند، و میگویند درِ این حرفها بعد از نبوّت بسته شده است!
حتّی نسبت به امام زمان ارواحنا له الفداه هم که برخی از آنها چیزهایی قائل هستند، حضرت را هم نوعی شاه میدانند، چون آن مسئله را از پایه حذف کردهاند.
یعنی اصلاً نقطهی روشنی در آرمان و فکر هم باقی نمانده است. خطر این است که اول معرفت را میزنند تا به عرصهی عمل برسند.
اگر برگردیم و موضوع را درست ببینیم، متوجّه میشویم که علّت ضجّههای حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها این بود که ایشان میدیدند این جماعت ریشهی دین را میزنند.
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها عمق فاجعهی سقیفه را دیدند
لذا سخنرانیهای حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را ببینید، شما خطبهی فدکیه حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را ببینید که موضوع آن زمین فدک است، در آنجا هرچه آیهی کفر و نفاق است برای طرف مقابل خواندهاند، پس واضح است که موضوع فقط یک تکه زمین نیست.
برای درک بهتر موضوع عرض میکنم که مثلاً نمیشود برای اینکه کسی به من سیلی زده است، من او را کافر یا قاتل بخوانم.
پس یا باید بگویید حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نعوذبالله انصاف نداشتند، یا میگویید حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها سیّدة النّساء العالمین و معصوم است، پس باید بررسی کنیم و ببینیم که موضوع چه چیزی بوده است که حضرت این عبارات را فرمودهاند و اینقدر تند هستند.
«زَعَمْتُمْ خَوْفَ الْفِتْنَةِ» خیال کردید فتنه میشود، برای همین زود حکومتی بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم راه انداختید، «أَلَا فِي الْفِتْنَةِ سَقَطُوا وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمُحِيطَةٌ بِالْكَافِرِينَ».
انصافاً یا باید بگویید این خانم نعوذبالله منصف نیست، یا اگر سیّدة النّساء اهل الجنّة است، این موضوع فقط صرف زمین نیست، چون چرا آیهی کفر خواندهاند؟
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آیات فراوان کفر و نفاق خواندند.
مثلاً فرمودند: شما از اول منافق بودید و الآن لو رفتید.
یا فرمود: «سَمَلَ جِلْبَابُ الدِّینِ» لباس دین پوسید و برهنه شد.
یکی از ویژگیهای لباس این است که محافظ از سرما و گرما و ضربه است.
درواقع حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند که دین بیسپر شد و از بین رفت و آسیبپذیر شد.
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها خطبهی فدکیه را احتمالاً ده روز بعد از شهادت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم خواندهاند، مسلماً اینها در این ده روز که فرع فقهی خاصّی را جابجا نکرده بودند، بلکه اصل الاصول را زده بودند، برای همین هم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: دین از بین رفت.
همانطور که سیّدالشّهداء صلوات الله علیه فرمودند: «وَ عَلَى اَلْإِسْلاَمِ اَلسَّلاَمُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ اَلْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ يَزِيدَ».[9]
در ظاهر هنوز کاری انجام نداده بودند، بله! کاری بصورت جزئی انجام نداده بودند، بلکه کار را بصورت کلّی انجام داده بودند.
آن همه حرارت صدیقه طاهره سلام الله علیها برای این است که اینها یک جای اصلی را برای همیشهی تاریخ زده بودند، یعنی کسی که به آن روند فکر کند، دیگر معنویت و علم و عصمت را برای همیشه دفن کرده است و باید به همین سلاطین اکتفاء کند و این آرمان چنین شخصی است، لذا باید هر روز به دنبال یک امیرالمومنین بدود، یک روز به دنبال صدام و یک روز به دنبال قذافی و… ایدهی دومی هم وجود ندارد. حتّی در حدّ ولایت فقیه ما هم نیست، چون ولایت فقیهی که ما میگوییم به معنای نیابت عامّ از امام زمان ارواحنا له الفداه است، که خود این جایگاه مراقبتهای خیلی زیادی لازم دارد. واضح است که علم الهی و عصمت ندارد، اما اگر یک گناه عمدی کند ساقط است، و اصلاً این آن جایگاه نیست.
همانطور که میبینید وقتی ولی فقیه نامه مینویسد با افتخار بیچارگی خودش را به زبان میآورد، در پایان نامه مینویسد: با سلام و صلوات بر سرورمان…
اگر غیر از این باشد به درد نمیخورد.
آن چیزی که آنها دارند حتّی این هم نیست! چون کسانی مانند قذافی و صدّام و… نه فقه میفهمیدند و نه عدالت میفهمیدند و…
استمرارِ ظلمِ سقیفه تا امروز
این چیزی که شما در روایات و زیارت ما میشنوید، برای این بوده است که ما آن نقطهی آرمانی را از دست ندهیم، اگر انسان بیپناه شود ناامید میشود، انسان ناامید هم شکستخورده است.
در این جنگها آن قومی که دست بالا میبرد و تسلیم میشوند، نوعاً برای این است که دیگر امیدی به پیروزی ندارند. انسانی که امید خود را از دست بدهد و بیپشت و پناه شود، دیگر هر کسی از راه برسد بر سر او میزند.
عبارات زیارات امام زمان ارواحنا له الفداه را ببینید، امام زمان ارواحنا له الفداه بعنوان اینکه امام حیّ ما و آن کسی هستند که الآن بجای پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم هدایتگر ما هستند.
میگوییم «السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا حَافِظَ أَسْرَارِ رَبِّ الْعَالَمِينَ»، گنج علم خدا هستند.
بقیهی مذاهب حتّی در مقام تئوری هم نمیتوانند چنین حرفی بزنند! آیا این ردا را تن صدّام کنند؟
این همه منافعی که در توجّه به امام معصوم هست، آنطرف ندارند، بیپشت و پناه و بیکس و کار هستند.
بروید و جهان اسلام را ببینید، اگر انسان زبان دیگران را بفهمد و سفر کند خیلی خوب است، میگویند انگار اسلام برای زمان ما حرفی ندارد!
زمانی شما میگویید ما الآن بدبخت هستیم ولی بعداً کسی میآید و کار درست میشود، اما این امکان را از او گرفتهاند، میگوید هم الآن بدبخت هستم و هم بعداً بدبخت هستم و قرار نیست بعداً هم اتفاقی رخ دهد؛ درواقع برای او نقطهی امید از دست رفته است. درواقع این شاه است که باید دین را تعیین کند و این شخص نمیتواند این تعارض را حل کند.
خدا شاهد است که یک نفر از اهل اردن به من میگفت که ما نمیتوانیم در صورت شما نگاه کنیم، برای اینکه میبینیم ما حکومت مسلمان هستیم و شما هم مسلمان هستید، اما طرف مقابل رسماً کافر حربی است، بعد اگر شما موشک بزنید، پدافند کشور ما تلاش میکند موشکهای شما را بزند!
آن سیستمی که از آن روز اول شروع شده است، اطاعت این حاکمی که رسماً نوکر کافرهاست را واجب میداند!
اگر کسی امروز بخواهد بدبختی جهان اسلام را ببیند، که اصلاً انسان باید خیلی اوقات هزاران هزار ساعت مطالعه کند که شاید بتواند یک بحثی را روشن کند، یا باید مناظرهای کند… اما زمانی میبینید که دنیا مانند روز روشن است، رئیس کفّار عالم که رئیس زورگویان عالم است با یک کشور مسلمان، بدون قوانین بین المللی جنگیده است، و نوع حکومت کشورها مسلمان از او حمایت میکنند و تدیّن آن مردم این است که باید از آن حکومت اطاعت کنند.
پس واضح است که چنین شخصی بگوید اسلام در قرن بیست و یکم حرفی ندارد، چون کار آن تفکّر تمام است. اصلاً چه نقطهی امیدی دارد؟ به کجا امید داشته باشد؟
روزی در این کشور عربستان، به هرکجا که قدم میگذاشتی، یک کتاب علیه شیعه و… به دست شما میدادند، به هر کتابخانهای که میرفتید، همهی ویترینهایشان فحش به ما بود! بعد رئیس حکومت به یک جهتی گفت رمانها را در ویترینها قرار دهید و کتب ردّ شیعه را در پستو قرار دهید، ناگهان اولویتها تغییر پیدا کرد، یعنی دین دست بنسلمان است نه مفتی! خدای آنها هم گفته است که باید از این شخص اطاعت کنید. باید سرمایهی خود را در کشور کافر ببرند و با مجوز او خرج کنند!
قرآن کریم فرموده است «لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا».[10]
آن کاری که در سقیفه با اسلام کردند، اگر امروز کسی در مذاهب دیگر منصف باشد، باید به تعطیلی اسلام حکم کند، چون آن اسلام برای روزگار ما حرفی ندارد.
نه تنها آن ولایت را زدند، آن حکومتی هم که میگفتند مقتدر است و فتوحات میکند و جهان اسلام را توسعه میدهد، الآن دچار مشکلات عدیده است. یعنی نه تنها آن ولایت نیست، بلکه آن حکومت هم رسماً نیست!
شما دیدید که کشور عراق یک نخستوزیر انتخاب کردند، آن قلدر گفت که من پول نفت شما را نمیدهم، باید شخص دیگری نخستوزیر شود!
یعنی اگر اسلام آن باشد و طرف هم موضوع امامتِ امام زمان ارواحنا له الفداه را نداشته باشد، اصلاً چه مبنایی دارد؟ اصلاً حرفی برای گفتن ندارد و درواقع این دین تعطیل است، هم ولایت و هم حتّی آن حکومت را هم زده است و هیچ چیزی باقی نمانده است.
حال میشود متوجّه شد که چرا حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها آن روز اول اینطور ضجّه میزدند، چون ایشان میدیدند که آنها در حال از بین بردن اسلام هستند و همهی کارکردها و توانمندیهای اسلام را از کار میاندازند، توحید و نبوّت و ولایت و حتّی استقلال حکومت و سیاست اسلام را از بین بردند.
حال طرف گیج است و میگوید این یک دعوای گذشته بوده است!
مسئلهی بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم یک دعوای عادیِ گذشته نبوده است، بلکه یک مسئلهی استمراری است.
رشد کردن با امیرالمؤمنین صلوات الله علیه
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها این موضوع را هم اضافه کردند… اولین اولویت آن حکومت بعد از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم این بود که آمدند و به درِ خانهی حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها لگد زدند و درِ خانهی ایشان را آتش زدند.
هم امیرالمؤمنین صلوات الله علیه و هم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، این تشبیه را در خطبههای خود انجام دادهاند.
حلقه را در بینی مرکب قرار میدهند که تسمه را بگیرند تا بیاید، اگر این تسمه را محکم بکشند بینی مرکب پاره میشود. اینها امّت را اینطور از بین بردند.
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها فرمودند: اگر علی آمده بود شما را رشد میداد اما «لَسَارَ بِهِمْ سَیْراً سُجُحاً»،[11] طوری نرم شما را میبرد که شما به زحمت نیفتید.
روضه و توسّل به حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها
اگر من بخواهم روضهای برای حال این ایام بخوانم، بین دو نفر که محبّت در اوج است…
گاهی انسان میشنود که کسی را کشتهاند، شاید اینقدر تأسّف نخورد که از نزدیک ببیند زنبور یک محبوبی را نیش زده است، این موضوع بستگی به عُلقهی انسان دارد، انسان نسبت به افراد متفاوت است.
وقتی محبّت دو نفر در اوج است، انسان نمیتواند کوچکترین مشکلی را تحمّل کند.
پدر و مادر تحمّل اینکه یک خار کوچک در دست و پای فرزندشان برود را ندارند، شب گذشته عرض کردم وقتی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در خندق میخواست به میدان برود و تن مبارک ایشان هنوز آثار جراحات جنگ احد را داشت، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها تحمّل نداشتند و گریه میکردند، و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم به امیرالمؤمنین صلوات الله علیه میفرمودند بنشین «لِمَكَانِ بُكَاءِ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ عَلَيْهِ مِنْ جِرَاحَاتِهِ»،[12] از بس که حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها گریه میکردند، چون تنِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه زخم بود.
بعد از اینکه امیرالمؤمنین صلوات الله علیه در اُحُد بستری شد… ان شاء الله خدای متعال مرحوم سید جعفر مرتضی را رحمت کند، ایشان در کتاب خود آورده است… پرستارها آمدند و به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم عرض کردند: از دستِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه خسته شدیم! هرچه میپرسیم آیا جایی از شما درد دارد؟ که بدانیم باید چه دارو و درمانی را در پیش بگیریم، ایشان جواب نمیدهند… چون میداند اگر بدانند علی درد دارد، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها اذیت میشوند…
لذا تنِ امیرالمؤمنین صلوات الله علیه از شصت ضربهی شمشیر زخم بود ولی یک آخ نمیگفتند…
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه خیلی زحمتِ پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم را کشیده است…
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها هم جبران کردند…
حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها برای مراعات حال امیرالمؤمنین صلوات الله علیه که حتّی بعد از او نبیند، فرمود: از زیر لباس دست بکش، که نبینی با من چه کردند…
درست است که امیرالمؤمنین صلوات الله علیه علم امامت دارند، اما نمیخواستند به شکل محسوس ببینند…
لذا روزی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به خانه آمد…
اگر عدهای بخواهند مردی را بزنند و همسر آن مرد سپر شود، برای آن مرد سخت است که بخواهد هر مرتبه به همسر خود نگاه کند…
لذا روزی امیرالمؤمنین صلوات الله علیه به خانه آمدند و دیدند صدیقه طاهره سلام الله علیها گریه میکنند، اگر جسارت نباشد میگویم انگار آسمان روی سر امیرالمؤمنین صلوات الله علیه خراب شد… دوید و سرِ مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را به دامان گرفت…
شما در دعای توسل به حضرت زهرا سلام الله علیها عرض میکنید: «یَا سَیِّدَتَنَا وَ مَولاتَنَا»…
امیرالمؤمنین صلوات الله علیه هم با حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها اینطور صحبت میکردند، سر مبارک حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها را به دامان گرفت و عرض کرد: «يَا سَيِّدَتِي مَا يُبْكِيكِ»،[13]… چرا اینطور گریه میکنی؟…
معنای این سؤال این بود که یعنی آیا دست شما درد میکند؟ آیا پهلوی شما درد میکند؟ آیا نمیتوانید نفس بکشید؟
صدیقه طاهره سلام الله علیها بلافاصله فرمودند: «أَبْكِي لِمَا تَلْقَى بَعْدِي» برای غربت تو گریه میکنم…
لذا یک شاعر یکی از تلخترین لحظههای تاریخ را در یک بیت گفته است، به حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها عرض میکند که شما خیلی در این هجوم آسیب خوردید، کجا بیشتر به شما سخت گذشت؟ آیا آن لحظهای که به درِ خانه لگد زدند؟ آیا آن لحظهای که پسر شما را کشتند؟ آیا آن لحظهای که میدیدید امام حسن مجتبی صلوات الله علیه و امام حسین صلوات الله علیه ایستادهاند؟ آیا آن لحظهای که نگران جان امام حسن مجتبی صلوات الله علیه و امام حسین صلوات الله علیه شدید؟ آیا آن لحظهای که دیدید حضرت زینب کبری سلام الله علیها ایستاده است؟ کدام لحظه؟
میگوید: «وَأَشَدُّ مِنْ هَذَا عَلَيْكِ كَآبَةً» از همه سختر برای شما کجاست؟ «أَنْ تَنْظُرِيهِ مُلَبَّبًا وَيَرَاكِ» اینکه دیدید طناب به دست و گردن امیرالمؤمنین صلوات الله علیه بستهاند و ایشان را میکشند، ایشان هم برگشتهاند و شما را نگاه میکند…
[1]– سوره مبارکه غافر، آیه 44.
[2]– سوره مبارکه طه، آیات 25 تا 28.
[3]– الصّحيفة السّجّاديّة، ص 98.
[4] سوره مبارکه الرحمن (آیهٔ «فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ» در سورهٔ مبارکهٔ الرحمن ۳۱ بار تکرار شده است. این آیه در آیات زیر آمده است: آیات ۱۳، ۱۶، ۱۸، ۲۱، ۲۳، ۲۵، ۲۸، ۳۰، ۳۲، ۳۴، ۳۶، ۳۸، ۴۰، ۴۲، ۴۵، ۴۷، ۴۹، ۵۱، ۵۳، ۵۵، ۵۷، ۵۹، ۶۱، ۶۳، ۶۵، ۶۷، ۶۹، ۷۱، ۷۳، ۷۵ و ۷۷.)
[5] التفسير (للعیاشی)، جلد ۱، صفحه ۱۵ (عَنِ اَلسَّكُونِيِّ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ : إِنَّ فِيكُمْ مَنْ يُقَاتِلُ عَلَى تَأْوِيلِ اَلْقُرْآنِ كَمَا قَاتَلْتُ عَلَى تَنْزِيلِهِ، وَ هُوَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ .)
[6] السقیفة و فدک، جلد ۱، صفحه ۴۹ (وَ حَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ بْنِ صَالِحٍ ، قَالَ: حَدَّثَنِي عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مُعَاذٍ عَنِ اِبْنِ عَوْنٍ ، قَالَ: حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ زُرَيْقٍ : أَنَّ عُمَرَ كَانَ يَوْمَئِذٍ، قَالَ: يَعْنِي يَوْمَ بُويِعَ أَبُو بَكْرٍ – مُحْتَجِزاً – يُهَرْوِلُ بَيْنَ يَدَيْ أَبِي بَكْرٍ وَ يَقُولُ: أَلاَ إِنَّ اَلنَّاسَ قَدْ بَايَعُوا أَبَا بَكْرٍ ، قَالَ: فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ حَتَّى جَلَسَ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ، فَحَمِدَ اَللَّهَ وَ أَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ: أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي وُلِّيتُكُمْ وَ لَسْتُ بِخَيْرِكُمْ، وَ لَكِنَّهُ نَزَلَ اَلْقُرْآنُ، وَ سُنَّتِ اَلسُّنَنُ، وَ عُلِّمْنَا فَتَعَلَّمْنَا إِنَّ أَكْيَسَ اَلْكَيْسِ اَلتُّقَى، وَ أَحْمَقَ اَلْحُمْقِ اَلْفُجُورُ، وَ إِنَّ أَقْوَاكُمْ عِنْدِي اَلضَّعِيفُ حَتَّى آخُذَ لَهُ بِالْحَقِّ، وَ أَضْعَفَكُمْ عِنْدِي اَلْقَوِيُّ حَتَّى آخُذَ مِنْهُ اَلْحَقَّ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّمَا أَنَا مُتَّبِعٌ وَ لَسْتُ بِمُبْتَدِعٍ، إِذَا أَحْسَنْتُ فَأَعِينُونِي، وَ إِذَا زِغْتُ فَقَوِّمُونِي .)
[7] تاريخ دمشق (ابن عساكر، أبو القاسم)، جلد 30، صفحه 304
[8] سوره مبارکه قلم، آیه ۴ (وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ)
[9] اللهوف علی قتلی الطفوف، صفحه ۲۱ (قَالَ: وَ كَانَ اَلنَّاسُ يَتَعَاوَدُونَ ذِكْرَ قَتْلِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ يَسْتَعْظِمُونَهُ وَ يَرْتَقِبُونَ قُدُومَهُ فَلَمَّا تُوُفِّيَ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ لَعَنَهُ اَللَّهُ وَ ذَلِكَ فِي رَجَبٍ سَنَةَ سِتِّينَ مِنَ اَلْهِجْرَةِ كَتَبَ يَزِيدُ إِلَى اَلْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ وَ كَانَ أَمِيرَ اَلْمَدِينَةِ يَأْمُرُهُ بِأَخْذِ اَلْبَيْعَةِ عَلَى أَهْلِهَا عام[عَامَّةً]وَ خَاصَّةً عَلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ يَقُولُ لَهُ إِنْ أَبَى عَلَيْكَ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ وَ اِبْعَثْ إِلَيَّ بِرَأْسِهِ فَأَحْضَرَ اَلْوَلِيدُ مَرْوَانَ وَ اِسْتَشَارَهُ فِي أَمْرِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَقَالَ إِنَّهُ لاَ يَقْبَلُ وَ لَوْ كُنْتُ مَكَانَكَ لَضَرَبْتُ عُنُقَهُ فَقَالَ اَلْوَلِيدُ لَيْتَنِي لَمْ أَكُ شَيْئاً مَذْكُوراً ثُمَّ بَعَثَ إِلَى اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَجَاءَهُ فِي ثَلاَثِينَ رَجُلاً مِنْ أَهْلِ بَيْتِهِ وَ مَوَالِيهِ فَنَعَى اَلْوَلِيدُ إِلَيْهِ مَوْتَ مُعَاوِيَةَ وَ عَرَضَ عَلَيْهِ اَلْبَيْعَةَ لِيَزِيدَ فَقَالَ أَيُّهَا اَلْأَمِيرُ إِنَّ اَلْبَيْعَةَ لاَ تَكُونُ سِرّاً وَ لَكِنْ إِذَا دَعَوْتَ اَلنَّاسَ غَداً فَادْعُنَا مَعَهُمْ. فَقَالَ مَرْوَانُ لاَ تَقْبَلْ أَيُّهَا اَلْأَمِيرُ عُذْرَهُ وَ مَتَى لَمْ يُبَايِعْ فَاضْرِبْ عُنُقَهُ فَغَضِبَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ثُمَّ قَالَ وَيْلٌ لَكَ يَا اِبْنَ اَلزَّرْقَاءِ أَنْتَ تَأْمُرُ بِضَرْبِ عُنُقِي كَذَبْتَ وَ اَللَّهِ وَ لَؤُمْتَ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى اَلْوَلِيدِ فَقَالَ أَيُّهَا اَلْأَمِيرُ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ اَلنُّبُوَّةِ وَ مَعْدِنُ اَلرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ بِنَا فَتَحَ اَللَّهُ وَ بِنَا خَتَمَ اَللَّهُ وَ يَزِيدُ رَجُلٌ فَاسِقٌ شَارِبُ اَلْخَمْرِ قَاتِلُ اَلنَّفْسِ اَلْمُحَرَّمَةِ مُعْلِنٌ بِالْفِسْقِ وَ مِثْلِي لاَ يُبَايِعُ بِمِثْلِهِ وَ لَكِنْ نُصْبِحُ وَ تُصْبِحُونَ وَ نَنْظُرُ وَ تَنْظُرُونَ أَيُّنَا أَحَقُّ بِالْخِلاَفَةِ وَ اَلْبَيْعَةِ ثُمَّ خَرَجَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ. فَقَالَ مَرْوَانُ لِلْوَلِيدِ عَصَيْتَنِي فَقَالَ وَيْحَكَ إِنَّكَ أَشَرْتَ إِلَيَّ بِذَهَابِ دِينِي وَ دُنْيَايَ وَ اَللَّهِ مَا أُحِبُّ أَنَّ مُلْكَ اَلدُّنْيَا بِأَسْرِهَا لِي وَ أَنَّنِي قَتَلْتُ حُسَيْناً وَ اَللَّهِ مَا أَظُنُّ أَحَداً يَلْقَى اَللَّهَ بِدَمِ اَلْحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِلاَّ وَ هُوَ خَفِيفُ اَلْمِيزَانِ لاَ يَنْظُرُ اَللَّهُ إِلَيْهِ وَ لاَ يُزَكِّيهِ وَ لَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ. قَالَ وَ أَصْبَحَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَخَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يَسْتَمِعُ اَلْأَخْبَارَ فَلَقِيَهُ مَرْوَانُ فَقَالَ لَهُ يَا أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ إِنِّي لَكَ نَاصِحٌ فَأَطِعْنِي تُرْشَدْ فَقَالَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ مَا ذَاكَ قُلْ حَتَّى أَسْمَعَ فَقَالَ مَرْوَانُ إِنِّي آمُرُكَ بِبَيْعَةِ يَزِيدَ بْنِ مُعَاوِيَةَ فَإِنَّهُ خَيْرٌ لَكَ فِي دِينِكَ وَ دُنْيَاكَ فَقَالَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ « إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ » وَ عَلَى اَلْإِسْلاَمِ اَلسَّلاَمُ إِذْ قَدْ بُلِيَتِ اَلْأُمَّةُ بِرَاعٍ مِثْلِ يَزِيدَ وَ لَقَدْ سَمِعْتُ جَدِّي رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَقُولُ اَلْخِلاَفَةُ مُحَرَّمَةٌ عَلَى آلِ أَبِي سُفْيَانَ وَ طَالَ اَلْحَدِيثُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ مَرْوَانَ حَتَّى اِنْصَرَفَ مَرْوَانُ وَ هُوَ غَضْبَانُ .)
[10] سوره مبارکه نساء، آیه ۱۴۱ (الَّذِينَ يَتَرَبَّصُونَ بِكُمْ فَإِنْ كَانَ لَكُمْ فَتْحٌ مِنَ اللَّهِ قَالُوا أَلَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ وَإِنْ كَانَ لِلْكَافِرِينَ نَصِيبٌ قَالُوا أَلَمْ نَسْتَحْوِذْ عَلَيْكُمْ وَنَمْنَعْكُمْ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ۚ فَاللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ۗ وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا)
[11] خطبه حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها در جمع زنان انصار
[12] المناقب، جلد ۳، صفحه ۱۳۵ (فِي كُلِّ ذَلِكَ يَقُومُ عَلِيٌّ لِيُبَارِزَهُ فَيَأْمُرُهُ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ بِالْجُلُوسِ لِمَكَانِ بُكَاءِ فَاطِمَةَ عَلَيْهَا السَّلاَمُ عَلَيْهِ مِنْ جِرَاحَاتِهِ فِي يَوْمِ أُحُدٍ وَ قَوْلِهَا مَا أَسْرَعَ أَنْ يَيْتِمَ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ بِاقْتِحَامِهِ اَلْهَلَكَاتِ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ عَنِ اَللَّهِ تَعَالَى أَنْ يَأْمُرَ عَلِيّاً بِمُبَارَزَتِهِ فَقَالَ اَلنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يَا عَلِيُّ اُدْنُ مِنِّي وَ عَمَّمَهُ بِعِمَامَتِهِ وَ أَعْطَاهُ سَيْفَهُ وَ قَالَ اِمْضِ لِشَأْنِكَ ثُمَّ قَالَ اَللَّهُمَّ أَعِنْهُ فَلَمَّا تَوَجَّهَ إِلَيْهِ قَالَ اَلنَّبِيُّ خَرَجَ اَلْإِيمَانُ سَائِرُهُ إِلَى اَلْكُفْرِ سَائِرِهِ .)
[13] بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار علیهم السلام، جلد ۴۳، صفحه ۲۱۸ (وَ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ قَالَ: لَمَّا حَضَرَتْ فَاطِمَةَ اَلْوَفَاةُ بَكَتْ فَقَالَ لَهَا أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ يَا سَيِّدَتِي مَا يُبْكِيكِ قَالَتْ أَبْكِي لِمَا تَلْقَى بَعْدِي فَقَالَ لَهَا لاَ تَبْكِي فَوَ اَللَّهِ إِنَّ ذَلِكِ لَصَغِيرٌ عِنْدِي فِي ذَاتِ اَللَّهِ قَالَ وَ أَوْصَتْهُ أَنْ لاَ يُؤْذِنَ بِهَا اَلشَّيْخَيْنِ فَفَعَلَ .)
فاطمیه دقیقاً چیست؟ (جلسه دوم)
">