درس های عاشورا در میدان امروز

«أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ. بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ.

الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، أَحْمَدُهُ وَ أَسْتَعِينُهُ وَ أُؤْمِنُ بِهِ وَ أَتَوَكَّلُ عَلَيْهِ وَ أَسْتَهْدِيهِ وَ أَسْتَنْصِرُهُ، وَ أُصَلِّي وَ أُسَلِّمُ عَلَى خَاتَمِ أَنْبِيَائِهِ وَ أَفْضَلِ صَفْوَتِهِ حَبِيبِ إِلَهِ الْعَالَمِينَ أَبِي الْقَاسِمِ الْمُصْطَفَى مُحَمَّدٍ (ص) وَ عَلَى أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ الْمَعْصُومِينَ الْهُدَاةِ الْمَهْدِيِّينَ، سِيَّمَا بَقِيَّةِ اللَّهِ فِي الْأَرَضِينَ أَرْوَاحُنَا لِتُرَابِ مَقْدَمِهِ الْفِدَاءُ، وَ اللَّعْنَةُ الدَّائِمَةُ عَلَى أَعْدَائِهِمْ أَجْمَعِينَ.

اللَّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ وَ فِي كُلِّ سَاعَةٍ وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِيلًا وَ عَيْناً حَتَّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَ تُمَتِّعَهُ فِيهَا طَوِيلًا. اللَّهُمَّ انْصُرْهُ نَصْراً عَزِيزاً وَ افْتَحْ لَهُ فَتْحاً يَسِيراً وَ اجْعَلْ لَهُ مِنْ لَدُنْكَ سُلْطَاناً نَصِيراً.»

ان‌شاءالله خدای متعال، مجلس رو مورد رضایت امام زمان (ارواحنا فداه) قرار بدهد. قلوب ما رو با معرفت و محبت حضرت، نورانی بفرماید؛ به برکت صلوات بر محمد و آل محمد. خدا رو شکر می‌کنم برای توفیق حضور در این جلسه‌ای که خدمتگزاران به ساحت مقدس امام حسین (ع) درش جمع هستند و برای برنامه‌های عزاداری حضرت فکر می‌کنند و می‌اندیشند. از همه عزیزانم به نوبه خودم تشکر می‌کنم، خسته نباشید می‌گم. صد… بیش از یکصد شب هست که تلاش کردید، زحمت کشیدید و معلوم هم هست این میدان‌ها بدون این زحمات برقرار نمی‌شه. ان‌شاءالله اجرتون با امام حسین و خدای امام حسین است. چند نکته کوتاه رو عرض بکنم.

بعثت بزرگ ملت ایران به سمت ظهور

یکی اینکه بعثتی که به تعبیر رهبر شهیدمون، قائد بزرگوارمون اتفاق افتاده، یک امر بسیار باعظمتی است؛ مثل اصل انقلاب اسلامی است که یک بعثت بزرگ هست. در دنیایی که کفر حاکم بر جهان شده، خدای متعال یک ملتی رو مبعوث کرده، نایب امام زمان رو پرچمدار این جمعیت کرده و این مردم رو برانگیخته، هدایت کرده به سمت ظهور. خیلی بعثت بزرگی‌ست. مسئله، رسیدن به «ایرانشهر» و «رویای آمریکایی» و نمی‌دونم «جامعه مدرن» و این‌ها نیست؛ این بعثتِ مردم عزیز، بعثت به سمت ظهور است؛ اون چیزی که یکصد و بیست و چهار هزار پیغمبر دنبالش بودن. سیدالشهدا در اون مسیر اقدام کردند؛ خونخواهی سیدالشهدا محقق می‌شه، انتقام سیدالشهدا و ظهور محقق می‌شه. این مردم مبعوث شدند برای این کار بزرگ.

تا اینجا هم در طول این نیم قرن (رو از سال چهل حساب کنید، چهل و یک، بیش از نیم قرن) خدای متعال حمایت کرده و در عین ناباوری‌ها کار رو پیش برده. مقابل ما یک قدرت بزرگی بوده؛ دیگران از تصور درگیری با او وحشت می‌کردند. ما الحمدلله وارد میدان شدیم، قدم به قدم درگیری رو ادامه دادیم؛ شوروی و جبهه اونا فروپاشی شده، نوبت به جبهه (عرض کنم) لیبرال دموکراسی و سرمایه‌داری جهانی و آمریکا رسیده. می‌گم دیگران از تصور این کار وحشت می‌کنند؛ تصورش هم نمی‌تونن بکنن که واقعاً مقابل آمریکا بایستی و بجنگی و این درگیری بیش از چهل و هفت سال ادامه پیدا کنه و بعد هم برسه به رویارویی مستقیم نظامی که دیگران از تصورش وحشت می‌کنند. اینکه نیروهاش رو چیده بود دور ایران و می‌گفت: «چرا نمی‌ترسن این‌ها؟» واقعاً هم از نظر اونا منطق همینه، باید ترسید دیگه! عنایت می‌کنید؟ ملت رشید ایران که نمی‌ترسیدند، چون در سایه ولایت‌الله هستند؛ اونجا: «لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لَا هُمْ يَحْزَنُونَ». خیلی امر مهمی است.

استقامت در مسیر و تبعیت از رهبری

بعد از این هم بدانید این ملت، این پرچم رو ان‌شاءالله زمین نخواهند گذاشت. خدای متعال به مردم عزیز ایران نقش آخرالزمانی داده برای مسیر ظهور، و این پرچم به دست این‌ها ان‌شاءالله به قله‌ها خواهد رسید، ان‌شاءالله، ان‌شاءالله. امیدواریم که این بعثت مردم تو این زمانه واقعاً یه بعثت معنوی عظیمی‌ست که خون شهدای عزیزمون، خون قائد شهیدمون پاش ریخته شده. و به تعبیر امام، بستر عبور از فرهنگ شرق و غرب همین شهادت‌هاست. می‌گن چه کسی است… می‌فرمایند: چه کسی است که نداند عبور از فرهنگ شرق و غرب بدون شهادت میسر نیست؟ اونم این شهادت‌های راقی و برجسته و فوق‌العاده و آدم‌هایی که مثل قائد شهید ما بیش از شصت سال، هفتاد سال استوار در راه امام حسین ایستادن و آخر هم مسیر امام حسین رو انتخاب کردن. مثل حبیب و زهیر [یاران سیدالشهدا] شهادت خودشون رو امضا کردند. آخرین برگ زندگی خودشون رو پای مسیر و هدفشون، راهشون گذاشتن. این شهادت‌های بزرگ، آغاز یک اتفاقات بزرگ در جهان هست که شما می‌بینید. منتها اتفاقات بزرگ زمان می‌بره، مراحل پیچیده‌ای داره، پیچیدگی‌هایی داره. ما خودمون رو باید آماده کنیم برای این اتفاقات مهمی که در مسیر ظهور امام زمان ان‌شاءالله اتفاق می‌افته.

ولی مطمئن باشید این پرچم فرو نخواهد افتاد ان‌شاءالله. این پرچم به مقصد خواهد رسید و من مکرر عرض کردم که خیلی واقعه انقلاب اسلامی بزرگ‌تر از این است که با حوادث کوچک از بین بره. بله، ممکنه قبض و بسط‌هایی اتفاق بیفته، ولی مسیر، مسیرِ رو به قله‌هاست. دولت‌ها آمدن، رفتن، حرف‌هایی داشتن؛ این پرچم مونده و خواهد ماند ان‌شاءالله. اینم من مکرر گفتم؛ ما در راهبردهای نظام تابع دولت‌ها نیستیم، تابع رهبری نظام هستیم. الان هم همین‌طوره، ما گوش به فرمان دولت‌ها نیستیم؛ گرچه تشکر می‌کنیم، همکاری می‌کنیم، خدمت می‌کنیم، تعاون می‌کنیم، ولی گوش به فرمان رهبری عزیزمون هستیم. اینا معلومه. اینا مطمئن باشید ان‌شاءالله این مسیر رو به قله‌ها پیش می‌ره.

و پیروزی‌هایی که به دست آمده تو همین جنگ سوم، واقعاً پیروزی‌های فوق‌العاده‌ای‌ست که این قدرت‌های بزرگ شاخشون بشکنه. قبل از این جنگ سوم، یک نقل معتبر است که این‌ها به هیچی راضی نبودن، گفت: «ما چهار استان شما رو می‌خواهیم!» از ما تسلیم می‌خواسته؛ اطاعت می‌کنید؟ و خیلی ما هزینه دادیم؛ ولی به تعبیر قائد شهیدمون، هزینه مقاومت کمتر از هزینه تسلیمه. می‌گم صاف می‌گفته؛ می‌گفته: «شما تسلیم من باشید (هرکیم بیعت، یعنی همین دیگه) چهار استانتون رو بدید… حاشیه خلیج، استان‌های حاشیه خلیج رو بدید…» بعضی دیگه استان‌ها… تا اینجا پیش آمده بودن. الحمدلله ما پیروزی بزرگی پیدا کردیم. دولت سرکشِ مستکبرِ یاغی تا اینجا پیش آمده که این‌جوری در مقابل شرایط ما گردن می‌گذاره.

البته می‌دونید این چیزی که الان به عنوان تفاهم‌نامه آمد، ما که دقیق نمی‌دونیم چیه، از متنش اصلاً نمی‌دونیم چه هست که بخوایم راجع به او صحبت کنیم. به دقت نمی‌دونیم، ولی مهم اینه که چگونه اجرا می‌شه. بعد از این، بعد از این مرحله، امتحان مسئولین عزیز ماست که چگونه پای اجراش می‌ایستن. عمده اینه. واقعاً پایاپای حرکت می‌کنیم یا نه؟ نسیه می‌گیریم؟ باید کاملاً نقد باشه دیگه، این روشنه. نباید هم تهدیدهای خودمون رو بی‌اعتبار کنیم، بگیم ما اسرائیل رو می‌زنیم، سه تا بزرگِ ما توییت بزنن و سه تا اتفاقی هم نیفته! این خوب نیست. ولی در مجموع، حرکت رو به پیشه ان‌شاءالله. و عرض کنم تا ببینیم چه‌جوری اجرا می‌شه، اصلش اجراشه. هنوز در مرحله اجرا، واقعاً اگر مثلاً ما بایستیم آزاد شدن تنگه هرمز رو مشروط کنیم به اینکه اسرائیل عقب‌نشینی کنه از لبنان، مسئله مهمی نیست؟ لبنان برای ما (عنایت می‌کنید؟) ادامه جبهه مقاومت، جزو برنامه‌های جدی است. حالا عرض کردم اونا جزئیات بحثه، نمی‌خوام خیلی واردش شم چون هنوز خیلی هنوز دقیق روشن نیست؛ این نکته رو هم اینجا بگم.

پرهیز از خطاهای محاسباتی در مسیر پیش‌رو

ولی خب باید مواظب باشیم دچار خطایی در محاسبه نشیم؛ نه مسئولین، نه ما. خطایی در محاسبه مسئولین چند چیز می‌تونه باشه:

یکی آرمان‌های بزرگ ملت رو کوچک بفروشن، ارزان‌فروشی کنن. ملتی که به سمت قله‌های ظهور داره حرکت می‌کنه، خرج نیازهای اقتصادی روزمره کنن و براشون رویافروشی کنن و آرمان‌های غربی رو به عنوان آرمان اونا به این ملت بخوان تحمیل کنن؛ این خطای در محاسبه است. ملت برای این چیزا قیام نکرده؛ گرچه رفاه هم می‌خواد، ولی عدالت هم می‌خواد، امنیت هم می‌خواد، عزت ملی هم می‌خواد، قدرت اسلام در جهان رو هم می‌خواد. مبعوث شده برای تغییر موازنه قدرت در جهان. بله حتماً رفاه هم می‌خواد این ملت، اما رفاهِ ذیل این طرح بزرگ. بنابراین خطایی در محاسبه است که بگن: «آقا مردم تاب‌آوری‌شون تمام می‌شه، نون می‌خوان، آب می‌خوان!» این خطای در محاسبه است. این ملت مبعوث برای کار بزرگی شدن، تاب‌آوری‌ش هم دارن. امام عزیزمون می‌فرمود این مردم این راه رو انتخاب کردن، هزینه‌ش هم برای خدا می‌دن. بنابراین این خطایی در محاسبه است.

خطای دیگر در محاسبه اینه که ما قدرت خودمون رو کم بگیریم. واقعاً ما الان در پرتو عنایت خدای متعال، به لطف امام زمان، یه ابرقدرت بزرگیم. امام می‌فرمودند: «اسلام… اسلام ناب، پرچم (عرض کنم) ابرقدرت‌ها رو فرو می‌اندازه. قدرت اسلام ابرقدرت شرق و غرب رو به خاک مذلت می‌نشونه.» تو موازنه نباید ما غفلت از قدرت اسلام کنیم؛ غفلت از قدرت ملتی کنیم که پرچم اسلام رو به دست گرفته. الان پرچم ایران و اسلام یکی شده؛ این همون پرچم اسلامه، پرچم ایران هم هست. نباید ملت رو در حد یک «ایرانشهر» یا در حد (عرض کنم) حتی یه جامعه مدرن غربی و توسعه‌یافته غربی خلاصه کنیم. خیلی این ملت هم اهدافش بلندتره، هم ایمانش بیش از ایناست، هم مقدوراتی که خدای متعال برای این مردم خلق کرده و در آینده ان‌شاءالله بازم خلق خواهد کرد، بیش از این‌هاست. خطایی در محاسبه است که ما خودمون رو کوچک ببینیم، اونا رو بزرگ ببینیم.

اینکه گفتن «ایران ابرقدرته» که قدرت چهارم ظهور پیدا کرده، این حالا چهل سال قبل هم تئوریسین‌هاشون می‌گفتن، بیش از اینم می‌گفتن، حالا سعی می‌کردن این رو پنهان کنن، الان مجبورن دیگه با صدای بلند بگن؛ و الا تلاش بوده، این چیز جدیدی نیست. می‌گم این مطلبی که سخنگوی وزارت خارجه خب به دقت هم فرمودند مطلب رو، ما ابرقدرتیم، این چیزی‌ست که چهل سال محقق شده؛ حالا بعضی از آثارش داره ظاهر می‌شه. شاهدش هم من مکرر عرض کردم؛ اگر ما یه قدرت برتر جهان نبودیم، دلیل نداشت آمریکایی که با یه محاصره اقتصادی رئیس‌جمهور می‌دزده، چهل و هفت ساله با ما بجنگه، بعد رئیس‌جمهور می‌گه: «هفت تا رئیس‌جمهور قبلی جرئت نکردن بیان حمله کنن، من حمله می‌کنم!» این… ما قدرت کوچیکی بودیم که…؟ نمی‌خوام بگم این حرفش درسته ها، اینم مثل بقیه دروغ‌هاشه. می‌گه ایران رو می‌گیریم و بعد هم سر راه برگشتمون یه توقفی تو کوبا می‌کنیم! یعنی کلِ گرفتن کوبا رو این‌جوری… این قدرتی که این‌جوری تبختر داره، چهل و هفت ساله وایستادیم مقابلش و سربلند هم هستیم و دائماً هم رو به پیروزی بودیم؛ پیروزی بعد از پیروزی.

البته پیروزی هزینه هم داره؛ فتوحات بزرگ، هزینه‌های بزرگ هم داره. عبور از فرهنگ شرق و غرب، شهدایی در قامت امام شهیدمون هم می‌خواد. این نفس زکیه باید جان خودش رو پای این طرح بذاره تا یه بعثت بزرگی اتفاق بیفته. بنابراین مسیر، مسیر فتح و پیروزی‌ست و خیلی اصلاً به لحاظ بزرگیِ مسئله ما نباید مضطرب و نگران باشیم. ولی البته می‌گم، کاملاً باید دقت کنیم، هوشیارانه عمل کنیم، فریب دشمن رو نخوریم. دچار خطایی در محاسبه نسبت به توانایی خودمون، اهداف خودمون، تاب‌آوری ملتمون نشیم و همچنین دچار خطایی در محاسبه نسبت به دشمن نشیم. نه دشمن این‌قدر توانایی داره، نه آرمان‌هاش دیگه در عالم جاذبه داره؛ دیگه دوران افول لیبرال دموکراسی و پرچمداری آمریکاست. این تمدن داره غروب می‌کنه در جهان، دوران ظهور دولت انبیاست و حالا به این سمت داره پیش می‌ره. اینا بخواهند یا نخواهند: «لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ».

شرح صدر در مبارزه و اخراج آمریکا از منطقه

الان مسئله اینه. خب، حالا ما با چنین صحنه بزرگی روبرو هستیم و اتفاقاتی هم در راهه، خودمون رو باید آماده کنیم. همه می‌گن، ما هم می‌گیم، واقعاً جنگ تمامه؟ ما باید… در وسط جنگیم، میانه جنگیم. نیست که جنگ تمام شد؛ جنگ ادامه داره. لذا عنایت کنید، ما خودمون رو باید دائم آماده نگه بداریم، خیال نکنیم جنگ تمام شده. میدان رو باید حفظ کنیم و تلاش کنیم که میدان سر پا بمانه، چون این سرمایه ماست. یعنی میدان (عرض کنم) حضور مردم در خیابان‌ها، به‌اضافه میدان رزم نظامی، به‌اضافه کاری که حاکمیت و قدرت و دولت می‌کند، این‌ها روی همدیگه باید در مسیر ادامه این جنگ بزرگ باشند که همه هم می‌گن. می‌گن این کارِ ما با این‌ها به این زودی‌ها به پایان نمی‌رسه، ولی مطمئنیم هرچی جلوتر بریم پیروزی‌ها بیشتر می‌شه، پرچم اون‌ها بیشتر فرو خواهد افتاد ان‌شاءالله که این‌طوری است.

و البته ما باید هوشیار باشیم، حواسمون رو جمع کنیم. توجه به این نکته باید داشته باشیم که این یک حرکت بسیار بزرگه و ما باید «شرح صدر» براش پیدا کنیم. حرکت به سمت ظهور با دولت مستعجل نمی‌سازه. به ما گفتن، گفتن: «هَلَكَ الْمُسْتَعْجِلُونَ». مستعجل، اونایی که عجله می‌کنند، فقط اونایی نیستن که تو خونه‌شون نشستن می‌گن: «حضرت کی میان؟» اونایی که در میدانند، مشغول مبارزه هستند، استقامت می‌کنند، در مسیر ظهور باید عجله نکنند، چون طرح بزرگه. لذا به ما گفتن اگر ایستادید، استقامت کردید، در مسیر استقامت بودید، همه‌تون جزو شهدا به حساب می‌آیید، ولو در بستر از دنیا برید. این مسیر، مسیری‌ست که نیاز به فهم طرح بزرگ امام زمان و شرح صدر و حوصله در این راه، و (عرض کنم) منفعل نشدن در مقابل حوادث و استقامت در مسیر می‌خواد که ان‌شاءالله مردم عزیز ما خواهند ایستاد.

و یکی از اهداف مرحله‌ایِ ما الان در حرکت به سمتِ واقعاً جلو، که نباید ازش کوتاه بیایم، اخراج آمریکا از منطقه است. این چیزی‌ست که قائد شهیدمون بعد از شهادت شهید سلیمانی و این جنگ مستقیمی که آمریکا با ما شروع کرد، فرمودند که مجازات آمریکایی‌ها اینه که از منطقه باید برن بیرون. طراحی کردن، زیرساخت‌ها رو درست کردن، ملت رو آماده کردند، گفتمانش رو فراهم کردند، اجازه مذاکره هم دادن تا معلوم بشه چاره‌ای جز این نیست؛ چاره‌ای جز استقامت نیست. اگه استقامت نکنیم، اونا از ما بیعت می‌خوان، خضوع می‌خوان، تسلیم می‌خوان. و فرمودند مردم ایران در مقابل این مسئولین فاسد بیعت نمی‌کنند، کوتاه نمی‌آن، درس عاشورایی خودشون رو یاد گرفتند.

بنابراین ما باید تلاش کنیم، این هدف ماست. البته این یه امر ساده یک‌بعدی نیست که فقط با درگیری نظامی حاصل بشه؛ یک امر چندوجهیِ پیچیده‌ای‌ست. طراحی باید بشه، استقامت بشه. یه قدم هم بهش واقعاً نزدیک شدیم، خیلی بهش نزدیک شدیم، احتیاج به استقامت داره. دچار خطای در محاسبه نه بشیم بعد برگردیم عقب دوباره. نه، ما رو به پیشیم. واقعاً آمریکا باید از منطقه بره؛ این هدف دست‌برداشتنی نیست و عزیزان ما هم باید نشون بدن که پای این امر ایستادن و واقعاً در همین مسیر حرکت می‌کنند. خب بنابراین من عرض می‌کنم که هم مسئولین باید در اجرایی شدن این امر ولو در وسط مذاکره مصمم باشند، برن به سمت اخراج آمریکا از منطقه، برن به سمت (عرض کنم) وحدت ساحات جبهه مقاومت و بیرون کردن اسرائیل از مرزهای جبهه مقاومت. و کاری‌ست که ما باید انجام بدیم، رو دوش ماست، ان‌شاءالله انجام خواهد شد.

نقش هیئات مذهبی و تبدیل شدن به میدان

و از این طرف هم ما باید در میدان باشیم. شما بزرگوارها باید تلاش کنید، تلاش هم می‌فرمایید که در میدان مردم رو نگه بداریم. حالا همین‌طور که فرمودند دهه محرم هم میدان هست، هم هیئت هستند. یک سری هیئات جمع می‌شه، برنامه‌شون رو با میدان باید ترکیب کنند. بعضی این هیئات بزرگی هم که امکان جمع شدن با میدان نداره برنامه‌شون، باید هیئت رو تبدیل کنند به میدان. میدان که فقط خیابان‌های جاری نیست؛ مرکز هیئت می‌شه میدان. اگر ادبیات هیئت، ادبیات دفاع از این جهاد عظیم بود، این هیئت می‌شه میدان دیگه. به تعبیر دیگه، ما باید درس‌های عاشورایی که ملت ایران از عاشورا گرفتند و واقعاً هم ایستادند… می‌گم، دیگران اون کاری که ما چهل و هفت ساله داریم انجام می‌دیم و بعد ایستادیم تو صحنه‌های مختلف جنگ‌ها و همه رو پیروز آمدیم بیرون تا رسیده به رویارویی مستقیم، اونم نظامی با آمریکا… در هر مرحله‌ای اگر پیروز شده بود که دیگه احتیاج به مرحله بعدی نبود. ملتی که تا اینجا ایستادن، درس‌های عاشورایی گرفتند، باید این درس‌های عاشورایی در این محرم تکرار بشه، تذکر داده بشه و اقامه بشه در هیئات. بنابراین هیئت‌ها باید بستر این درس‌های عاشورایی باشند ان‌شاءالله.

و نباید هیئت غافل بشه از… بله، عزاداری سیدالشهدا خودش حرکت به سمت مقاومته. عزاداری سیدالشهدا هیچ حرف سیاسی هم درش زده نشه، درس عاشورایی می‌ده، ملت رو مقاوم می‌سازه، خیلی… ولی در عین حال روشنه این هیئات باید درس‌های عاشورایی درش تکرار بشه، درس‌هایی که از عاشورا گرفتیم ان‌شاءالله شما عزیزان بیان کنید.

ارتباط با مردم و پاسخگویی مسئولین

و یه دو نکته هم عرض بکنم:

یکی راجع به حضور در میدان هست. ببینید، تریبون میدان باید تریبون وحدت باشه. ازش، از این تریبون حرف‌هایی زده بشود که ایجاد انسجام اجتماعی در ملت می‌کنه؛ ولی البته اختلاف سلیقه و اختلاف نظرها باید موضوع گفتگو قرار بگیره. پایین این تریبون شما می‌تونید موکب گفتگو بزنید، بشینن گفتگو کنند، حرف‌ها رو با هم بزنند، احیاناً نخبگانی بیان، چه اشکالی داره؟ این یه نکته است.

نکته دوم این است که این ابتکارات جدید رو… شما خلاقیت خودتون دارید، این ابتکارات جدید رو ان‌شاءالله خلق کنید. مثلاً عرض می‌کنم، فرض می‌شود این تریبون اصلی رو مجری و گفتگو… مجری داشته باشه، گفتگو بکنه با اون کسانی که اداره می‌کنند. این‌جور نباشه که یه‌طرفه… چون وقتی یه‌طرفه شد، میدان فرصت حرف زدن جدی نیست. ولی اگه گفتگو باشه، سوالات مردم رو مجری بگه، جواب بدن، میدان بیشتر تحمل می‌کنه، بهتر می‌شه میدان رو اداره کرد.

و یه کاری هم باید اتفاق بیفته. این یه فناوری می‌خواد؛ شما عزیزان باید فناوری‌ش رو ایجاد کنید و نیاز به یه حتی ساختار قانونی داره که بالاخره میدان باید قدرت سوال کردن از مسئولین داشته باشه. چطور شما یه مسیری برای سوال از دولت در مجلس طراحی کردید؟ مسیر قانونی هم هست؛ نماینده‌ای که مثلاً نمایندگی می‌کنه تعدادی از آرای مردم رو تو مجلس، حق داره یه وزیر رو بخواد سوال کنه. مردم در میدان خودشون هم حق دارن سوال کنن از مسئولین و اونا باید پاسخگو باشند. این احتیاج به فناوری داره، فناوری‌ش باید طراحی بشه. فرض بفرمایید اگر بعضی عزیزان پیشنهاد می‌دادند که مثلاً فرض کنید یه جایی اگه مرکزی باشه، پنجاه هزار نفر اگه امضا کردن، یه سوالی کردن، اون مسئول باید بیاد جواب بده. یه مسیر قانونی هم… سازوکاری هم برای پاسخگو کردن مسئول نسبت به میدان باید درست کرد. به نظر من امر مهمی است. ما باید به سمتی حرکت کنیم که اگر میدان می‌خواد اثرگذار باشه، مطالبات میدان باید از طریق یک فناوری تبدیل بشه به یک حق قانونی و مسئولین باید پاسخگوی مردم باشند، به میدان باشند. شاید یکی از ابزارهای سرپا نگه داشتن میدان هم همینه که میدان احساس کنه که می‌تواند مسئولین رو پاسخگو بکنه. یه مسیری می‌خواد، یه فناوری می‌خواد، ان‌شاءالله باید خود شما عزیزان که مسئول این میدان‌ها هستید با خلاقیت این امر رو خلق بکنید و (عرض کنم) ادامه‌ش بدید.

از اون طرف هم عنایت بکنید، واقعاً مسئولین باید مردم رو در جریان بگذارند. ما احتیاج به یه ستاد رسانه‌ای داریم. خب اگه مسئولین با مردم حرف نزنند، گفتگوهای رئیس‌جمهور فاسد آمریکا موثر خواهد شد. مسئولین باید یه‌جوری یه مسیری باز بکنن، یه ستاد رسانه‌ای باشه، اخبار بیاد، گفته بشه. محرمانگی تا یه حدی‌ست دیگه! بنابراین یه چیزی‌ست که انتظارِ به‌جایِ میدان از مسئولینه که یه ستاد رسانه‌ای داشته باشند، مردم در جریان اخبار… تازه ما الان اول راهیم در مسیر اقدامات. خب لحظه‌به‌لحظه این میدان در جریان اقدامات باشه؛ هم تقویت کنه مسیر اقدامات رو، هم مطالبه کنه اقدامات صحیح رو. نباید این مسیر رفت و برگشت بسته باشه. وقتی می‌بینید اگه این نباشه، رئیس‌جمهور آمریکا می‌شه میدان‌دار و حرفایی می‌زنه و احیاناً بعضی‌ها هم تحت تأثیر قرار می‌گیرند. گرچه می‌دونید اینم جزو هشدارهایی‌ست که خدای متعال به ما داده: «إِنْ جَاءَكُمْ فَاسِقٌ بِنَبَإٍ فَتَبَيَّنُوا» اینا فاسقند، هرچی می‌گن ما نباید از اونا بپذیریم، باید بریم تحقیق کنیم، احتیاج به تحقیق داره. اما از این طرف هم مسئولین کشور ما باید یه راهی برای تفاهم با مردم، اطلاعات به مردم رسوندن و مطالبه مردم رو پاسخ دادن و نظارت مردم رو بر اقدامات خودشون پذیرفتن، باز بکنند دیگه. محرمانگی به حدی نباید بشه که اطلاع مردم و خیابان، رابطه خیابان با (عرض کنم) میدان تحرکات دیپلماسی یا حتی اقدامات عملی قطع بشه و (عرض کنم) طبیعتاً هم نتونن تأثیر جدی به‌موقعی بر اون صحنه بگذارن. اینم یه مطالبه‌ای‌ست که مردم دارن، مطالبه واقعاً به‌حقی‌ست، باید مسئولین بپذیرند.

نوآوری مداحان و تلبیه به امام حسین (ع)

و (عرض کنم) یه نکته آخر هم عرض کنم به جامعه بزرگواران و عزیزان ما، هیئتی‌ها و مداح‌ها. ببینید، سرمایه اجتماعی ما اضافه شده دیگه. این خلاقیت و نوآوری مداح‌های عزیز ما هم، به‌خصوص بزرگانشون، تو خیابان‌ها و میادین نشون داد که می‌توانند با اقشار دیگه هم حرف بزنند، جاذبه برای اونا داشته باشند. خب خلاقیت‌هایی داشتند، این خلاقیت‌ها باید ادامه پیدا کنه و ما نسبت به این اقشار جدیدی که دارن میان ملحق می‌شن تو میدان، ان‌شاءالله تو هیئات هم همین‌طوره، موظفیم. نباید بی‌تفاوت نسبت به اون‌ها باشیم. باید خلاقیت و نوآوری‌هایی داشته باشیم که بتونیم اون‌ها رو هم کمک کنیم بیشتر بیان، جذب بشن، با امام حسین انس بیشتری پیدا کنن. که می‌دونید تنها راه نجات همینه دیگه. تنها راه نجات اینه: ما مردم رو سوار کشتی امام حسین (علیه‌السلام) کنیم. اگه سوار شدن نجات پیدا می‌کنند، سوار هم نشدن نه. (عرض کنم) «إِنَّ الدُّنْيَا بَحْرٌ عَمِيقٌ قَدْ غَرِقَ فِيهَا عَالَمٌ كَثِيرٌ» در دنیای پیچیده امروز خیلی‌ها غرق می‌شن، و سفینه آل محمد (علیهم‌السلام)… امیدوارم که خدا توفیق بده بشه به بهترین وجه (عرض کنم) این دهه محرم توجه به ساحت سیدالشهدا برقرار بشه. خلاصه از درس‌های عاشورایی و ارائه اون‌ها در هیئات ما نباید کوتاهی کنیم ان‌شاءالله.

و یکی از مهم‌ترینش هم همین «تلبیه» به امام حسین است و دعوت امام حسین رو تو این میدان سخت امروز به گوش جان بشنویم و ان‌شاءالله لبیک به دعوت امام حسین بگیم. این دو تا دعوتی که حالا (دعوت حضرت که فراوونه) هر دو به ما رسیده. یکی اون: «مَنْ كَانَ بَاذِلًا فِينَا مُهْجَتَهُ، وَ مُوَطِّنًا عَلَى لِقَاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ، فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا». روز هشتم (عرض کنم) ذی‌حجه وقتی حضرت از مکه بیرون آمدن، یه قسمت از اون سخنرانی کوتاه و خطبه فوق‌العاده‌شون اینه که: من عازم کربلا هستم، هر کسی خون دلش رو حاضره بده و آماده لقاء خداست… کسایی که از دنیا بزرگتر شدن، آماده ملاقات با خدا شدند و حاضرند در این مسیر از سر سفره دنیا برخیزند و جانشون رو بدن، بعد کوچ کنند از دنیاشون. و این کوچ کردن و سیر هم باید در همراهی امام حسین باشه: «مَنْ كَانَ بَاذِلًا فِينَا مُهْجَتَهُ، وَ مُوَطِّنًا عَلَى لِقَاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ، فَلْيَرْحَلْ مَعَنَا» باید کوچ کنند.

از زیارت اول رجب استفاده می‌شود که ما به حضرت عرض می‌کنیم: «لَبَّيْكَ دَاعِيَ اللَّهِ» حضرت دعوت کردند، ما می‌گیم تلبیه می‌گیم. بعداً می‌گیم این لبیک ما جدید نیست: «إِنْ لَمْ يُجِبْكَ بَدَنِي عِنْدَ اسْتِغَاثَتِكَ وَ لِسَانِي عِنْدَ اسْتِنْصَارِكَ، فَقَدْ أَجَابَكَ قَلْبِي وَ سَمْعِي وَ بَصَرِي». (عرض کنم) اگر بدن من اجابت نکرده و زبانم اون موقعِ موقع استغاثه شما اجابت نکرده، فقط چشمم دیده، گوشم شنیده، قلبم اجابت کرده، و علامتش هم اینه که ما الان اینجا هستیم. این تلبیه به امام حسین، حضرت لبیک گفتن ما اجابت کردیم، اینجا هستیم. این تلبیه باید ادامه پیدا کنه، به بهترین سطح خودش برسه.

به ما یک بشارت فوق‌العاده امام… امام رضا در اون بیانشون به ریان بن شبیب روز اول محرم دادن. خیلی بهش… همه‌ش دستورهای محرمی‌ه دیگه، مراقبه‌های محرمی است. ولی یکی‌ش خیلی لطیفه. فرمودند: «إِنْ سَرَّكَ أَنْ يَكُونَ لَكَ مِنَ الثَّوَابِ مِثْلُ مَا لِمَنِ اسْتُشْهِدَ مَعَ الْحُسَيْنِ (عَلَيْهِ السَّلَام)» دوست داری اون ثوابی که خدا به چه کسانی داده؟ به شهدای امام حسین… امام حسین داده به شما بده؟ «فَقُلْ مَتَى مَا ذَكَرْتَهُ: يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً». هر وقت یاد امام حسین افتادید بگو: «يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً». یا لیتنی هم حسرته هم آرزو. واقعاً حسرت جا ماندن از قافله رو بخوره، طلب بکنه و استغاثه، التماس… حسرت به التماس که: آقا من جا موندم، شما یه کاری کنید من به اونا ملحق بشم. فرمود اگه این کار رو کردی، هر وقت یاد امام حسین افتادی این رو به امام حسین عرض کردی (يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً) می‌دونید با اونا بودنم یعنی چی؟ یه موقع آدم هنوز گیر دنیاشه، خیلی به نظرش سخت می‌آد که واقعاً حبیب باشه، حر باشه. با اونا بودن یعنی اول از این تعلقات، امام حسین ما رو جدا کنه؛ تا جدا نکنه که انسان به اونا نمی‌تونه… بعد از اون تعلقات آزاد بشیم، راحت بیایم کنار امام حسین بایستیم. کاری که جناب حر (سلام الله علیه) کردن. این برای همه ما راهش بازه. شما به‌خصوص خدمتگزاران به ساحت مقدس امام حسین، این مسیر رو باید برای دیگران ان‌شاءالله باز بکنیم و برنامه عاشورامون، همون برنامه لبیک گفتن به امام حسین و تلبیه و جواب دادن امام حسین باشه.

روضه روز عاشورا و طفل شیرخواره

و یه جای دیگه که امام حسین ما رو صدا زدن، که یه جمله هم عرض ادب کنم. روز عاشورا وقتی تنها شدند، آمدن تو میدان… همه شنیده‌اید، در محضر اساتیدم درس پس می‌دم. فرمودند که… اول اصحابشون رو صدا زدن: «يَا هَانِئَ بْنَ عُرْوَةَ، يَا مُسْلِمَ بْنَ عَقِيلٍ، يَا حَبِيبُ، يَا زُهَيْرُ، يَا بُرَيْرُ، يَا مُسْلِمَ بْنَ عَوْسَجَةَ» همه رو صدا زدن. فرمودند: «مَا لِي أُنَادِيكُمْ فَلَا تُجِيبُونِي؟» چرا جواب حسین رو نمی‌دی؟ در روایت دارد که بدن‌های این شهدا به حرکت آمد: «ما سر عهدمون هستیم؛ اگر گفتیم ای کاش هزار بار ما رو می‌کشتند دوباره زنده می‌شدیم از شما دفاع می‌کردیم شهید می‌شدیم، سر عهدیم؛ اجازه می‌دید؟» حضرت فرمودند: «شما آرام باشید، شما کارتون رو انجام دادید، صادق بودید.»

بعد ندا دادند: «هَلْ مِنْ نَاصِرٍ يَنْصُرُنِي؟ هَلْ مِنْ ذَابٍّ يَذُبُّ عَنْ حَرَمِ رَسُولِ اللَّهِ؟» یه نفر اجابت کرد. ما مخاطب این دعوت حضرتیم. یکی اجابت کرد، دست… علی اصغر بی‌تابی کرد، هر چه کردند آرامش کنند، از این آغوش به اون آغوش، صدای گریه از خیمه بلند شد. حضرت خودشون رو به خیمه نزدیک کردند، فرمودند: «عزیزانم، مگه نگفته بودم تا من زنده‌ام بلند گریه نکنید دشمن مرا شماتت می‌کنه؟» عرض کردم: «آقاجان، از وقتی صدای غربت شما تو این بیابان بلند شده، این طفل بی‌قراری می‌کنه.» تعبیر مقتل اینه، فرمود: «خواهرم، نَاوِلِينِي وَلَدِيَ الصَّغِيرَ حَتَّى أُوَدِّعَهُ؛ طفل کوچکم رو بده باهاش خداحافظی کنم.» نمی‌دونم چه تمنایی در این شیرخواره دید، دیدند طفل آورد مقابل لشکر، رو دست گرفت: «إِنْ لَمْ تَرْحَمُونِي فَارْحَمُوا هَذَا الطِّفْلَ الرَّضِيعَ، أَمَا تَرَوْنَهُ كَيْفَ يَتَلَظَّى عَطَشاً». خودش از حضرت نقل شده، پیغام دادند که:

شِيعَتِي مَا إِنْ شَرِبْتُمْ مَاءَ عَذْبٍ فَاذْكُرُونِي

أَوْ سَمِعْتُمْ بِغَرِيبٍ أَوْ شَهِيدٍ فَانْدُبُونِي

لَيْتَكُمْ فِي يَوْمِ عَاشُورَا جَمِيعاً تَنْظُرُونِي

كَيْفَ أَسْتَسْقِي لِطِفْلِي فَأَبَوْا أَنْ يَرْحَمُونِي

هنوز کلام حضرت تمام نشده بود: «فَذُبِحَ الطِّفْلُ مِنَ الْأُذُنِ إِلَى الْأُذُنِ»…

غم مخور ای کودک خاموش من

قتلگاهت می‌شود آغوش من